春风

INNER COVER = DEVASTATION!!!

Sat, 05 Dec 2009 05:23:11 GMT

Please allow me to spam my own seemingly inactive journal.

I don't really care about Tsuna-kun and Uni-chan on the cover of Vol.27. What makes me wanna own this very volume is THE INNER COVER.

Credit: reborntfc

Allow me again...but I want...I need this fangirling space.

ARGHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHH!!! BYAKURAN-SAMA!!! WHY DO YOU HAVE TO BE SOOOO HANDSOME~~~~~~~~!!!

I TAKE IT BACK THAT LATELY AMANO DRAWS EVERYONE KINDA UKE-ISH. *cough* XANXUS *cough*

BYAKURAN-SAMA IS TOTALLY SEME KING~~~~~~~~!!! *squeals*

asdfasldjfkalsjdfkla;sdjfklasjdkfa;sdkfjasl;djfkasldjf;

*goes off to scream like she has gone nuts*

DRABBLE: YESTERDAY, TODAY, AND TOMORROW

Tue, 18 Aug 2009 08:27:21 GMT

Suddenly in a 20YL!Lambo mood, so...here's a really short drabble. ^^;;

Title: Yesterday, today, and tomorrow
Fandom: Katekyo Hitman Reborn!
Language: English
Pairing: Very mild Lambo+I-pin
Rating: PG
Warning: 20YL, angst, dark future, deaths

Yesterday, today, and tomorrow

This future is dreadfully dark. It is conquered by a man, a dictator who deems himself as the new world's God. That man destroys anything at mere whims, anything including everything Lambo loves.

Twenty years into the future, the survivors who disagree with God live as if there were no tomorrow. And it is more than true for Lambo when everything and everyone he loves is mostly in the past - buried by the tide of time, but never lost from his mind.

It can be said that it is for their sake that he keeps on living - or at least tries to live as long as he thinks possible instead of fighting with the enemies head-on. And soon enough it has become an everyday thing, sadly to say it matches natural survival instinct, especially for a coward, to keep on running.

Everyday seems the same. It doesn't matter whether it is night or day. The routine is the same.

They are running away. They always run, for they think that there might be one day that this living nightmare would come to a stop.

And then they are hiding, hiding like little rats in the cellar. It takes all his will power to stay quiet, his fisted hands shaking. He tries to control himself, his anger...and that painful feeling of combined guilt and sorrow. And then, in the end of those minutes that seem never-ending, he can hear her soft, gentle voice.

"They're gone." I-pin whispered, putting a comforting hand on his arm as if to convince him. "They're gone now."

It is then that he can let go of the breath he was holding. But never his guard.

"You go to sleep, I-pin. I'll stand guard." He whispered back.

The girl shakes her head. "No, you need rest. I'll watch. You'll have to take a break sometimes, Lambo."

A sad smile suddenly creeps up the man's face - hardened by years and experience. "How can I?"

Every time he closes his eyes, he can see their deaths. Those bad news that reached his ears and the feeling of despair and the surge of emotions that followed after are still vivid as if it were just yesterday in his memories. They are dead but he is still living - he who is the most useless guardian instead of them. They were protecting him because he was the youngest, because he still has a lot more to live.

He still cannot forget how Sawada Tsunayoshi smiled. Cannot forget how Yamamoto Takeshi played with him. Cannot forget Gokudera Hayato's yelling words. Cannot forget Sasagawa Ryohei's passionate way of friendliness. Cannot forget Chrome Dokuro's shy but gentle voice. Even Hibari Kyoya who seems the harshest and Rokudo Mukuro who seems most dangerous, they sacrificed their lives for Vongola.

How can he sleep when what he can do right now is so little?

"I wish you were still that selfish kid sometimes." I-pin says, looking straight into his eyes. This man before her has long stopped crying, promising himself to never again cry. And he is fighting and doing everything for them to survive. It is so funny to see that stupid Lambo really grows up when years before everyone was trying to tell him to grow up.

"Actually, I too wish I could be the same crybaby." The 25-year-old man smiled a little, the sadness never leaving from his eyes as he lies back against their hiding place's dirty wall.

"But yesterday cannot become tomorrow." He says wistfully as his gaze shifts toward the fading night sky.

It will be dawn soon.

FIC: OPHELIAC - III

Thu, 30 Jul 2009 12:44:09 GMT

Title: Opheliac
Author: Chesiere Cat aka Hiyuura
Disclaimer: Katekyo Hitman Reborn! © Amano Akira
Pairing: Byakuran/Mukuro
Rating: NC-17
Warning: BDSM, BL, brainwash, blood, yaoi

Note: (1) This story is originally written in Thai, translated on friends' request. So please excuse me if the language isn't as flowing. ^^;;
(2) Because this is just translation of my old (if not English) already ended fic, the story only based on Melone base arc.

Doubt thou the stars are fire
Doubt thou the sun doth move
Doubt truth to be a liar
But never doubt I love

—Opheliac—
Chapter III: Tainted Color

O lovely doll, why don’t you look…look at the world that had once abandoned you? The image that reflected now in the mirror…was that…of a pair of mismatched eyes.

…Do you still remember…once when you had asked for heaven? The heaven you feared you’d fall from, for gentleness could be faked, warm could be just illusion and love…could be all…a lie.

Do you still remember how your wings had been cut off as you were left to fall, falling…before being restrained, incarcerated in darkness that felt like eternity?

The reflection reflected back from the mirror never changed. It displayed only the truth before it. It was, instead, the people in front of it that always changed…

Do you still remember…that foolish person that shed his tears for the heaven that would never welcome him, crying just because he couldn’t leave behind his childish desire to be loved? How many droplets of tears he had shed…before he finally stopped believing…stopped wishing for the light? That blindingly bright heaven that would never accept him, he turned his back on it even if he still couldn’t bring himself to forget his agonizing desire.

Even though he knew his so-longed for heaven wouldn’t even care to spare him a look.

Mismatched eyes stared blankly at the reflection in the mirror. Clear droplets of water clung dearly to pallid skin as if they didn’t want to part with the one they loved. Even if some of them were to fall languidly from those flowing blue tresses that were still soaking wet. Those beautiful threads of hair that did nothing to cover those marks of possession made on milky skin.

Long, dark lashes lowered as a slender hand lifted up to touch the area of his throat where it had been thoroughly marked.

Was it for that reason…that he was so drawn to the endless blue? Keeping staring at the greatness that was the sky even from the darkest place of his damned prison. Just because he was too foolish to never really stop believing…that there was still heaven…somewhere over those freely drifting clouds.

Even if the sky was of bloody color.

The sharp edge of the razor glinted dangerously in the light of the room. It gleamed so white…so sharp that even the slightest force of pressure could draw out the reddest color from those soft fingertip that glided mindlessly along it.

Hurt because of lying and being lied to. Hurt because of lying to himself day after day…the same thing over and over. Just because there was no place in this world to really welcome him with open arms, for he was forever cursed to stay with nothing…but his own lies. Because the mist…the illusion…would lie to its creator as much as it was truthful in the untruth to believe.

Pale fingertip pressed against the sharp edge. Blood immediately gushed out from the fresh wound, coating the white with red.

Only to cover that hollowness in his heart.

“Mukuro-kun…” A gentle, dulcet voice whispered in his ear, abruptly halting what the doll was doing in the process. For the moment those beautiful mismatched eyes left the mirror to stare at the razor, the reflection of another man had appeared. “Suddenly leaving the bed like this, I’m so worried about you.” Strong arms wrapped themselves around the lithe, still naked body, not caring if the clothes he was wearing was going to be wet.

…The agony that he had now all forgotten…

“…My apology.” Those mismatched eyes lowered, slender hands grabbing the other’s hands tightly, “I just want to take a shower,” as if feared his master would be angry and dissatisfied.

Crimson blood dripped, dropping from the open wound on that small fingertip, staining the back of stronger, larger hand with its contrasting color. Violet eyes shifted toward the bloodstained razor in the sink.

Red against white.

The taller man smiled. “What a naughty boy you are.” He said before grabbing Mukuro’s slim wrist, pulling him toward another mirror – the one that filled one entire side of the wall. It reflected…everything…so vividly…from head to toe. “It seems I’ll have to teach you…make you remember…that your body is my property.”

Long fingers raked through still damp tresses of hair, playing with the beautiful locks before…yanking them harshly enough to make his little doll feel the pain. “Your hair…belongs to me.”

The smaller man moaned softly but didn’t protest. His shapely legs wobbled as Byakuran’s other hand took hold of his erection, bestowing him again this…powerful sensation that would soon guide him to bliss. The obedient doll closed his eyes, his breath becoming more and more ragged. Yet…

“Ah!!!”

That warm hand that moved along his length suddenly squeezed him hard. And he would have lost his footing if it hadn’t been for those strong arms around him. Those wicked lips brushed against his ear, whispering with that smooth voice that he knew came with an order. “Don’t close your eyes. When I’m teaching, you have to look…see it all....and remember…how I touch you.” That whisper was accompanied with another squeeze.

His master would not accept denial.

The doll shuddered and slowly opened his eyes. Everything was so vivid in the mirror.

“Good boy.” The white haired-man’s smile widened as he moved his working hand away, leaving his pretty doll hanging in the midst of soaring heat. That lovely cock was wonderfully engorged and swollen. “Hold it until you have my permission.”

The blue haired-beauty bit his lips. His pale face flushed with rosy color as his master lifted the fingers that were thoroughly coated with his precome and brought them close to his lips…as if telling him to taste himself.

“These lips…belong to me.” Byakuran smiled satisfactorily as the doll obediently parted those pliant lips. Pink tongue darted out and licked the fluid from those fingers before taking them into his mouth. “Mmm…”

The hand that was in silky blue hair then moved, making its way languidly down to pale chest, playing with the pink little nub there until the lovely little doll screamed with need.

“Ah…” Lithe body arched up as lustful sensation ran through him like shocking electricity, stimulating his already aching desire for release. “B…Byakuran-sama…” He gasped. It felt…so painful.

“Mukuro-kun’s body belongs to me.” Byakuran still whispered his now so rightful claim as if it was a chant. Pulling the doll’s slim wrist close to his own lips, he licked away the blood that seeped from that small wound on the fingertip. “And your blood…is also mine.”

So painful…the doll was being burnt alive with desire.

So painful…for he wanted nothing more than his release…to feel bliss.

Mismatched eyes then widened as something – so warm and hard – brushed against his entrance, tracing the puckered hole oh-so-evilly teasingly just because it was yet to enter.

“Now, can you tell me why you are a naughty boy playing with the razor, hmm?”

The rosy color on the doll’s pretty face reddened. Mismatched eyes lowered, unable to meet the piercing violet pair in the mirror. “I…I thought its whiteness was just like Byakuran-sama.”

The razor-sharp whiteness. Colder than ice and sharper than spikes.

The taller man chuckled before bending down to nibble the doll’s reddened ear.

The doll was too cute…

If you are still you, will I ever see you make a face like this? Or will you still…

“Well, I think red does suit Mukuro-kun.”

Laugh…even though those eyes of yours never smile along with.

Red, the color of blood, made a perfect match as it dripped down onto pristine white.

For we are both liars.

Amethyst colored eyes gazed deep into mismatched ones in the mirror as if trying to search…for a trace of something that might still be left in those now so innocent windows. For a brief moment, silence seemed to prevail as the only sound so clear was that of their mingled breathing. And then, ultimately, the false angel whispered…the words that someone used to long to hear them, desiring them…more than anything in this world.

“If this world abandons you, I’ll take you into my embrace, for we can create our own heaven. Even if it is all red. I’ll let you see…the world that cannot deny you.”

Because from now on, I’m your entire world.

…O beautiful doll, when someone had finally offered you both heaven and the embrace to hold you, were you still afraid of again falling now that you didn’t feel any pain…? Even if…this heaven was so faked…and much crueler for the love you had once longed for.

“I love you.”

This doll that was like a white sheet no one had yet to color…

Those sad, sad colors were all erased…

Being lied to…to make you think that it was love. Lying that it was love even if it was just the desire to hold you as a possession. Holding you there just to be a toy…to be used…to…

“Beg me, beautiful.”

I will dye you…with all the colors I want.

…To hurt you even if you didn’t know anything.

“Ah…Byakuran-sama…please…”

Because you are…

A doll.

“Ah…ah…ah!!! I…”

Mine.

“I love you, Byakuran-sama.”

…

“What!? Are you saying that Mukuro is still alive?

It was Sasagawa Ryohei’s voice that first destroyed the silence as soon as Reborn announced the news.

“The fact that Chrome is still alive is a good evidence.” The Arcobaleno said, nodding to the girl in Kokuyo school uniform. The girl’s face was still a bit pale but she could walk without needing a support now.

“Still, if the news about those Millefiore units withdrawing back to Italy is true, it sounds really suspicious.”

“So what do we do? Contacting the Varia? They’re in Italy and at least, the fact that we…”

“You’re too noisy. Sit down. You’re an eyesore.” The voice came from the guardian of the cloud of ten years later. He was standing with his arms crossed against the door frame, far away from the conference table. It wasn’t too far that he couldn’t hear what the Arcobaleno had been saying, though.

“What!? You’re also standing! And why is someone who doesn’t like ‘grouping’ like you here, huh? You’re annoying to the EXTREME!!!”

“The hell are you yelling for, stupid lawn head!? You aren’t behaving like a grown up at all! You really shame the tenth!”

“Tsuna isn’t a narrow-minded, boss, Gokudera. But surely, Tsuna, you can decide we’re whether to yell or not to yell. Hahaha.”

Wait. That isn’t the point. Stop pushing matters on me. Tsuna looked at each of his friends. Seeing their…not-so-unexpected reactions, his head dropped. The tenth Vongola boss sighed.

“Giannini, how’s the investigation with Irie Shouichi’s round white machine?” Reborn turned to ask the plump inventor instead of paying his attention to the little brawl still going.

“The first level investigation has only 40% of the overall data. We still cannot conclude anything for certain. But the only thing that we know for sure…”

Giannini sighed.

“Is that…this machine will only work with a key. And this special key, we cannot mold a mockup ourselves. No. Actually, a mockup won’t work at all.”

“What do you mean a mockup won’t work?” Lal Mirch, who had been quiet for all this time, finally spoke up.

“It means the only key that can make this machine work is…”

The plump inventor zoomed the picture of the machine in, presenting before them the image of a small hole he had claimed was the place to put in the key. The close up of the picture made Tsuna’s stomach churn. It looked more like a…

“The Mare Ring of the Sky.”

Silence prevailed once again in the conference room of the Vongola secret base. Everyone knew exactly well the true meaning behind that fact. Tsuna swallowed hard. The price they would have to pay to return to their era might be as high as losing their own lives, for the only way to get the Mare Ring of the Sky…was to face the Millefiore Boss who was its current bearer.

“So…to Italy, huh?” Ryohei once again broke the silence; however, this time he sounded much more serious and calm.

“Gamma, you know where the Millefiore Headquarter is, I suppose?” Reborn turned to ask the blond man who had been sitting and listening quietly like a good guest. For the man knew his own position. He was currently both a guest, an ally and…a refugee.

“The Millefiore Headquarter…” Yet, before the man could continue, there was an interrupting signal trying to connect itself in through the Vongola base’s server.

“What is it?” Everyone turned to look at the monitor. It was a signal they had never seen before.

“It’s not from the Varia. No virus detected.” Giannini said before opening the message to answer everyone’s curiosity.

It was a set of images of maps. All of them were very detail as if being sent from that place itself.

The skyscraper in the middle of a city.

“This is…”

“The maps of the Millefiore Headquarter.”

Gamma confirmed.

…

The first thing Mukuro saw after reopening his eyes was that of an empty room. There was no sign of that man…the only person that owned his life.

Bare feet stepped from the bed, feeling soft carpet. Mismatched eyes looked around, searching for his beloved master. Yet, the only thing he had found was…a black shirt that was folded neatly nearby…along with a small piece of paper.

‘I’m waiting on the 19th floor. You’ll have to wear my shirt for now.”

“…” Slender hand picked that black shirt up, immediately putting it on as he was ordered. For his smaller frame, the shirt seemed to be a bit too big and loose yet…

The innocent beauty buried his face in the shirt’s sleeve that seemed too long for him, inhaling the faint, familiar scent that smelled so much like flower from there.

Byakuran-sama’s scent…

Long, dark lashes lowered as if in infatuation as he thought of how his master’s scent seemed to overwhelm him when he took him into his warm embrace.

“If this world abandons you, I’ll take you into my embrace, for we can create our own heaven.”

The shirt was put on and the door was open. The doll was finally being let out for the first time since his operation.

The blue haired-beauty walked like a haunted puppet along the corridor…only to meet two men in Millefiore’s White Spell uniform.

“Ooh, what is this? Walking around without your pants, beautiful?” One of the two immediately leered.

The shirt was long enough to cover some places. Still, it wasn’t enough to cover everything.

“…” The doll didn’t even spare them a glance. They were never his sight.

“Playing hard to get? Ah, but maybe you like it rough?” The man licked hips lips as he drew closer. “How about some blood?”

“And your blood…is also mine.”

In a blink of an eye, the mismatched eyes that seemed empty flashed dangerously. Blood curdling scream was heard, echoing along the corridor as lives of the once living were taken. Red splattered beautifully against either side of white walls.

Two bare feet that were once so cold were now warm with blood. And the no-more-innocent doll smiled his first smile since waking up from the dream in which old, sad colors were forgotten.

“Even if it is all red. I’ll let you see…the world that cannot deny you.”

“Ku…fufufu…the color of your blood. It is…so beautiful…”

The red, red color that tainted the doll.

Violet eyes watched from the monitor of the 10th floor control room. The Millefiore boss smiled in satisfaction as he popped another sweet piece of his favorite marshmallow into his mouth. Aside from this, the sending of information to the Vongola base’s server was also done. He stretched, picked his coat and got up.

“You’re going out, Byakuran-sama?” Leonardo, the old man, asked as he took in the younger man’s casual clothing.

Byakuran smiled.

My color…I’ll slowly dye it on you.

“I’m taking Mukuro-kun shopping. You look after the rest, Leo-kun~~.”

And then, we’ll have…a lot of fun.

TBC

FIC: FOLIE À DEUX - II

Thu, 23 Jul 2009 09:45:27 GMT

Title: Folie à Deux
Fandom: Katekyo Hitman Reborn!
Pairing: Byakuran/Mukuro, hinted Mukuro/Hibari
Rating: NC-17
Language: English
Warning: Dubcon, blood, dark fic, yaoi and still un-beta-ed

Previous Chapter: | Prologue | Chapter I |

Cut me, paint me red, and I won’t scream.

—Folie à Deux—
Chapter II: Crimson Sacrifice

He couldn’t help but smile as that little piece of broken vase cut into his sallow skin, drawing mesmerizing traces of vivid crimson. Well, he would have laughed if it wasn’t for his capturer moving to straddle him, suffocating him with that disgustingly sweet fragrance of pure lily. And he had thought that Byakuran would smell somewhat like orchid that was his name. But again, Byakuran was the King of Millefiore – thousands of flowers – and thus he could have smelled of anything.

Death, included.

Like those funeral wreaths that bloomed so beautifully on the gloomy grave – the very tomb of the victim.

Everything became silent. Even the hateful sound of the pitter-pattering rain seemed to drown as well as that oh-so-respectful chanting of alleluia he was certain echoed so loud in his ears the moment before. It was all silent. Yet, before the prisoner could close his eyes and again pretended he was back in his personal peaceful tank…

The sky rumbled, roaring so loud as if to remind the prisoner of the raining world he so hated.

And then, in that temporary moment of flashing light, he found himself gazing into piercing violet eyes – glowing so intensely as if ablaze with cold, unflickering flame.

It was in that moment that Rokudou Mukuro knew – even if he did hate to admit it – he was completely trapped.

In those eyes, he could see everything. He could see his very own reflection – his eerie mismatched eyes staring back with unchanging colors of ruby and cerulean. And for the first time since his eternity-like imprisonment, he started to dread how fragile he now looked. Long, silky tresses spilled out in every direction from under him, framing his all too thin feature like an ocean of endless blue.

He looked…too easy to break.

It wouldn’t be an effort for the other to snap a bone or two.

The Vongola mist guardian narrowed his eyes. And the reflection reflected back at him from those Amethyst mirrors also did.

And then, he saw labyrinth – unreadable things that were even more unspeakable swirling in those unfathomable eyes.

Still, there was something that was easier felt instead of just resorting to mere sight.

The blue haired-beauty almost laughed. Almost. For instead he only smirked up at the man on top of him. He could smell so well the ember of the fire.

It was lust – so great and powerful like the entity of the man himself.

A silent but dangerous promise to devour him whole.

“Why, Don Millefiore, am I that honored?” He asked, wetting his still bleeding lips, tasting that familiar bittersweet tang of coppery blood. “To have you feel that way about me.” He could feel it so well…the other man’s erection rubbing, screaming for attention against his lower stomach.

Byakuran just smiled as his strong fingers put back a strayed lock behind his captive’s ear before leaning in to whisper: “Haven’t I told you I like you already, Mukuro-kun?” Warm tongue sneaked out to give the sensitive lobe a naughty lick. “And I’m quite positive you were listening. So does this mean that you just crave to hear that from me more?”

The metallic shackles – the Vendice’s gift – chimed a clink-clank song as the sentenced criminal tried to lift his arms, along with the heavy chain up.

“Kufufu. I can still strangle you with this rusty chain, you know.”

“Haha. I’d love to see you try.” The white haired-man replied, knowing exactly well his beautiful prisoner was too weak to even raise his arms – the chain was too heavy. “By the way, as much as sometimes I enjoy a tidbit of formality, I’d rather you call me with my name instead of my position.”

Violet eyes gleamed with meaningful mischief and also…

“Because I’d love to hear that when I finally take you.”

Hunger. So raw it caused a shiver to run down his spine. Even though he acted as if unfazed.

The broken shards glittered in the flashing light like magnificent diamond but funnily enough, it seemed the one in the false angel’s hand glow the brightest. It shone white when held by the blinding whiteness. All too white, all too bright it was nauseating. Mukuro’s smirk widened.

“Is your name Lucifer?” The brightest star before falling, spiraling down from heaven for desiring to make his throne higher than the clouds over the earth and resemble ‘his power’ on high.

But Rokudou Mukuro didn’t need a fallen angel to drag him down the spiral. He had already been there, at the bottom.

In hell.

“I didn’t know you are so religious, Mukuro-kun, sweetheart.” Those honeyed words came to him in a puff of hot breath, whispering endearment in his ear. “But then a small sacrifice won’t make me a total pagan, will it?”

The sharp piece came down, tearing the ragged clothes and digging its merciless edge into soft, pallid skin, drawing red as Byakuran again sealed those sarcastic lips with his own, swallowing those spiteful words of retaliation and loving each sweet, sweet sound his beautiful captive moaned into his mouth.

“Ah…ah…”

And he adored those lovely little gasps Mukuro made between kisses. As much as their opinions seemed to contradict – very much thanks to Mukuro-kun’s stubbornness – it seemed both of them enjoyed this…fascinating game of seduction. Indeed Hedonism was an interesting philosophy…and a very addictive one to pursuit.

Perhaps if he touched this forbidden child a bit more gently, he might play some more? Or perhaps…

The Millefiore boss smiled in satisfaction as he felt that the smaller man was starting to get aroused.

The rusty chain between those petite, restrained ankles sang melodically over the rapping sound of the rain. Delicate beads of cold water sprayed in through the open window as a strong gust of wind made an annoying shriek. Cold, clear droplets wetted the decorating flowers before another gust screamed and plucked a petal as if to signal…

This child might…break.

On the floor, million shards of broken porcelain glittered in the flashing light, temporary illuminated before being utterly dulled by staining crimson – warm, fresh blood that oozed through countless cuts in ghostly white skin. And then the forbidden child whispered, in between one of those sweet, sweet kisses, digging his own flesh and nails in the blood-coated shards as if he didn’t fear to be hurt.

As if…he couldn’t feel pain.

“You can paint me all red. I won’t scream.”

For it was a needy whisper perfected with one coquettish smile.

Absolutely inviting.

Because Mukuro chose to be hurt instead of feeling things so gentle. He was used to pain as if it was his best friend, his shadow from his childhood. He wouldn’t scream even if the other would paint him entirely crimson, for he liked Byakuran’s gentle kisses as much as he hated them.

They were unlike those lustful, searing ones that always left his lips bleeding.

The other was trying to stretch the boundary of this game. Intentionally. And Mukuro hated it, dreaded this fact that he himself knew there would be one day that he would eventually crack from this faked gentleness. And this was just the start. The very start.

He had lost.

“Just fuck me.”

Byakuran raised an eyebrow, seeming a bit surprised but then, his ever-plastering smile widened – he looked like a grinning predator. “You’re too cute. But I wonder…” Tracing his captive’s jaw line with a finger, he bent down and captured those alluring lips again, intentionally grinding their hips together so their erections were rubbing.

Mukuro’s breath hitched and he tried to dug his fingers deeper into the solid, shard scattered floor to stop his body from getting too excited. His decades of imprisonment didn’t only come with gifts but also an unforgiving curse: his skin seemed to be highly sensitive to touches, especially, warm, human touches. And he was now panting like a lowly whore that lacked self-control.

How humiliating.

“Kufufu.” He should be laughing at himself and saying farewell to his pride. Only that, he just couldn’t stop clinging to his already damaged pride – like that broken vase of daffodils – that he could merely curse and scream and die inside. Unfortunately, he could tell he couldn’t just bite his tongue and die. Byakuran would certainly make sure he would endure till the end of this sweet torture.

Blue and red, red and blue. The blood seemed to have seeped and stained his lengthy hair.

Maybe no prince visited her because she had already killed one, beautiful, crazy, bloody Rapunzel.

Blue and red, red and blue. The red was tainting, and surprisingly mixing so well in the ocean of blueness.

She had long stopped singing.

And he was panting and gasping and moaning. He didn’t know when his old, ragged clothes were completely torn away. Pain mixing with pleasure as flame of hateful passion smothered him. He hated how sinfully sweet those sounds escaping his lips rang in his own eardrums.

He was intoxicated by this enchanted ambrosia.

Until the demon finally came visit her...

Violet and white, white and violet. The colors were all a blur.

"A...ahn!!!"

Those vile hands were all over him. It was like aphrodisiacs.

"Such a lovely sound. You just have to sing more, Mukuro-kun."

Because the demon knew Rapunzel wouldn’t scream.

Violet and white, white and violet. Staring at those colors and he had become pliant.

Bloody death. Loving lies. Uncontrollable lust.

He was playing with something much more dangerous than fire. And he slowly melted.

Still, he wouldn’t plead. He wouldn’t beg. Even as one long finger glided down to caress the area no one had before dared touch. He stiffened. And Byakuran, again, smiled playfully.

“It's really your first time, isn't it, Mukuro-kun?” That finger then, without permission, entered him, probing around as if to test how the other man was reacting to the new sensation. “It’s so tight in here.”

Mukuro gasped, immediately tossing his head back – silky strands of hair falling into his pretty face as that naughty finger brushed against something inside him. The old, rusty chain jingled as its prisoner started to shift uneasily. His breath noticeably hastened and mismatched eyes widened as the second finger was quickly inserted.

“Ah…h…ah…”

The metallic chains kept jingling. Cold droplets of water dripped slowly from the window frame. And suddenly the already fragrances of various flowers decorating the room seemed to be overwhelming. He couldn’t breath. It was like he was drowning even as he was being swallowed alive by smoldering flame that scorched even his long living soul. It was totally different.

It was totally degrading. It was…

Pure torture.

For he knew what was the only thing that could quench this abominable desire.

“You know it won't hurt as much if you just scream it all out.” The hovering face of the devil whispered, still wearing that mask of angelic pretense.

“Kufufu. Why don't you scream for me, then?” Still, the convicted one persisted, for it might be his last chance to persist.

“Too bad. I'm just trying to be...helpful. But maybe you like it rough.”

Rapunzel cracked. Her chamber crumbled. The tower fell to rubbles.

And the Corpse rotted. Dead man screamed. Only Lucifer smiled. He kissed away those glittering tears as blood seeped out to satisfy him when he finally took his sacrifice. The chains jingled like Christmas bells that brought the world joy and the children hope for presents from the Santa Clause. Yet, that night it seemed that…

There would be no sledge and no snow…as the world was still raining.

The world cried.

“Sing to me. And I’ll love you.”

And Rapunzel bled.

—To Be Continued—
Because I hate your loving lies

I’m sorry if this chapter is a bit too short but at least, this story is finally continued. Partly because I miss dear Mukuro too much. He has been MIA since chapter 169. What a significant number.

I’ll have to apologize if I made Mukuro crack a bit too easily. (Though not completely. You’ll see in the next chapter. But for this chapter, well, I admit I’ve gotten carried away. XP) Well, you see, I’ve been looking too much at those uke!69 fanarts and doujinshis. And I really think Mukuro makes a pretty uke. (I insist he is best uke for Byakuran, though.) Okay, I’ll stop babbling.

As for the Latin in the last chapter, the translation is right at the top of the chapter and parts of the last sentence Mukuro spoke to Byakuran; Laus tibi, Domine, rex aeternae gloriae: Praise to thee, O Lord, King of eternal glory.

Anyway, thank you for every review and continuing support. And again, reviews are really, really much appreciated.

~Chesiere

FIC: OPHELIAC - II

Mon, 13 Jul 2009 13:31:28 GMT

Title: Opheliac
Author: Chesiere Cat aka Hiyuura
Disclaimer: Katekyo Hitman Reborn! © Amano Akira
Pairing: Byakuran/Mukuro
Rating: NC-17
Warning: BDSM, BL, brainwash, blood, yaoi

Note: (1) This story is originally written in Thai, translated on friends' request. So please excuse me if the language isn't as flowing. ^^;;
(2) Because this is just translation of my old (if not English) already ended fic, the story only based on Melone base arc.

When everything and everyone
Becomes my enemy and when
There's nothing more you can do

—Opheliac—
Chapter II: Oblivion Is Bliss

“Byakuran-sama, there’s an emergency line trying to connect in from our base in Japan, sir.”

The white-haired don paused from his little game of lining up marshmallows. Piercing violet eyes darted toward the old man now working as his messenger – the way it should originally be.

“From Shou-chan? And contacting at a time like this…hmm…” Long fingers softly pressed the little piece of marshmallow in his hand – as if testing its suppleness. “This certainly isn’t good news.” Faking a sigh, the man leaned back in his sofa.

“Connect him in, Leo-kun.”

This sixty-year-old man was the real Leonardo Lippi whom Irie Shouichi had originally suggested to work as his personal messenger. Despite his age, the old man seemed to work with much more efficiency and swiftness than those of younger generation he could called sons. His performance record was really admirable.

Byakuran didn’t regret his waste of time letting the fake Leonardo Lippi in, though. For it if wasn’t for such delayed arrival of this real one, he wouldn’t have this lovely chance to capture the Vongola’s ever-so-elusive mist.

That beautiful doll that would only listen to him…was right now sleeping, his consciousness trapped in a labyrinth so much more complicated than a simple death. Just because this beautiful doll…

…Couldn’t ask for death.

My lovely doll…

Wet tongue slipped past soft pair of lips, licking and tasting the sugary flavor of his favorite sweet, thoroughly savoring the taste as if that snow-white little piece was actually the very flesh and skin of one certain beauty before biting and swallowing it whole.

It wasn’t long until a familiar face appeared on the monitor.

It wasn’t Irie Shouichi.

“Oh, it’s you, Cervello.” Still, the white-haired don didn’t look surprised as he was still smiling. “How’re things going over there?”

Even if he knew…

“…Our deepest apologies, Byakuran-sama, but our Melone base was attacked by the Vongola and sustained too many damages. Now we’re taking refuge.”

“Is that so? With that number of people, Vongola is truly impressive.”

“If it wasn’t for…unexpected betrayal, the result certainly wouldn’t be like this, sir.”

Byakuran slightly raised his eyebrows yet his hands were still busy with the marshmallows in the bag – seeming unaffected by the news at all.

“And what about Shou-chan? Surely he has something to say, hasn’t he?”

The dark-skinned woman became silent for a brief moment before she finally said: “Irie-sama is sustaining injur-”

The screen suddenly went haywire as if unable to receive the signal. Yet it was only a moment before the image was back.

“Byakuran-san…”

Now, on screen was Irie Shouichi.

“Why, hello, Shou-chan. I heard the situation there isn’t so good?”

The Millefiore boss was smiling; however, his bright smile only made Irie Shouichi feel even more tensed. The glasses-wearing man gritted his teeth.

“…Some of the Black Spell betrayed. The 3rd unit, Aphelandra… I was too careless.”

“Careless?” The marshmallows Byakuran was playing with could now be clearly seen lining up as the word ‘Betrayal’. The white haired-don’s smile widened. “That isn’t the word I thought I would hear from Shou-chan.”

Irie frowned. And even if the image displayed on the monitor didn’t allow the other to see all, just the change of expression from his face made it enough to tell how stressed he was.

Pressure.

The other was putting pressure on him. The more he said he had faith in him, the more he had to strive to meet that expectation. This man was definitely pushing him even if he was still smiling. No. Byakuran liked to do that with everyone – forcing them with fallacy of pleasant words – just like how he loved to fool people with sweet poison.

The more the victim showed his panic, the more fun he got. If one were to be put under such pressure for too long a period, it was possible for one to really become nuts.

“…”

“It’s alright. Lightning Gamma…it isn’t really a surprise for that man to betray us. What’s more important…I suppose Shou-chan’s experiment isn’t all gone with the attack, is it?”

Shouichi frowned again, noting very well the special stress Byakuran had put in the ‘betray’ word…as if to stake his gravest mistake.

The mistake caused by him being too trusting.

“…I’ve already backed up the important information. And even if the Vongola ever suspects anything…” The glasses-wearing man narrowed his eyes.

The betrayal of someone he had called a friend.

Byakuran chuckled, his violet eyes twinkling. “Alright. Then…”

Someone that, in normal circumstance, he knew would become his best friend or even…something more.

“Withdraw from Japan. Take all your men back here.”

“Wha-!?”

Shouichi’s eyes immediately widened. He wasn’t sure if he had heard the order right.

“What!? You want me to withdraw…”

Because he knew Don Millefiore, Byakuran, wasn’t one to really worry about his subordinates’ wellbeing.

“You hear me right. And Shou-chan~ you’re still injured, right?”

He wouldn’t care if anyone would die under his command as long as he could have what he wanted.

“…It’s just a scratch. Besides, the Vongola rings…”

So, right now…

“Don’t worry. Those ‘gifts from the past’ will soon be sent here.” The white haired-man smiled before picking up a marshmallow from the ‘Betrayal’ pile and popping it into his mouth.

Just what is this man thinking?

…

“Reborn! Chrome…that girl! She is awake!”

The woman assassin whose title was Poison Scorpion, Bianchi quickly spread the good news as soon as Chrome returned to her consciousness, for the existence of this girl…meant the existence of another one.

“I see. This means Mukuro is still alive.” The arcobaleno said, nodding. Yet instead of looking relief, the hitman baby seemed to be thinking.

“Reborn…?”

“…I have a bad feeling. Giannini, contact Tsuna. I want to know the movement of the Millefiore.”

“Got it.” The plump inventor nodded and immediately complied.

…

In the world of darkness behind close lids, in the slumber even deeper than dreams, there was a place where once the spirit could roam freely. However, right now, all that was left of that place was…a prison, caging the lonely soul inside thick, invisible walls, trapping him in the blinding space scarier than death itself.

Someone used to say…death was not scary. That someone used to know…death was not the end of everything.

There was a voice, so soft and yet so familiar, ringing from somewhere in the back of his contained memories.

Have you forgotten me?

That voice…sounded as if coming from his own self…but it didn’t, for here, no matter how hard he tried, there was no voice escaping from his lips.

He couldn’t see anything. He couldn’t say anything.

He could only hear the voice that was like his own speaking.

Even if it didn’t come from these lips.

Have you forgotten me? Have you forgotten me?

That voice kept whispering, asking.

Do you still remember our promise?

…Promise…?

You soul…given to me…belongs to me…for eternity…in return of…my embrace…the love…you long for.

Asking for something this soul couldn’t remember, for it had already forgotten.

Have you forgotten me? How could you forget me…when…I’ve never betrayed you?

…Betrayal…?

The doll could remember nothing.

Don’t you remember…there’s only my embrace that welcomes you…even if this world has abandoned you?

Therefore, he felt nothing as he couldn’t understand the screaming of the accursed red eye he had once sold his soul to. Didn’t feel any pain even as his other half that desired absolute darkness in return of fulfilling his childish wish was screaming…

This beautiful doll could remember nothing.

…

Warm.

Something warm and wet touched his face…moving up his cheek…before kissing either of his eyelids…so tenderly it was tickling.

Long, dark lashes fluttered open, revealing one clear cerulean eye from which crystal droplets of tears were streaming down non-stop…even if the owner of that sky-colored eye didn’t know why. Yet, the reason didn’t matter as long as the picture reflected in that eye was of his master, his owner, his…

“Byakuran…sama…?”

The white-haired don smiled his trademark smile. Strong hand cupped the other’s pretty face before leaning in, kissing the tears away. The blue haired-beauty didn’t move. Nor did he show any sign of disgust as he let his master touch him as much as he wanted; kissing, touching and even licking his face.

As if to say he was his possession.

And he was.

“I come to visit. How was your operation? Does it still hurt that much?”

“…No. It didn’t. It doesn’t hurt.”

It didn’t hurt because he had already forgotten everything.

Slender hand rested on the gauze on his right eye under which the accursed red eye that had the memories of six realms was now hidden. “The doctor said the eye accepted me as its owner easier than he first thought…”

It didn’t hurt…because that eye wouldn’t hurt the one it had claimed as its rightful owner – one who had given it both the body and the soul.

Strong hand caressed the doll’s face, long fingers wiping away the tears staining those pale cheeks. Violet eyes looked closely at those tears before the white haired-don finally voiced”

“And these tears…?”

“…Just a nightmare, Byakuran-sama.” The blue haired-man replied before abruptly changing the subject. “…I heard our base in Japan was taken by the Vongola. Is that true?”

“…Quite true. But don’t worry. I already have a plan. Now…I want to hear more about this dream of yours.” The don’s fingers were now playing with his newest toy’s silky blue tresses as he marveled at the softness of them. “I want to know…what made my lovely Mukuro-kun cry.”

“…” For a long while, the blue haired-beauty was silent. He didn’t want to talk about it because he didn’t know…and didn’t want to know. He just wanted to forget everything. But…he couldn’t deny his master. Didn’t want to deny him. “I…”

Slowly, he began. “I heard a voice…”

A voice that was very much like his but it wasn’t.

“The voice that was like my own…calling me…asking if I have already forgotten our promise. He said…” Blue eye stared ahead yet it didn’t look at anything in particular…because he knew…the thing he was looking for…wasn’t there. “He told me…there is only his embrace…that welcomes me when this world has…abandoned me…”

On hearing that, Byakuran smiled, one arm pulling the lithe body close, forcing him to lean onto his chest. “…And does Mukuro-kun…believe him?”

“…” Mukuro closed his eyes, slender arms embracing the taller man tightly. “I only believe you, Byakuran-sama.”

Byakuran’s smile widened. “Really? You’re so cute, Mukuro-kun.” The taller man said before pinning the smaller man onto the bed and crawling on top of him. He immediately ravished the other’s deliciously exposed throat, earning sweet moans from the lithe body underneath him.

The blue haired-man’s arms then wrapped around the other’s neck as he begged him with unbearable need – desperate for his master’s touch – at the same time wanting nothing more than to make his master satisfied. Just because of those lies he spoke. Just because…

This lovely doll was too oblivious to notice…those Amethyst-colored eyes that were so cold…colder than the glacier in dreadful winter.

You’re really a stubborn one, Mukuro-kun.

Strong hands caressed the beauty underneath; touching him all the way he wanted. There was no word of denial…or even just a mocking laughter that strongly stated the disapproval.

There were only sweetest of sweet moans coming from complete willingness.

“Ah…ah…”

And as the tips of those naughty fingers circled the pink nubs of flesh that were hardened because of fiery desire…tweaking them teasingly until the blue haired-beauty couldn’t stop moaning…

“Byakuran-sama…ah!”

The pretty doll’s nightmare was then entirely forgotten.

Byakuran’s smile wasn’t so angelic as his now favorite toy closed his eyes.

Maybe…it’s a bit too soon to use you.

TBC

I’ve already stated in the author’s note above but here I’ll say it again just to remind you. This story was written before Melone base arc ended, so Shouichi will be on Byakuran’s side and, unfortunately, the real six funeral wreaths won’t make any appearance. ^^;;

Anyway, please feed the feedback monster! X3

FIC: OPHELIAC - I

Wed, 08 Jul 2009 11:38:58 GMT

Title: Opheliac
Author: Chesiere Cat aka Hiyuura
Disclaimer: Katekyo Hitman Reborn! © Amano Akira
Pairing: Byakuran/Mukuro
Rating: NC-17
Warning: BDSM, BL, brainwash, blood, yaoi

Note: (1) This story is originally written in Thai, translated on friends' request. So please excuse me if the language isn't as flowing. ^^;;
(2) Because this is just translation of my old (if not English) already ended fic, the story only based on Melone base arc.

You know the games I play
And the words I say
When I want my own way
You know the lies I tell

—Opheliac—
Chapter I: My Beloved Doll

White. Everything had become absolute white. A stark contrast of the impenetrable darkness the seeming moment before. So bright it was blinding him...yet, instead of soothing him with its brilliance, it only brought back…unpleasant memories – those he didn’t want to remember – about the insincere whiteness that came together with the disgusting scent of antiseptics.

The place he didn’t want to go back. The place....where it all started…where…his humanity had first been betrayed.

“You’re finally awake?” A dulcet voice rang from somewhere within the brightness. So smooth, like velvet, and gently melodic as if it belonged to an angel.

One blue eye fluttered open and then quickly shut itself just because it couldn’t stand such bright light. He was more suited to dwell in the world of darkness – the darkness he wanted to paint this world. Yet…that warm hand that he felt he couldn’t get away…touched him, caressed him…so tenderly…as if trying to soothe away his pain and sorrow. It touched him in the way that no one had ever dared to touch…

It made him afraid.

This accursed soul that had no wing to fly was afraid of heaven because if heaven decided to abandon him, stopping to welcome him in its embrace, he would definitely fall, falling to hurt and die on the rusty earth…because he knew it so well…

This heaven he so longed for…

One blue eye reopened…only to see that in front of him then was never too bright. He was still in the world he so loved to hate. And…the first thing that he clearly saw was no other than a pair of piercing Amethysts decorated on a handsome face belonging to the most disdainful whiteness…in the most hateful place.

Never welcomed him.

“Sleeping beauty…” That dulcet voice said teasingly. Handsome face inched closer with a bright smile. “And I haven’t even kissed you.”

A bright yet deceitful smile of a false angel.

Long, tapered fingers traced his soft cheek slowly as if trying to bestow upon its deadly paleness life and colors with their warmth…or…were they trying to say…he was their possession?

Those fingers then rested on his lips, feeling the red, red blood that they could easily spill pulsing under pliant flesh. Amethyst-colored orbs gazed at him from under dark lashes, reflecting the beautiful captive that was no more to him than a small vermin to crush, reflecting so well…the hatefulness inside that one cerulean eye they had started to adore.

“Close your eye for the kiss.”

Just because they wanted to know…what secret that one cerulean eye that was too stubborn to close was hiding inside its depth…

For, with that secret, perhaps…the winner might truly conquer his ever-so elusive captive…conquering and swallowing him…whole.

Clink.

The chains still left their horrid marks on pale skin even as they were unshackled, for the capturer knew his captive was now too weak to escape. Still, the blue haired-man was denying, refusing every generosity he gave – even the warmth that made his inner, weaker part want to cry even if that one eye was too dry to shed a tear.

Clink.

So…there was only one shackle that was left.

Strong hand yanked at the chain connected to the leather collar, which wrapped so tight around that fragile neck…and even tighter when it was harshly pulled. It was suffocating. The blue haired-man gasped. Yet before he could really take in a wisp of air, his breath was again stolen by another pair of lips.

Sneaky tongue dipped into his mouth, teasing him and tasting him everywhere it could.

Mukuro felt his one eye start to get blurry. He hated it. He hated it so much when he was reduced to nothing besides a ragged doll. Unable to fight back. Unable to win. He had already lost. He lost everything…even his humanity because of the mafia.

He hated it so much…to be reminded of how helpless he had been when those cruel experiments had started. It was all the same…now.

He was…a vermin dancing in the palm of god.

The once thought to be brilliantly white room was actually so dark and dirty. All those tubes and electric wires hung all over the place. And…in one corner there stood a nasty collection of deformed organs displayed in clear bottles. There was that hateful smell of antiseptics…yet it wasn’t strong enough to cover the familiar scent of blood.

The laboratory.

This was so nauseating he wanted to laugh.

“Ku…fufu…fufufu.” Laughing out of hate. “…Kill me.”

Because he couldn’t shed a tear.

“…You’re really stubborn.” Strong hand forced the lithe body down onto the operation bed. The taller man smiled before leaning in. “Didn’t I tell you…I will make you my lovely doll?” Wet tongue traced sensitive ear, hot breath causing the lithe beauty to shiver involuntarily.

“You hate me, don’t you?”

That warm hand trailed across his tense stomach, circling around his navel…

“If you hate me that much, I will make you love me…need me…unable to live without me.”

…before moving lower and lower.

Wet tongue slid from Mukuro’s ear to his soft cheek, leaving a trail of saliva there to cool. The illusionist suddenly felt heat creeping up his face from all the humiliation. “I…ah…I will never be yours.”

Byakuran only smiled, long fingers playing with the chain that perfected him the role of the master, violet eyes glinting with amusement. “Hmm…actually, I like it that you’re so stubborn, Mukuro-kun. Because soon, you’ll be really obedient. This…must be the last of your power, isn’t it?”

The Vongola’s mist guardian bit his lips, tasting his own blood on the tip of his tongue. The other was right even if he didn’t want to admit it. He had lost. He had already lost from the moment he had been trapped inside those walls he couldn’t see. His mind couldn’t escape from this invisible square box he should call it a prison designed solely for him.

How honorable.

And now, being trapped in this prison, his consciousness had nowhere else to run. It was only a matter of time before the predator caught him…and when he had become too exhausted to struggle…

It would be the end.

Byakuran chuckled. He knew the barrier the other had built around his consciousness had weakened. After all those careful ministrations – weakening both the other’s physical and mental strength – it was time he finally took his sweet prize. This was the game he loved to play. And perhaps…there was no one else in this world that could play it with him as long as this beautiful illusionist.

That was why…he wanted him.

Everything that was him.

Click.

As soon as the Millefiore boss pushed the switch, the wall parted, showing a hidden shelf in between. And, floating silently in the crystal-clear bottle on the shelf was…

One cerulean eye widened. There, where it had been gouged out from the now hollowed socket, the bloody wound suddenly stung painfully…as if calling out for what was missing.

In that bottle was no other than the accursed red eye.

“I’ll return you this eye of yours.” Byakuran whispered.

That odd eye that used to be in the empty socket that bled crimson, screaming for its return. Yet…

“I don’t need it. You can just keep it as prize.”

For he didn’t want it. It didn’t belong to him in the first place… That accursed eye that brought nothing but pain and suffering. Even if it gave him power, it also came with the saddest memories as it screamed for absolute darkness as much as he himself longed for someone to embrace him, soothing him with the love he never had.

That odd eye that completed his inhumanity…now that it was calling, wanting to reunite with him; all that he wanted was no other than…

Death.

“No, you will need it. You’ll need to use it for me.”

The last wall around the illusionist’s consciousness started to break as he was again brutally entered. Losing again and again, being humiliated beyond words as his pride was shattering…there was only death that he wanted.

“You’ll believe whatever lies I speak.”

The death someone wouldn’t grant him…because…

“Because from now on, you’re mine.”

He said he was…

“Ah…B…Byaku…ran…sama…”

The rightful owner of his life.

“My…beloved doll.”

His master.

…

The sky was of bloody color.

The sun was setting at the far horizon, painting the sky red. Before nightfall, everything seemed motionless like a drawn picture…so still and silent as if all the birds had fled. Even those small insects hid themselves with fear so that no one could ever find them. Yet, inside the underground base of the Vongola, in a room so white and so silent, there lay the small form of a young girl – too young and innocent to die.

But she was dying, for the power of the Vongola ring could only help her life last a bit longer for the time being.

Death was inevitable and surely approaching.

The life candle was flickering, waiting for the time to die away like grains of sand falling down the hourglass…slowly but steadily and certainly.

Behind her close lids, on her tiring face, was the place she loved most.

The lotus lake that was surrounded by mist – the borderline of the realms of life and death – was the place she had first met Mukuro-sama. It was the place she had first heard his gentle voice whisper the words she had longed to hear this whole life – to have someone say her life wasn’t worthless.

I need your power.

Mukuro-sama had told her. And from the moment she caught his offered hand, her life was his. She had given him her entire life – this worthless life he said he did want. Yet…

“Mukuro-sama, where are you?”

Right now, no matter how many times she had called, she couldn’t see…or feel him. There was only the trident – the symbol of contract – he was so proud of…the weapon that should have been broken…standing there, in front of her.

The very symbol of his pride.

Small hand quivered as she reached out to touch it. Coldness wrapped itself around her mind and she was reluctant to really touch it, for fearing it would disappear before her eyes…like mist…like illusion.

Chrome…

Yet, that familiar voice she had learned to love came whispering to her…so soft and barely audible as if thoroughly weakened…like thin mist that could be easily swept away by mere wisp of gentle wind. The girl reached out and gripped the trident tight…oh-so-tight…because now she knew…

My pride, I give it to you.

This was him saying goodbye.

The mist that everyone hated for its coldness…the mist that everyone said was heartless…for her; it was the warmest thing she had ever known…even warmer than the summer sun that shone so bright. But now…from now on…

That mist was no more.

The lotus lake was fading. The ever shrouding mist was disappearing, leaving only darkness behind her eyelids.

The life she had given him…he had returned it to her. The life he had told her it wasn’t worthless…if he wasn’t here, it held no meaning. For there was no one that could replace him…the one she had given her life to…could given her life for…

He was there no more.

Warm droplets of tears came streaming down her cheeks. In the bed she had once lain awaiting her death, the once weakened breath had become strong and steady. And her heart that was so close to stop beating had recovered to life. Still, even if the blanket wrapped around her was thick and the tears that ran down her cheeks were warm, in the world of blackness behind her close eyes, she felt…

So cold…

…

“Byakuran…sama…”

His breath was becoming more and more ragged as those pretty lips kept calling the name of the one he had once so hated, begging, pleading with so much yearning and worship.

The pride that he would rather die to keep…was there no more.

“Byakuran-sama…”

Clear cerulean possessed not a trace of its old hate and disgust as slender arms wrapped themselves around the other so willingly.

“Ah…Byaku…ah!!!”

Because now, he couldn’t remember anything.

“Easy, Mukuro-kun. I know you’re a good boy.” The taller man smiled with satisfaction, trailing his hand up the other’s pale, quivering leg. “Now, spread for me.”

Couldn’t hear the screaming at the back of his mind.

On hearing that, the illusionist’s pretty face flushed yet he forced back his embarrassment. “…Y…yes.” Panting hard with anticipation, the blue haired-beauty spread his legs open, accepting what the other forced into him…again and again. “A…ahn…nnghh!!!”

The mist that was captured…

“Ah, you’re so lovely, Mukuro-kun. I’ll reward you.”

Now was no more than just a doll.

“Ah…ah…”

The most beautiful doll.

“…Will you accept this accursed eye for me?”

Its owner favorite toy.

“Anything…for you, Byakuran-sama…”

His beloved doll.

TBC

Phew, that was the fastest translation on my own record. I hope you all enjoy it and please forgive me for any error you may or may not find.

Anyway, make me happy and drop me a review? X3

FIC: OPHELIAC - PROLOGUE

Mon, 06 Jul 2009 07:24:11 GMT

Note: (1) This story is originally written in Thai, translated on friends' request. So please excuse me if the language isn't as flowing. ^^;;
(2) Because this is just translation of my old (if not English) already ended fic, the story only based on Melone base arc.

—Prologue—

“Do you hate me that much?”

A voice, smooth like velvet, whispered in the darkness. So melodic and gentle as if soothing even if, in fact, it was nothing more than words of poison. The only audience’s thin hands tightened, nails digging into his own skin as intense stench of blood filled the air – as sweet as it was nauseating. The world had become red…just like the blood dribbling down from his now hollow eyed…

As red as the color of that eye that had been brutally gouged out

“Mukuro-kun…”

That disgusting dulcet voice kept whispering his name over and over…just like the clinking of the cold metal chains that rang non-stop. In the darkness that the devil whispered sweet, acidic words, becoming more and more audible was the sound of hastened breathing. It was getting louder and louder, for he couldn’t stop it anymore…as if…to convince him…

The very evidence of his losing.

Fresh, warm blood tricked down his legs, pooling on the solid stone floor.

Drip. Drip. Drip. More and more droplets ran down dripping – all bloody red. The captive, bound in the darkness, only replied with a smile that could not reach his one blue eye – the color of the sky itself – for he was again reminded how much he hated this world…and the true darkness that resided in it.

This…disgusting act.

Repeatedly…the feeling of this man…inside him.

“Even if…I like you this much.” Long finger tried to force itself into the already filled hole, stretching the opening even as it couldn’t bear the stretch even further.

More blood dripped down pale, slender legs.

Red against white.

The tissues were torn.

…His feet were only warm because of all the blood pooling…

“…Ahn…” The restrained beauty bit his lips. Only because he didn’t want to let out the sound that he knew would do nothing more than please the other.

If there hadn’t been any chain to restrain him, he would have fallen right there, for he had no more power to stand.

He felt so dirty…

One strong hand – tainted all over with blood – glided all over his body, leaving bloodstained traces as if to mark him before moving up his smooth abdomen – knowing so well the tension in the chained beauty’s posture – up to his still heaving chest, and then…placing his fingers on those beautifully bleeding lips, smearing the blood there.

Painting them red.

“You like it, don’t you, Mukuro-kun? Your body is reacting to my touch so eagerly. Why don’t you let me hear your lovely moan?”

One single blue eye narrowed. Still, those bloodstained lips lifted up into a smirk.

“Ku…fufu…I’ll tell you what, Byakuran-san.”

There was nothing else he could see in the darkness.

“Y…you’re the most disgusting mafia I’ve ever known.”

Rokudo Mukuro hated mafia…as much as he hated this unfair world.

Pain entered him again and again…and even if he couldn’t see it, he knew the other was smiling.

That deceitful smile.

“I’ll take that as a compliment. So…”

“A…ah!!!”

The moan escaped him before he could stop it as if to signal…for his absolute defeat.

“From now on, you’ll become my lovely doll. You’ll do everything as I say.”

The blood kept dripping down and down, pooling at his feet; however, the clink-clank sound of the chains was dying away…slowly but surely, like a pendulum that was losing its swinging force.

“You’ll be…my most beautiful toy.”

And then his consciousness was lost…

Just like the pride he couldn’t anymore save as it was then broken...crushed into million pieces.

TBC

For those who read my other 10069 fanfics, Folie à Deux is currently being dusted off thanks to all the demand from ff.net. The new chapter is soon coming.

Btw, Wish is on hold for the time being because I've stupidly made a mistake with the new installation of some programs and unintentionally deleted its 50% done draft.

As always, comments are very much appreciated.

FIC: WISH - PROLOGUE

Tue, 26 May 2009 14:55:27 GMT

Title: Wish

Author: Chesiere Cat aka Hiyuura

Disclaimer: Katekyo Hitman Reborn! © Amano Akira//xxxHolic © CLAMP

Pairing: Byakuran/Mukuro, Giotto/Mukuro

Rating: Overall M/MA (R/NC-17), PG-13 for now

Warning: BL, crossover, semi-au, yaoi

Summary: Byakuran’s past life was someone important to Mukuro. Only that Mukuro hates Byakuran because he reminds him of everything that was and everything that was not...until some wishes are granted. 10069, G69.

Note: (1) This story is inspired by the doujinshi game ALTOR; however, since the authoress has very little idea about what going on in the game, given that the version she had played was Chinese, the memory/relationship/interaction between Giotto (Vongola I) and Mukuro was made up with that game as a very loose base.

(2) This is a crossover with xxxHolic. The time-space witch, Ichihara Yuuko will make occasional appearance here. But there is no major role and the knowledge for the xxxHolic manga required to understand this fic aside from her being an old acquaintance of Mukuro.

“What do angels dream of?”

- Angeal Hewley, Crisis Core: Final Fantasy VII

Wish: Prologue

Castle in the Sky

Byakuran was seen as an ambitious individual, always dreaming of building a castle in the sky – dreaming of the impossible – even long before he ascended the title of the Gesso family boss, long before he had become the Millefiore King. He was perceived as someone always striving for something impossible…and sometimes intangible even if he always made it possible to grab in the end.

Simply, he was a man who always got what he wanted.

Whatever he desired.

Because of that, many people decided to follow him, worshipping him like some kind of an angel…or even god. He had so many dreams other people might deem senseless realized that sometimes it seemed impossible anymore that this pristine white angel…still dreamed.

When those ever-so piercing violet eyes closed, the white angel whose wings were, in fact, so bloody dreamed. He dreamed of different shades of colors, different kinds of visions and varieties of jumbled old memories – some of which were a little bit more than significant while most were not, for to him, past was mostly something unnecessary unlike the present and future…that he could seize and shape it with his own hands.

Yet between those two kinds of memory-like dreams, it seemed pretty difficult to distinguish which this stranger-than-most vision was, this dream he was having.

The dream came to him, bringing with it an odd familiarity that surprised him even further with meaningful nostalgia – the nostalgia he didn’t think he could actually feel – for it was like an old memory resurfacing yet it wasn’t his own.

There was a young boy whose one eye was so blue as if staring deep into cloudless sky while the other was kept hidden by an eye-patch.

Still, it was so vivid as it unfurled itself from the wicked tangle that was called…a ‘lifetime’.

There was a boy too young but never once letting himself be seen crying.

Byakuran hated this dream. Hated it even more as he learned it wouldn’t go or fade away as it kept repeating itself over and over…with the same beautiful shades that were more colorful than all those petals of flowers he knew he could easily crush. He hated waking up in the middle of the night just to find the circle of his arms empty, the once vivid colors rusty, and the laughter in his dream silent just because he knew these were the only things he could not really grasp.

He remembered so well finding him among the delightful colors of one summer morning, sleeping like death in the gentle cradle of Mother Nature, staying so still even in the sweet presence of those strong fragranced lilacs. He hid there so well but never really blending…like a mist that concealed itself just to linger there before the sun found it.

It never stayed once he woke up but lingered there just long enough to make him desperately yearn before leaving him starved with an ugly pang of envy.

“My home…can be your home…even if you first hate it.”

“…Why?”

“Because…”

It was not these hands that were able to touch. It was not these arms that embrace that lithe, beautiful body in its reach. And it was not this body, this name that those rosy lips spoke to.

“No one deserves to be unhappy.”

Because Byakuran hated such tantalized feeling…

“Now why don’t you tell me your real name?”

Because he was used to getting what he wanted…

“…You think you can fool me but you can’t.”

He only grabbed…

“No, I don’t.”

That one name he definitely knew.

“I told you it’s Mukuro.”

Mukuro. The name of the Vongola’s mist guardian – that beautiful and ever elusive entity who played with him the most dangerous game without losing confidence. Was it out of mere fascination that he let the Vongola’s mist escape even as he had successfully trapped him in the last minute? Was it really out of his curiosity to just wait and see what new game the blue haired-beauty would initiate to retaliate him?

“Kufufu. You’ll regret this, Byakuran-san.”

Or was it…something more?

That sudden twinge of unnamed feeling…

They shared no bond, no love but a competition. Just because they knew there were no other players as interesting and playful as each other, for they both detested boring toys even if their lips were all smiling.

These dreams he was having after letting the mismatched eyed beauty go…

Violet eyes narrowed as they drifted toward the window. Their coldness rivaled that of the pale white moon itself. He had no need to build a castle in the sky.

You’re mine, Mukuro-kun.

Just because he was the sky himself.

The stubborn youth smiled mischievously before immediately sprinting away – quicker than the older man could utter the word ‘stop’. “You can’t catch me, Giotto. Because your beloved home is too big.”

“I’ll catch you.”

“You can’t catch me, Giotto. Because your beloved home is too big.”

The sentence rang over and over as the little boy darted quickly down the seemingly endless corridors. The scenery changed as he ran past each successive window that reflected different eras of the world. And as he finally reached one at the very end as of the moment – for it will extend as long as the age of living eternity – the figure standing there was no longer of a little boy but of a fully grown man whose eyes were now visibly of mismatched colors.

One so blue like the cloudless sky and one so red like an eerily shining ruby.

Slowly, yet without looking back, one slender hand reached out to open the bronze framed window. Long, dark lashes lowered slightly as it opened to show a path illuminated with bright light. Without any more hesitation – seeing that the hallway behind him started to fade…

Now a certain someone is waking up.

He stepped into the bright light.

Unfortunately, the other side of the window was not as bright as the path he took. For the only light that illuminated the dark gray sky was that of the rolling lightning as thunder madly rumbled.

It was raining.

“Hurry up, Watanuki, will you? I really want to eat some onigiri tonight.” A woman with long, flowing raven hair demanded, standing with a hand on her narrowed hip in all her evil-to-Watanuki glory.

“But Yuuko-san, it’s raining!” The teenager proclaimed his protest, which was immediately turned down with a poke of an umbrella in his chest.

“Now the problem is solved. Hurry up.” She said with an air of finality. And the boy, despite not liking the idea of this, was forced to admit his usual defeat. No one, especially him, could deny Yuuko-san, if she really wanted it. Sighing, Watanuki accepted the umbrella and left to buy the things that were needed. Not without complaining, though.

Mukuro watched in silence until the boy was gone that he finally uttered:

“I see you’re still fond of using other people.”

The woman smiled, turning to face him. She had already known that he’d come. “I could have said the same for you.”

Mukuro chuckled. “It has been…quite some time, hasn’t it?”

“I thought you’d visit sooner.”

The beautiful man cocked an eyebrow. “Why?”

She looked at him and for one moment, her smile faded…only to be replaced again the next second as her eyes drifted toward the dark gray sky.

“…Because now you know it’s him.”

TBC

Frankly, I don’t even need Yuuko for the plot here but I am curious as to see her interact with Mukuro so I just threw her in there and tweaked the plot a bit so that she can fit in and does not ruin the whole KHRness.

Because this fic has nothing to really do with xxxHolic’s storyline, I’m not putting it in the crossover section.

The Prologue is, as always, short. But I promise the next chapter will be longer. And I will try with all my 10069 loving will that this story will be finished. So please drop me a review if you’d kindly like because I must shamelessly admit…I’m a feedback monster. ^^;;

Thank you in advance,

Chesiere

FIC: UNBREAKABLE LINKS 02

Sat, 07 Mar 2009 13:36:05 GMT

Title: Unbreakable Links

Disclaimer: Dissidia Final Fantasy © Square-Enix

Pairing: Eventually Cloud Strife/Squall Leonhart

Rating: T (PG-13) for now

Warning: BL, spoilers

Summary: Post Dissidia. Thinking that it is over and everyone is supposedly home, Cloud finds himself tumbling into Squall’s dimension only to learn that something is not what it should be.

Note: Since I’m more familiar with the Japanese version of his name, I will call Firion ‘Frioniel’ in this fic. The same goes for Terra as she will be called “Tina” here.

Previous Chapter: | Chapter 1 |

Unbreakable Links

Chapter 2: Cold Droplets

A little boy sat alone on a stone staircase – far away from the source of the still ringing joyful laughter so that no one didn’t disturb his solitude for the time being – even if fully knowing it was never far enough. For he didn’t know where else to go and where else he could be. The only thing he could do was…to wait…and wait for Sis to return.

From where he sat, the sea was fierce and churning, big, powerful waves continuously crashing against the once golden shore – now darker in color and seeming to lose its former gleaming brilliance. Everything looked so dull, being under the veil of the storm. Even that particular exotic-looking lamp in Matron’s room everyone was so fond of didn’t shine as brightly as he remembered in stormy nights.

He used to be afraid of storms – so scared of those thunderous roars as they terrifyingly rumbled. He hated the sound of harsh wind as it crooned against his bedroom’s windows, sounding as if it would never stop. Yet…what he hated the most were those mercilessly cold droplets, for fearing their coldness would seep into his skin, creep deeper and deeper into him…and never out.

Yet…it wasn’t like that anymore.

He was…entirely wet. His chocolate brown tresses were flat and clung to his skull as more cold droplets dripped from the soaked bangs down his pale face. His skin was as cold as the stone staircase he was sitting on itself as his clothes – thoroughly drenched – could no more giving him warmth. Small hand shook a little before firmly moving to grab the slippery stone step, as if for resort, as the dark gray sky rumbled.

He was still sitting there.

Gray blue eyes stared helplessly at the maddening ocean, trying to pierce through the thick curtain of rain, hoping to find any ship.

He used to be afraid of storms, fearing every of their roar as he quietly hid under the blanket or huddled close to Sis so that she could sooth him to sleep.

He then realized how selfish he had been; remembering that it was that one night Sis had lulled him to sleep that he woke up in the middle of the night to find her disappearing. No, she didn’t disappear. She left. Some ship must have taken her away. And even if Matron said otherwise, he felt convinced enough that it was his fault.

Maybe if he hadn’t been such a weak, clingy little boy, Sis wouldn’t have left him, would she?

His gaze suddenly started to get blurry yet he fought back the tears, telling himself to be strong just in hope that she would one day come back. He wasn’t afraid of the storm. He wasn’t.

The harsh wind blew against his face, crooning and he could taste the salty tang of the sea it carried…mixed with his own unwanted tears.

--------------------------------------------------------------------------------

Mako blue eyes glanced momentarily out of the window. On the far horizon, he could see almost vividly even through the rain splashed window the ferocity of the storm as it bestowed its mighty rage upon the dark sea. And he had to admit the sight was quite impressive and a little…frightening. Having grown up in a mountain village, the sight of the so-called beautiful blue ocean was foreign to him …even now – almost like a fairytale when he was much younger.

He remembered Tidus laughing lightheartedly at him when he spoke of that one night while he, Frioniel, Cecil and the ever cheerful boy were travelling together. It had become a ritual for them back then when the day had been forced to end with a needy call for a long break – even if it was never long enough – that they should talk about something – mostly sharing their experiences – to keep reminding themselves that there was still a place each of them would like to return to so that they could keep themselves sane in the long battle that seemed never-ending.

Unlike him, Tidus was pretty familiar with the sea. The boy spoke of his hometown named Zarnakand – the city that never slept as it was always lit up with lively light by machines – machina he called them that. He spoke proudly of how he had grown up and become one of the star Blitzball players there and he often mentioned his father – old man – even if he didn’t realize that as he was babbling.

But Cloud liked to listen anyway. It was like a delightful and even amusing break from the thought of everything else that was bothering him.

The thought of Tidus and his overactive cheerfulness brought a small smile to his lips.

He watched as the dark surface that was the sea under the veil of the storm churn – waves after waves rolling as if having minds of their own – as the sky above rumbled. Large droplets of clear water continuously splashed against the window. He couldn’t really tell apart if it was night or day.

Shrugging slightly, he tore his gaze away from the raging storm and settled it instead on the boy now sleeping on the bed. One strong hand tugged the blanket so that it covered the boy’s lithe form properly.

“…” Come to think of it, this was really the first time he had seen Squall asleep. During those times they had come across each other, it was like they were having a childish albeit silent competition of who could stay up and do the better duty of guard watch.

Actually, Cloud hadn’t slept – haddn’t wanted to – because he had feared some shadows from the past would suddenly resurface there in the unguarded realm of his dream where he had almost to none safety and imprinted those sinking feelings of desperation and guilt in him so vivid that even if he tried to forget, he couldn’t and wouldn’t forgive himself.

But he didn’t really know much about Squall.

The boy didn’t speak much about himself and even if he got along, surprisingly, with Zidane and Butz well, he still kept his distance and didn’t talk about himself much – that was if he did talk at all.

Taking a good look at him, realization hit him like a crash of Leviathan’s tidal wave at how young the boy really was.

A boy indeed.

For he wasn’t yet a man.

With the frown constantly marring his face gone, his feature seemed pretty much softer and strangely…innocent. Lying motionless there, the boy looked so fragile…so vulnerable as if he could easily break – even if in reality, Cloud remembered how deadly a fighter this boy could be.

The boy slept like death. The shadow of the storm seemed to cling to him, making him look even paler – even his blatant scar was almost invisible in the dimness – as if the grayness could drain every color from this raining world…as if it could make everything fade aside from sorrow…even if sorrow was what was unneeded in such world.

In his but also not his memory, he remembered a girl, whose sweet smile and beautiful laughter he held so dear, saying she was afraid of the sky. And then a guy standing next to her just answered, with that confident and cheery smile he remembered always plastered on his face:

“One day, I'll take you to see a beautiful sky, the real sky. It's not frightening at all.”

Thunder crackled loudly, jolting the blond back to the present. Brilliant blue eyes narrowed slightly as he had just realized how tight he was holding that soft white sheet he still didn’t let slip from his hand. He didn’t know why he suddenly felt afraid of the storm. Perhaps it was because…

He feared this storm would take something important away from him, blowing everything he held so dear away…again.

“…”

Maybe I’m thinking too much...

...It is already over, isn’t it?

Slowly he let the remaining of the white sheet he was still grabbing slide away, promptly removing his other hand he had just noticed lingering far too long on the sleeping boy. He was ready to move away and took his place instead on that small chair Squall had previously occupied before they fell asleep.

Yet it seemed he wasn’t blessed with the luck to really switch place…

--------------------------------------------------------------------------------

Rain…rain…rain…

It continued to rain heavily.

And through the blurry vision, as if to mock his childishness – cruelly bestowed upon the abandoned child with hope, only to eventually again take everything away – fate had taken the shape of an illusion, fashioning itself in the form of ‘Sis’.

‘Sis’ was walking on the sandy ground that was the beach. She looked as if she was again leaving. Only there was only maddening sea she could walk into. The fierce storm was roaring and the little boy knew that if he didn’t catch her now he might lose her…perhaps forever. So he ran. He ran as fast as his little legs could carry him. Yet it seemed…

He never could reach her.

It was as if he was running but never progressing forward. And he called out, his small hand reaching, trying to get to her. He called out again and again…until his throat parched and his voice died yet it seemed as if in this raging storm, his desperate voice was just a meaningless whisper.

She was again leaving.

His vision then became more and more blurry. And he blinked, trying to get the water – whether it was the rain or his tear – out of his eyes. The sky suddenly flashed as lightning illuminated his vision, momentarily making everything as bright as day.

Instead of ‘Sis’, there, standing so close to the raging sea as one tidal wave came approaching was a figure of another woman with longer hair as black as the raven and…she wore a smile – the most beautiful smile he had ever seen albeit it was…sad. Vaguely, the little boy wondered why the smile he had seen seemed so familiar…even though…

In his – or maybe not his current self – that smile was usually playful, sweet…and much happier.

And the boy found himself yelling, trying once again to reach this strange woman now that it seemed he was successfully making forward motion. He was close to her now, his small hand reaching out…

Still, it was too late and what he could grasp…was only the remaining droplets sprayed out from the crashing of the tidal wave…so cold against his skin.

--------------------------------------------------------------------------------

The heavy sound of the rain pouring diminished, reducing to mere soft drizzle. Strange. For it was this soft drizzling that seemed so clear and real in his ears instead of the violent downpour his younger self was reliving. And this gentle drizzling seemed to be calling, beckoning him back from the twisted dream of worried present jumbled with past along with the presence of something warm and…comforting.

Slowly long, fine lashes fluttered open, revealing gray blue orbs formerly hidden under pale lids.

“…” For the first few minutes, the boy lay still in bed as if taking his time pulling himself back to the present. Warmth seeped into him as if that numbing feeling of cold droplets was just an illusion. Even his hand, touched by those last sprays of massive coldness, was now…very warm. Squall blinked.

He was in the infirmary…Kadowaki locked him in…and…

His eyes widened in realization, now knowing exactly his hand was pretty warm for a certain reason.

He quickly freed his hand from Cloud’s, glaring…only for the sake of his dignity.

The blond just looked at him with those strangely glowing cerulean eyes of his, dismissing the thing as not a big deal of matter.

Still, he asked. “Are you alright?”

Frankly, Cloud was quite surprise. Knowing full well himself how dream could be terrible enough to disturb reality, it wasn’t ordinary – at least from what little knowledge he knew of Squall’s nature – for the brunette to just desperately reach out and clutch to his hand like there was no tomorrow like that.

Squall didn’t reply. His gray-blue eyes stared past the blond and seemed to glue to the blankness that was the wall for a moment before finally drifting to the slightly ajar window. And suddenly, that lingering look of innocence on his face was completely gone, replacing by that usual brooding frown.

“Close the window.”

Without any objection, the blond silently complied, mako blue eyes never leaving the other.

Before another question was asked, the door slid open and an overly happy girl bounced in, immediately throwing herself at Squall, almost tackling him.

“Oh Squall! I was so worried about you! When I notice Ragnarok wasn’t in the dock, I was thinking you would leave us for good! Oh Hyne, I’m glad you’re still here!”

“Me and Ragnarok,” corrected Squall sternly and knowingly as he pried the girl off him.

The girl smiled at him sheepishly and pouted. “Well, I was worried about you too!”

“Whatever,” came the trademark reply; however, despite the plain and cool voice, those storm colored eyes didn’t look as icy and that was enough to make the girl beamed in delight.

Another girl then entered the room, she looked a little bit older than the first one and had that air of authority, Cloud observed as she warned the other girl in an almost sisterly tone. “Now Selphie, you shouldn’t really tackle him like that. Squall haven’t rested well this past week and would-”

“Oh, I know, Quisty. But I am happy.” The hyperactive girl cut in, sighing softly.

And Quistis couldn’t help but understood her. It had been a week since Rinoa’s disappearance…

No. Actually, the young sorceress had told her beforehand she would soon be leaving for Esthar and had asked Quistis not to tell Squall about it. But after Rinoa had left, she hadn’t received any contact from the girl again. To tell the truth, it was rather from the power of guilt than normal responsibility of keeping that drove her to keep working non-stop in order to find the missing girl.

She had promised Rinoa not to tell and she didn’t want Squall to have a problem with Laguna considering their relationship was more than just a little bit straining to say the very least.

“Is there any news?”

Quistis was taken aback when Squall suddenly fired a question – straightly at business. And it seemed she too overworked herself that she had just noticed the strange blond man staring at her with strangely glowing blue eyes. She glanced at him, unsure if saying talking in front of his presence would be alright, but with Squall saying nothing about it, eventually she gave in, eyeing her friend and commander wearily all the while as she spoke.

“Laguna has just phoned in, saying he has something important to talk to you.”

“Tell him it isn’t the time.”

“…It’s about Rinoa.”

Gray-blue eyes stared at her. Clearly enough it was that well-known stubbornness she had seen in those eyes before it was gone in a flash. The Lion’s shoulders slumped in defeat as he finally gave a nod.

Quistis let out the breath she had been holding in relief. Still…

She glanced at the strange blond man standing there just next to the window, her gaze as scrutinizing as his even if he tried not to look really interested.

Squall seemed to notice this and decided he should say something.

“Quistis, Selphie, this is Cloud Strife. He is…” Storm colored eyes briefly met mako blue before the brunette finally uttered, “He is…a friend of mine.”

Quistis’ eyebrows shot up in surprise on hearing that. Still, she nodded even if she didn’t truly accept that – not right away – and gestured to the other girl.

“Selphie, can you please guide Mr. Strife around a bit? I’m sure it has been quite a while since we have any outsider as a visitor.”

The girl turned to give the addressed man a look and the moment after, a bright smile – too bright for the ex-SOLDIER’s taste – crept upon her face as she cheerily bounced toward him.

“Hello, my name is Selphie Tilmitt. I will be your guide around here! You can trust me!”

The first impression Cloud Strife had of Selphie Tilmitt: another Yuffie Kisaragi.

--------------------------------------------------------------------------------

Seifer Almasy was enjoying his latest favorite hobby – aside from annoying one pretty boy who had become the world’s favorite hero – that was fishing. Having been perceived as the ‘evil’ sorceress knight by the world, even if he didn’t really care what people think of him that much, peaceful solitude had become something he had come to lately adore.

Even if he knew Balamb Garden would admit him back without condemnation, despite him and the pretty boy SeeD commander hating each other’s gut, he was too prideful to just accept their offer of this so-called ‘kindness’ he deemed as ‘pity’.

So…here he sat, taking the most peaceful time of his life, waiting for some lovely fish to take the bait.

Yet as he sat there and patiently waited, his ever sharp eyes caught sight of something he wouldn’t call ordinary. For there, ahead of him, instead of the indigo sea spreading itself as far as an eye could see, happened to be an island so big he should normally have noticed it long before now.

And if it wasn’t his instinct telling him what he was seeing was real, he would have thought this was either a hallucination or another sorceress’ magic, for it was so there and vivid one moment, and blurry as if looking through the surface of rippling water the other.

The ex-sorceress knight squint his eyes and decided to move and get a closer look.

It was in that unguarded moment of his curiosity that…a blue ball with white and teal swirls caught him straight…in the face.

--------------------------------------------------------------------------------

To Be Continued

--------------------------------------------------------------------------------

I promise that there will be no Rinoa bashing here. There is a good reason the girl left. And I’m not making Quistis a bitch here but I personally think with her concerning nature, she is not easy to trust someone she has just met, especially when Squall claims that Cloud is his friend because it is only natural Quistis believes Squall doesn’t really make friend easily.

Of course, beside Tidus, the other DFF heroes will show up in the fic sooner or later, for I still remember well this is Dissidia category I’m writing in, so don’t worry. ;)

Again, reviews are very much more than welcomed. :D

Chesiere

FIC: UNBREAKABLE LINKS 01

Wed, 25 Feb 2009 12:16:48 GMT

Too much Dissidia has spawned into an obsession. And an obsession leads a fangirl into writing fics. Please don't ask me what drug I've been smoking on. XP

Title: Unbreakable Links

Disclaimer: Dissidia Final Fantasy © Square-Enix

Pairing: Eventually Cloud Strife/Squall Leonhart

Rating: T (PG-13) for now

Warning: BL, spoilers

Summary: Post Dissidia. Thinking that it is over and everyone is supposedly home, Cloud finds himself tumbling into the wrong dimension only to learn that something is not what it should be.

Unbreakable Links

Chapter 1: Of Leather and Vanilla

Everything around him was green – so green and pure with spiritual energy – as jets of glowing threads wove themselves around him like those around a spindle. And though the light seemed blinding, he could very well see through the energy-filled blanket of greenness as well as hear lots and lots of spoken words and thoughts – sometimes so soft and almost inaudible like a whisper and sometimes even louder than a scream.

He was in the lifestream – the lifeblood of the Planet which flew freely so far and beyond the boundary of human’s imagination – for it linked everything together as now it was guiding him…home.

In the distance, he could see the familiar field of flowers, spreading its vivacious colors so vividly apart from the glowing greenness. And as he drew closer, he could smell their sweet fragrance and feel the warmth of sunlight shining down from those holes he remembered were in the slum’s only church’s old roof. He could even see the outline of those old wooden benches and feel himself reaching out just to satisfy the need of touching something solid…

But then the voices in the lifestream, which had subdued down to mere whispers just a little while before, turned into an echoing screech – worse than that when he had to stop the train from crashing into North Corel. It screeched so loud as the atmosphere around him vibrated, energy gushing out from the glowing threads in disarray as if losing the stability.

He felt like vomiting and his head felt like exploding as the scream became louder and louder. The green threads of energy around him then started to glow white-hot and where they touched his skin, it stung painfully as if charring his flesh. He felt like screaming himself as those scorching threads wove themselves closer and closer to him as if trying to swallowing him whole.

Everything was glowing white.

And Cloud was almost sure he had been erased by the heated energy until he felt another light enveloped him, shielding him from the persistent raging of wild tendrils.

Blue eyes widened when he finally noticed that the protecting light came from the crystal – shaped like one oversized materia – he didn’t remember still holding. The crystal shone so bright – even brighter than the raging energy around him – and before he knew it a new path opened; breaking the whiteness with bursts of various colors, filling again his nostrils with sweet, sweet scent of spring blossoms.

Not wanting to wait any longer, he dove straight toward the open, once again reaching his hand out. The next minute, Cloud suddenly found himself tumbling down, falling unceremoniously from the sky as the earth drew dangerously closer and closer in his vision. And finally…he hit the ground…pretty hard – if it wasn’t for the flower bed there, he was sure he would have cracked a bone.

The blond let out a groan, rolling himself off the flowers and onto the grass, remembering – and never forgetting – that a certain flower girl once told him never to step on the fragile life forms that were the blossoms. As he lay on the soft grass, brilliant blue eyes then drifted skyward. The sky was open. There were no holes…no ceiling…no benches or even chunks of broken roof. There was no sunlight.

The sky was dark gray.

He then tried to get up. Yet…

“Where…am I?”

The moment he found his voice, it then all came back to him: the familiar nauseating feeling of being soaked from head to toe in the mako. The blond hissed in pain and fell back, digging his fingers into the earth, trying to stop himself from choking violently, feeling as if there was bile gurgling up in his throat.

It was getting windy. A strong gust of wind whistled, carrying the sweet scent of the blossoms, along with plucking away petals and leaves. One scarlet-red petal danced, twirling and twisting in the wind before landing its soft self on the bridge of his nose. But he didn’t have time to appreciate the lovely scent or even the picturesque scenery of nature. Experience had him learn that low body temperature triggered mako poisoning – even if not severe case like he had had once before – to double its effect.

“Damn…”

The blond felt like swearing out more colorfully in the language on par with that of Barret or even Cid. However, he was too weak to move or even force more words out of himself. The rainstorm was surely approaching. And he cursed himself for being too damn sensitive to mako even after the unwanted – never wanted – Jenova enhancement.

Bracing himself against the worst as his consciousness began to slip; he heard the sound of the nearby bushes rustling. And…the last thing he saw before everything went completely black was the sight of…widened gray-blue eyes – the exact color of the approaching storm on the horizon itself.

“Cloud…!?”

And then…the first droplet of rain fell.

--------------------------------------------------------------------------------

The first thing he saw after regaining his consciousness was white – too white for his taste as the light in the room was a little bit blinding. His heightened sense told him from the hateful smell of medicines and antiseptics that he was in some kind of an infirmary. He shut his eyes and slowly reopened them, trying to readjust to the bright light.

It was good to know that the blanket covering him had been keeping him quite warm. His head felt a little bit dizzy but it was much better than when he first tumbled into…whatever this place was. Slowly he sat up, eyes narrowing on alert as he saw a silhouette approaching his bed from behind the curtain which was soon dragged away, revealing a plump woman dressed in white lab coat standing there.

“Oh, you are finally awake.” She said, a kind, almost mother-like tone in her voice making him drop his guard. Despite the familiar lab coat of doom presented, this woman looked as harmless as she was kind and friendly, unlike one psychotic and ambitious scientist whose crazed cackle was forever branded in his memory.

“Where am I?” He asked right away – fully aware that it was quite rude. But that question mattered to him more than whom this lab coat wearing woman was.

The woman sighed. “Infirmary. Balamb Garden.” Placing a hand on her hip in a chiding manner as she saw him trying to get up, she quickly instruct, “You still don’t look well. You should lie down and rest more. By the way, I am Doctor Kadowaki. I look after the patients here.”

Cloud merely shook his head. “It’s usual mako effect. It’ll wear off soon.”

The doctor raised a questioning eyebrow at him, definitely confused by his words. Cloud observed the perplexed expression on her face, trying to digest the information and clear the fog of dizziness out of his head. So…he was right about being in an infirmary but…he couldn’t quite place the two names the woman had said to any association in his memory space.

Before the doctor could ask him anything, there was a knock at the door. Looking past the woman, Cloud could see that the metal door was automatic. The knocking was probably out of manner not to disturb the inner habitants. Kadowaki sighed, put the board she had been holding down on the nearby table and made her move toward the door, closing the pale colored curtain in the process.

Cloud watched her go, his brilliant blue eyes trying to decipher what was happening behind the obstructing curtain while attempting to get his brain into full function. The look on Kadowaki’s face when he spoke of mako and the name of this place she had said…the stir of instability in the lifestream…

Not that he wanted to jump to conclusion so quickly but…

Could it be that…he had lost his path and was now…trapped in another dimension that wasn’t the Planet Gaia he knew?

His train of thoughts was interrupted when another silhouette, slimmer and taller compared to the former plump figure he had learnt was Kadowaki, moved closer to the closed curtain.

His assumption was confirmed.

The familiar scents of leather and fainted vanilla filled his nostrils as one lithe form of Squall Leonhart entered his vision. Immediately, even if he didn’t want to really admit it, relief flooded him at the thought of at least having someone he knew in this foreign place.

“You look sick.”

Frankly, Cloud was expecting Squall to fire a question so what he had got from the man – no, the boy – was a little bit…surprising. Just a little bit. For the words were spoken with the same air of usual aloofness and stoicism, reminding him why he always forgot that this boy was only seventeenth.

Still, it didn’t need someone to be so prudential to point out the obvious.

“No. I’m fine.”

But Cloud didn’t really need sympathy. He instead settled his gaze on the boy. Called it his instinct, even if Yuffie, and sometimes Marlene, accused him of being too dense at certain things, he was pretty damn sharp to notice when something was wrong…or out of place.

What he had regretted was that he had let that strangely haunted look he had noticed the second Sephiroth stepped out of the Nibel reactor passed, putting it as just a problem the legendary SOLDIER could later easily handle.

How wrong he was…

And the price he had to pay was too high…

“You look sick.”

So there was no way, he was going to let anything slip…anymore.

Mako-enhanced blue eyes narrowed as he took in how pale – if a shade paler, he would become completely white – the boy had become, vaguely making a note to himself that it seemed like only hours ago that they had parted. He even looked slightly thinner than he remembered him to be and there were traces of shadow hooding under his eyes, signifying the lack of sleep.

“What happened?” Cloud asked, sensing the boy’s trademark scowl was coming.

Boy, was he right…

“It’s none of your business.” A terse reply.

Actually, he wouldn’t be interested in businesses that weren’t his that much but something was nagging him that this so-called ‘not-his-business’ was really a business he should have a look into.

He pushed the blanket away and swung his legs to the side, ready to get up.

Squall cocked an eyebrow at his action but didn’t move away from his stand next to the bed. The cold defiance in his storm colored eyes clearly stated his objection. And Cloud’s piercing blue eyes gazed back at him in retaliation, daring him to speak.

That was until Kadowaki decided to step in, looking as if having dire urge to lecture the two stubborn guys with all her maternal instinct.

“Actually, I’m glad, Squall, that you’re making more company. But stubbornness may not help heal a patient and a tired SeeD Commander. I heard from Quistis that you haven’t had any proper rest the past week. So I still insist you two lie down and have a proper rest here.” She said firmly and knowingly, gesturing for both of them to lie down like good, obedient children.

Squall snorted, apparently not liking her mother hen tendency and the fact that one Quistis Trepe was always over-concerning despite fully knowing that…they cared.

True, he could try to be more open and even…friendly. He did. But given the situation, with stresses weighing down on his shoulders, they shouldn’t expect him to be that social, should they?

Cloud only blinked once. Then a moment later, after continuing to stare without anymore blinking at the woman, he eventually gave a soft chuckle.

Kadowaki turned to glare chidingly at him but the blond merely shrugged.

The good doctor then sighed, deciding she could only depend on her last choice of resort. As stubborn as he was, Squall was no superman and he needed rest like every other living thing on the planet did. The strange blond who happened to be the SeeD commander’s acquaintance, despite speaking of symptom she didn’t know of and claiming it to soonly subdue, also needed rest too. That much, she could be certain.

Sighing once again, she made her retreat, closing the curtain, taking her keycard and left the room, locking the two men behind to their battling silence, that was, if they still wanted to battle.

At least, from record, it was quite safe to say that with the pretty Commander Leonhart securely locked in the supposed sanctuary and the fiery ex-sorceress knight, Seifer Almasy being out at Fisherman’s Horizon as there had recently been reports of him frequenting, the infirmary would be free of any use for quite a long, long while.

--------------------------------------------------------------------------------

“…”

A little while later, Cloud, being a level or two higher than Squall in social skill, finally decided to break the silence.

“Looks like she locked us in.” He said with a shrug.

“Whatever.” The brunette then decided to make himself more comfortable by taking a seat on the chair just next to the bed. And Cloud didn’t fail to notice how the boy seemed to like sitting cross-legged, even back when they were trapped in Chaos and Cosmos’ created dimension and how the tight black leather pants seemed to make a soft squeak as two long, shapely legs were put close together.

The blond blinked, immediately ridding himself of that notice and blamed that not-so-right thought on the lingering dizziness of overdosed mako and the overwhelming scent of leather, which he found strange finely mixed with sweet vanilla.

“Why are you here?” The brunette demanded.

The question hung in the air for a while as Cloud looked up – brilliant blue eyes momentarily unfocused as if he was deep in thought – knowing exactly that the ‘here’ the brunette said did not mean the infirmary or even this ‘Balamb Garden’. The ‘here’ the other had meant was exactly the mystery in the word itself as he didn’t know why he was here in the first place.

It would be an easier question if it was ‘how’ instead of ‘why’.

The air seemed to become heavy as silence made the sound of large droplets of rain tapping against the windows even louder.

Eventually, the blond sighed in defeat, “I…really don’t know,” his other hand searching, checking if he still had the crystal, for it answered ‘how’ he ended up here in the first place. As if responding to his need, the object produced itself in front of the ex-SOLDIER, floating languidly.

The brunette’s eyes widened slightly at the sight of the glowing crystal. To him, the memory of the long journey he had had in that close off world now seemed so far away as if it was just a dream…an illusion. Like the same hazy fog that had once clouded away his childhood memories as they were taken away with the junction of Guardian Forces. He stared at the round, floating object.

The crystals were supposed to guide them home. They were guiding the others out as they departed…one by one to their places. Chaos was defeated and the cycle was also broken. The fragments of worlds joined together by the power of the Gods should be returning from their trapping in time and space to their origins. But right now it seemed…it didn’t work out the way it should…

“...Do you think the others already return safely to their places?” The brunette voiced – the tone a little bit softer and gentler now even if not that much obvious.

“I guess so.” It wasn’t Cloud’s nature to be optimistic but he could only hope that the others were safe. At least, the crystals should protect them like it did with him in the boiling lifestream even if the destination was a little bit deterred.

Thinking about the cause of the stir somehow caused a dreadful feeling bundled up in his chest.

This was definitely not good news.

“…Squall, what happened?” With much more seriousness but a softer tone, once again he asked.

“…” Squall uncrossed his legs, eyeing him intensely. However, despite the intensity the brunette held in his gaze, the blond could detect the unusual hesitation in his voice as he slowly began, “…It’s been a week since I’ve returned here.”

On hearing that, Cloud’s eyebrows shot up in surprise. He vaguely remembered Kadowaki speaking of Squall not resting properly for a week but the lingering dizziness made most of the things unable to reach his comprehension…or maybe he was too busy thinking about something else.

Perhaps it was the difference in space and time in different dimension or perhaps…it was just him taking too much time in the lifestream…

Attempts at contemplation caused him to start feeling woozy and he tipped forward as if losing his balance and would have knocked his head with the counter if it wasn’t for a slender but strong arm holding him back.

“You need rest. We will talk later.” The brunette said with an air of finality, ending their deal of conversation as he forced the blond to lie back. Kadowaki might be clever locking him in but it seemed she had forgotten one most important thing: he was the Commander of this Garden, so he had the right to have access to every door code. Changing the codes without his notice and/or permission was, of course, unlikely.

Yet…it seemed he wouldn’t be winning this game so easily.

Squall stiffened when Cloud caught him by his wrist, narrowing his eyes as if in warning as he pretended he didn’t almost jump from the unexpected touch.

“No,” the blond said firmly. “You. Go to sleep.”

And if it wasn’t his hallucination, he could have sworn the blond was smirking.

“Are you trying to order me?” Despite his words – spoken in the same stoic manner – a ghost of what seemed like a smirk was forming its way upon his lips.

“I’m doing your body a favor.” The blond replied, tightening his grip around slim wrist, actually liking that faint trace of smirk on the boy’s face before it was quickly replaced by another trademark scowl.

“I’m not lying down with you.”

Not loosening the grip one bit, the ex-SOLDIER replied in his casual tone, “You can sleep in the chair if you want.” They were definitely going to rest. At least, without anything better to do, Cloud decided, taking a nap wasn’t really bad. More questions and answers could come later. Right now, he and the boy should rest even if the stubborn little lion’s posture was a little bit too uncomfortable.

For he was sure, were he to let go now, Squall would just without hesitation saunter away. He didn’t doubt one bit the boy could find a way out. And it wouldn’t be fair if he, having less to none information about this place, was to be left, trapped in this so-called ‘peaceful’ infirmary alone.

He then soon drifted off, falling into one deep, dreamless sleep – free of the usual fear and guilt – as he inhaled the odd mixture of scents…of leather and sweet, soothing vanilla.

--------------------------------------------------------------------------------

Squall made a noise in his throat, obviously annoyed with the situation but complied anyway as he tried to make himself comfortable in that small chair of his. Cloud continued to hold onto his wrist and the brunette was even more dissatisfied to learn that with brute strength alone, even if the blond was not in his best condition, he couldn’t win.

Pinching the bridge of his nose with his free hand, he sighed softly.

If Cloud was here, then there was a chance that the links between worlds weren’t broken yet. Maybe there was still hope...or…he frowned…

Maybe it’s even more hopeless.

The boy then closed his storm colored eyes.

--------------------------------------------------------------------------------

To Be Continued

--------------------------------------------------------------------------------

Please forgive me if you find my writing getting worse. I haven’t been writing anything in English for quite some time now and I take a break from it too often. But I’m definitely making everything in place again or at least trying to.

This story is post-dissidia. Even though there isn’t direct spoiler, there are still bits of the information I took from here and there in the game, so if you proceed on reading please consider this as a warning aside from the one at the top.

Regarding Cloud's mentality, I personally think, sans identity crisis and guilt issues, Cloud is more open compared to Squall. True, he can be angsty and emo at times but he tends to keep things to himself, spending his contemplating time alone. On the other hand, Squall, being more stubborn, simply pushes people away, fearing to be disappointed if he cannot save them or that they will leave him. So, as far as I'm concerned, it is likely that Cloud is more social than Squall, at least in this fic. (Of course, if it's Leon, it's completely another story...)

Of course, the others will definitely make their appearances soon. Given that Tidus is my favorite, there's a high possibility that it's his queue next. ;)

Anyway, comments are pretty much appreciated,

Chesiere :)

FIC: IN MEMORY OF A WHITE CHRISTMAS

Thu, 25 Dec 2008 09:47:06 GMT

It's still a quater to 5 on the 25th here, so I'm not late, right?

Actually, this fic was meant to be out for Christmas last year but I wasn't able to finish it. Now a year has passed and I finally managed. (Yeah...took me a year. = =;;; ) Anyway, Merry Christmas, everyone!!! >w<

Title: In Memory of a White Christmas
Fandom: Katekyo Hitman Reborn!
Pairing: Byakuran/Mukuro
Rating: PG-15
Warning: Boy Love
Language: English

Note: Set back in time before Mukuro's family decided to plug in 'the eye' for him.

Sometimes, they say, dreams bring back memories that you have long ago forgotten – those memories being pushed and locked securely away in a place you only wish someone could never find. The very back of your mind has become very dark – stained with bloody hatred and maddening sadness – yet those memories are never really lost, only just hidden…and when you happen to find the key – intended or not – they start to come, leaking from the old rotting chest, back to you…

—In Memory of a White Christmas—
…I dream of you…

The stone-paved street was cold against his bare feet…so cold that after walking or actually, staggering forward for a while, he couldn’t feel anything but increasing numbness that weakened him more and more to the cold. Even the blood from his freshly daily cut open wound was starting to cake as if everything could be frozen in this world of chilliness.

Still, brilliant blue eyes never stopped wandering, looking around as if searching for something and then back up at the bottomless night sky.

It was a night so cold and dark that even the shining light from the lining street lamps wasn’t enough to lead a stray sheep back. And because of this, only a few souls could be seen out strutting – all wanting more than anything to return to the warm coziness in such a night.

But a small boy in a rag was hoping those people he knew would not come and drag him back to their place tonight…if he couldn’t have forever.

His legs, even though poorly, continued to carry him forward in his aimless quest. He couldn’t really call this ‘success escape’ as he knew all-too-well that sooner or later those people would certainly find him just like those other times he had tried. They made it an easy task enough as if…it was his curse, his destiny to never be able to escape.

A chain promised of eternity of imprisonment that could never be cut.

He felt like nauseating just thinking of how those adults treated him and those who happened to share the same fate as him as if they were animals…lab rats…or just something less human. Even so, there was nothing in his stomach to puke out, for he hadn’t eaten anything for…what? 3 days? Somehow, it seemed even longer…

At the thought of food, his body immediately negatively reacted. His legs suddenly gave up on him and he fell limply to the cold solidness. And as he lay there, he could hear the wind carry the enchanting sound of the chant of Christmas Carol…the song he had longed to hear.

Slowly, painfully slowly, the corners of the lips of the lying boy lifted, curving into a spiteful smirk – a smirk unfit for a boy his age – as a thought, a question he himself couldn’t answer, occurred:

Since when had he learned how to sing a Christmas Carol?

I am human too…

Since when…had it started; this nightmare that seemed never-ending?

Or used to be treated as one…

Every day, there was always a new wound bleeding.

Even if I can’t remember…

Every day, there was always a new tear being shed.

I just want to believe…

Why couldn’t this be stopped?

A small sound escaped the boy’s throat. It wasn’t a sob…but laughter, laughing at the world and his own pathetic fate. He felt so tired but didn’t dare to sleep because…

If he slept without knowing for sure the sleep was eternal, all he would find when he woke up would be nothing but nightmare again…and again…and again…

Never-ending…

And yet his eyelids, which became heavier and heavier every passing minute, started to droop as the familiar fear of restarted nightmare became bigger and bigger in his heart, something white caught his blurring eyes…so white and pure like the beautiful snow he had longed to see falling from the great, endless sky.

The sardonic smile on the boy’s lips widened…

“Are you…a snow angel?”

He then became unconscious almost too quickly to hear an amused chuckle.

“Snow angel? I think I prefer my ‘Marshmallow Snowman’.”

…

Warm. It was warm – so warm and cozy like he had imagined living behind those orange-lighted windows he had passed on the cold street. The warmth enveloped him like an embrace he had never felt, for it was only the embrace of cold darkness that was always around him, refusing to let him permanently free.

The warmth felt so good that he might have imagined he was now lying in an especially soft bed instead of the solid floor of the soulless street where he remembered to be. It was warm and yet…

Strangely heavy.

Pale eyelids slowly lifted open and the first sight that greeted him was that of himself reflecting back at him from two clear orbs the color of amethyst that belonged to a cherubic face whose nose was currently brushing his in a terrifically awkward manner.

“Finally awake, sleeping beauty?” The cherub or his ‘Snow Angel’ as he remembered calling him smiled – the smile as angelic as he was.

Mukuro shrank back. Immediately. His sky-blue eyes were so wide as if he had seen a ghost instead of an angel.

On seeing his reaction, the ‘Snow Angel’ chuckled – even his laughing sound was melodic.

“Predictable reaction. You’re a boy.” And to make his statement clearer that the latter wasn’t a question, he added: “I’ve checked.”

Sky-blue eyes widened even further, if that was possible as the blue haired-boy was suddenly aware of his current situation. He was…naked – absolutely naked – under the blanket with…his ‘Snow Angel’ – also naked – on top of him.

Yet before he could make any protesting noise or move away, if that was also possible, the naked angel, still smiling brightly, quickly said: “What’s with the face? I’m about to take a bath. It’s not as if it’s something you have never seen before, is it?”

All the blue haired-boy could do was just…staring. The white haired-one sighed. If the younger boy didn’t call him ‘Snow Angel’ when he had passed out, he would have thought the boy was actually mute. Still, the condition of the boy – some still fresh and visible wounds and the traces of shackles – was enough to convince him that this boy probably belonged to an organization of the darker side.

Violet eyes narrowed. His father wouldn’t like it if he knew he had unreasonably given resort – even if temporary – to something that could be called ‘property’ of those kinds. His father was too peace-loving a man – for peace was always his excuse to not move and thus, not doing anything – to have any desire to get in trouble with other mafia family. And because of that, he detested the word ‘peace’.

Because peace did not also mean happiness.

The white haired-boy then shook the thought out of his head – even though it was still there in the back of his mind – and got up, offering the obviously younger boy a hand. He wouldn’t mind what his father would think, for it wasn’t some stupid, self-loving peace that he wanted.

“Come on. Let’s take a bath. You were there out cold.”

The younger boy was perplexed and yet…he let the other pull him away from his current sanctuary that was the bed. It then occurred to him, as if the mock his former raving ridiculousness, that the one had called Snow Angel’s hand was pretty warm.

…

It felt like a dream being here when just only hours before he had been wandering down aimlessly in search of freedom he knew was too far to seek, funnily enough, on Christmas Eve. It was strange how he still knew what was Christmas and even knew how to sing a Christmas Carol even though he would never have a chance to celebrate it.

Maybe he called this cherubic boy who was lathering him with sweet-smelling soap an angel because he had never seen anything so white. Maybe it was just a childish hope to meet a snow angel and to ask him to grant him a chance – the only chance in his life – to see a white Christmas, for back into the dark cell where he was kept…

He had learned to long to see the sky. And maybe to see something fall down from that great sky that wasn’t rain. Still…

Splash!!!

A splash of warm water might not be as detestable.

The older boy stared at him – the evidence that was a bucket still in his grip.

He stared back. Warm, clear droplets of water dripped down his now thoroughly wet blue hair onto his unhealthily pale skin. He was so small and thin compared to the other yet he had already made it his specialty never to back down on a staring contest even if his contesters, mostly those men in his family, were to cut a new wound open in a minute.

The older boy continued to stare. Their gaze wasn’t broken until…

A chuckle filled the air – the sound ever so bright and melodic – echoing in the steaming bathroom where mirrors had become already blurry.

“You are too quiet and indifferent, you know?”

The blue haired-boy raised one eyebrow, still not saying anything. He’d rather listen as the other continued to laugh. He had already decided he liked the other’s laughter – it was clear like the chiming of the bells yet sounded so much deeper. Maybe…he should learn how to laugh though he doubted his laughter would sound as angelic.

Slowly, at the thought, his lips cracked…into a smile – more of a smirk – that he would later know could freak people out more than merely sweetly smiling.

“Yeah…that’s better.” The other commented.

…

Mukuro didn’t know how it came that he never protested whatever this weird ‘Snow Angel’ said. To him, the other boy seemed like an enigma. But again, aside those empty-eyed children caged like lab rats like him, he had never met a normal child. Yet he was pretty sure the other boy was anything but normal. It was as if he had strange power about him that made others seem to do as he pleased.

“Open your mouth. Here.” The older boy said, smiling as he held a fork carrying a small chunk of something to the younger one’s close lips.

Odd even to himself, the blue haired-boy immediately complied just to let in something that tasted soft and really sweet on his tongue. Blue eyes looked at the other’s face and the other’s smile widened.

“Taste good?”

It was too easy to nod.

That power, he should fear yet he was feeling too contented as he sat near the window, wearing a little bit too loose clothes albeit warm and fresh and munching on an all-too-sweet chocolate marshmallow cake as he and the other boy together waited, as he was told to believe – and he did believe – that it would snow soon.

And it did.

Snow. White, white snow fell down from heavenward, glittering like diamonds. It was magnificent…so beautiful…like a dream. But maybe this was a dream, for it was like a dream that he was here – so warm and contented like a whimsical wish he secretly hoped for every single day – that he feared he would finally wake up and return to the nightmare that was the always brutal reality where there would be no angel smiling brilliantly at him.

This boy who looked like an angel…whom he had known in time so brief…he didn’t why he trust him so much. And yet he didn’t trust himself enough to ask this angel to be friend with him.

For he knew he was eternally cursed.

So he watched – watched, as if fascinated. He watched the snow he so longed for falling from the sky and then the bright, angelic smile on the cherubic face that he knew one day would be too charming to resist, mesmerizing them as the fondest Christmas memories of this day before finally waking up and slowly forgetting everything.

He would leave before dawn tomorrow…without ever asking the Snow Angel’s name or telling his own, for he knew he couldn’t be here forever and didn’t belong here. His only place was in the dark where he could see nothing bright under the concrete ceiling that deprived him of the great, great sky. Yet for now…

He would sleep…sleep and let the Snow Angel embrace him as he wanted, remembering that…the Snow Angel wasn’t as cold as snow but so warm…

Before he woke up and forgot everything.

…

Mismatched eyes opened. The first thing he saw after waking up was nothing different from before. It was the same obscurity. And he was still chained and artistically bleeding. His lips curved into a smirk. As a sadistic and flower-loving mafia boss, Byakuran sure knew where to make him bleed…beautifully. It was a surprise he was still alive and breathing. But again, you couldn’t expect anything ordinarily reasonable from Byakuran.

The man was an enigma – an epitome of demon and angel mixed into twisted perfection.

Mukuro liked perfection, and aside from choices of appetite, there was nothing else in particular that he liked. Still, he knew that he hated Byakuran. He hated him because of his pristine perfectness that he knew so well was nothing but an amusing façade of deceits and lies. And he hated him even more because…in his sadistic way of torturing his ‘guest’, the man also made him remember…

Light flooded into the room as the door was open and the false angel stepped in – white and bright as ever. Mukuro’s eyes narrowed, hating the absolute whiteness, which soon came to be before him – apart by only an inch of hairbreadth.

He hated everything about him. He hated his color, his voice, his smile…hated the way those lips moved and the sound of his name left them in fluid syllables. He hated the sound of his laughter and the tasted of his lips as they always pressed down and devoured his. He hated the feeling of being unable to protest and the long shut away memories and feelings that leaked out of the locked closet when being near him.

He hated to lose.

But he did.

And he couldn’t stop a single tear that suddenly fell from his one blue eye – for the other was now as red as blood – even if he didn’t want and told himself that he didn’t recognize it as those lips moved against his, forming words that weaved into sentences – so clear even if they were mere whispers:

“Buon Natale, Mukuro-kun.”

And he hated him even more because…

“It is snowing today. Do you want to watch?”

He knew he couldn’t protest…his Snow Angel or once again escaped him.

His reply was…only and only…a smile.

—Fin—
…And Still Dreams…

WHAT SHOULD I CALL THIS MEME?

Mon, 15 Dec 2008 03:20:29 GMT

Tagged by avishi

A.. People who have been tagged must write their answers on their blog and replace any question that they dislike with a new, original question.
B. Tag eight people. Don't refuse to do that. Don't tag who tagged you.

01. What are your nicknames?
Hiyuura/Chesiere

02. How do you style your hair?
I usually let it loose

03. What's new in your life right now?
Thesis... *dies*

04. How many colors are you wearing now?
Three

05. Are you an introvert or extrovert?
Introvert, mostly

06. What was the last book you read?
The Alexandria Link by Steve Berry

07. Do you prefer sleeping on your back or on your stomach?
What about sleeping on the sides? But oh well, if I have to choose between the two, I prefer sleeping on my back. I feel like I can't breathe sleeping on my stomach... XP

08. If the person you secretly like is already taken, what would you do?
Go on with my life. What isn't yours cannot be yours, right?

09. Is there anything that has made you unhappy these days?
Thesis proposal

10. What's your favorite dessert?
Panna Cotta

11. How long does it take you to get ready in the morning?
Usually an hour and a half...yeah...

12. What websites do you visit daily?
LJ, DA, Tegaki, exteen

13. What classes are you taking right now? And if you're not in school any more, what's your job?
Too many to list. Let me just say 'Master Degree in Engineering Business Management'

14. Do you like to clean?
It depends

15. What's the last song that got stuck in your head?
Hanakisou by Akiko Shikata

16. What's the last movie you saw?
Twilight

17. Would you enter a relationship with your ideal partner, even if you knew he/she was seriously involved with/married to someone else and would never leave them?
Why would I? Sounds bothersome =v='''

18. What is your least favorite thing to do that you have to do everyday?
An hour full of tutoring my bratty little cousin

So...who to tag next? Well, I don't know if you guys have already done this so do it just if you want to. Thanks! XD~

WHAT TAROT CARD ARE YOU?

Sat, 13 Dec 2008 13:09:57 GMT

Took this test today and decided to post the result here so that this journal gets at least...an update. XP

You are The Empress

Beauty, happiness, pleasure, success, luxury, dissipation.

The Empress is associated with Venus, the feminine planet, so it represents, beauty, charm, pleasure, luxury, and delight. You may be good at home decorating, art or anything to do with making things beautiful.

The Empress is a creator, be it creation of life, of romance, of art or business. While the Magician is the primal spark, the idea made real, and the High Priestess is the one who gives the idea a form, the Empress is the womb where it gestates and grows till it is ready to be born. This is why her symbol is Venus, goddess of beautiful things as well as love. Even so, the Empress is more Demeter, goddess of abundance, then sensual Venus. She is the giver of Earthly gifts, yet at the same time, she can, in anger withhold, as Demeter did when her daughter, Persephone, was kidnapped. In fury and grief, she kept the Earth barren till her child was returned to her.

What Tarot Card are You?
Take the Test to Find Out.

FIC: LOVELESSLY BEAUTIFUL

Fri, 21 Nov 2008 08:16:42 GMT

Written as itakoaya 's birthday gift. I don't know what time is it over there but I hope I post this on time. ^^;;

Anyway, Happy Birthday, ita~~~!!!

Wish you best of the best and may 10069 lives long. LOL. XD

Title: Lovelessly Beautiful
Fandom: Katekyo Hitman Reborn!
Language: English
Pairing: Byakuran/Mukuro
Rating: R
Warning: BL, semi-non-con yaoi

Byakuran does not know love. He does not know what love is aside from the sound and the literal meaning of the word. He only knows how to appreciate beauty just like how he appreciates those beautiful flowers that he knows are so easy to crush. He enjoys and takes too much from the fragility of things that he secretly yearns for something that can last for eternity.

And as he read those cheesy stories in which two main characters declare eternal love for each other, he was…curious.

Love, love, love…the word seems too ideal and too ridiculously unrealistic for him.

Love, love, love…is the meaning of this word far too deep for someone like him to comprehend?

He…who is supposed to be the god of the new world he wishes to create. Is it…unable for a god to be in love?

Not that he wants to. He is just curious. Yet…

“You’re hopeless, dear pristine angel.”

The mocking voice that he well-remembered coming from an equally mocking lips keeps ringing in his ears even if the source of that still ringing voice is now sleeping. Violet eyes narrowed as they drifts to the beauty sleeping soundlessly in his bed – tainted all over with blood and semen.

His captive is so beautiful. And even more so when he loses control, screaming and moaning in both pain and pleasure as Byakuran generously bestows him the agonizing ecstasy. It is such a pleasant sight when his captive squirms, panting and shivering with needs only he can help satiate even though those mismatched eyes keep protesting, and those petal-soft lips always retaliate him with sweet sarcasm.

It is so easy to say ‘I love you’ even not knowing the true meaning of it. It is so easy to whisper the loving words like sweet nothing into his captive’s ears like a chanting to encourage the beauty to become more submissive as he proceeds their dance even further. Mukuro-kun is persistent on maintaining his mask, smiling and smirking as if he does not care.

Still, Byakuran can see through his façade. It is so obvious whenever he whispers the magic words to him, softly and gently, that Mukuro-kun seems to double his defense as if fearing to be discover of something – some secrets – he does not wish to have it be discovered. But the more he tries to protect it – that secret – it becomes even more obvious that it is his weak point. And Byakuran is one to feast on the other’s weakness.

He attacks and takes advantage of the other’s delicacy.

Because…whenever he places his strong arms around him and whispers those words over and over with gentleness, the illusionist’s façade may seem to strengthen at first but then, as he keeps chanting – and sometimes with a finishing touch of tender kisses and caresses – the façade shatters like broken shards of glass and his prideful captive is reduced to a pliant doll in his arms.

“I love you. I love you. I love you.”

He whispers even if he himself believes that their daily routine is loveless.

“I love you. I love you. I love you.”

But he keeps whispering because despite torturing and making his captive bleed, he also comes to appreciate when Mukuro is all submissive and strangely quiet. The blue-haired beauty always excuses himself later, smirking and saying that he was just too tired to play so he let Byakuran have his way. But Byakuran knows it is not just that.

One point in time, he has asked Mukuro, out of curiosity, what love is. And…

“You’re hopeless, dear pristine angel.”

That is why the beauty’s answer keeps ringing in his ears.

The illusionist is his captive yet he captivates him with so many mysteries aside from his alluring beauty that he has become so addicted he cannot get enough. He cannot imagine now living a day without drinking from those sweet, sweet lips.

It is sinful for an angel to be addicted.

Byakuran’s lips break into a brilliant smile as his ‘object of affection’ flutters his eyes open.

Yet…

“Good evening, Mukuro-kun. How are you feeling?”

The leader of Millefiore’s smile grows wider as his captive’s gaze travels from his smiling face toward something he has been doing while waiting for Mukuro to wake up.

“You must like what you see.”

You can never be wrong if you are a god.

…

Mukuro knows what love is. He knows what it is like to be loved and maybe…to love. Yet he pretends he does not know. It is easier to pretend to hate – hate everything in the world and even the world itself – so that no one knows how much he yearns for the thing called ‘love’.

His soul is so old but his current body is still fresh…so fresh the memories of this boy that seem more like waking nightmares are so vivid. The yearning, the pain, the loneliness, they are all so clear as they blended into the older memories of this soul as the soul and the new body merged.

He is cursed.

To live so long is not a blessing but a curse. And even more so to spend eternity in sheer loneliness in which darkness is his only friend.

Because…only in darkness that this cursed soul can whisper…the secret, truth that he does not want anyone to hear.

He does not care if he bleeds. Pain is a friend he is so accustomed to. But he does care if he were to cry. Because these eyes are supposed to be empty…of any traces of tears.

To love is to show weakness. And to love is to be painful. Even though, he secretly yearns for the love he can never have.

“Do you know what love is?”

An angel once asked him – an angel whose outer shell is so white he likes to mock his whiteness despite knowing the actual core of this angel is so black as his wings stain with death and blood.

There is no way he will answer, for he promises himself to pretend that he does not know even if he keeps on mocking.

“I love you. I love you. I love you.”

He hates the sound of those words as the loveless angel whispers them to him. He hates it knowing what effect they have when their melodic sound caresses the depraved, blackened core of his too old and lonely soul. Loneliness has not much effect when he is to live on in solitary until the act that seems to fake love pretty close enough shatters the illusions of everything.

Another illusion that shatters illusions, for merely illusion it can be.

Mukuro knows the difference between desire and love. He knows it very well the pleasure of skin gliding against skin and the natural need that the act makes erupted. He knows it is also of lust that he is covered in blood and bruises all over given Byakuran’s sadistic nature that is so fond of having his victim dyed…in crimson.

Yet he is tired. It is too tiring to defend himself when Byakuran has learned how else he can be broken. And even if he tries to put his guard up and verbally fight back - for that is the best he can do as of now – he knows the other knows.

Over and over again, and he is weakened. Sometimes, he becomes too much submissive that he wants to bite his tongue and die out of shame. But the pristine angel who wants to play god won’t allow that. And if he happens to try and bite himself, Byakuran will make sure he is beautifully gagged.

So he tries to maintain his remaining pride as much as he can, pretending that he has never lost a single shard of it.

And when he sleeps, his spirit cannot wander. Since the barrier being set up solely for him forbids it, he sinks deeper and deeper into his own consciousness…only to dream…of those words, those gentle touches and warm embraces that he should know best…are all lies.

His shell has already broken – even further than the abused body he now possesses.

Yet, as he opens his eyes…

“You must like what you see.”

And sees marshmallows being lined up into a heart with number ‘69’ inside, he can’t help but stare …until his lips curve into a smile.

He won’t show Byakuran that he is affected.

“It is lovelessly beautiful.”

Because he does not want to lose this game.

Fin

I'm sorry but I can't manage to fit Shou-chan in there. I actually planned for Shou-chan's part at first but then I decided to cut that part off seeing that it kind of ruin the atmosphere of the fic.

Anyway, I hope you enjoy this more or less. ^^;;

DRABBLE: REMINISCENCE

Wed, 05 Nov 2008 12:21:04 GMT

Drabble from conversation with itakoaya and avishi regarding Mukuro as Sebastian and Ciel's offspring with a bit of 10069 thrown in. XD~

Yes, one can never get enough crack. Hope you like. ;)

Title: Reminiscence
Fandom: Katekyo Hitman Reborn! x Black Butler
Language: English
Pairing: Byakuran/Mukuro & Sebastian/Ciel
Rating: PG-13
Warning: BL, crack, crossover

When Mukuro sleeps, sometimes he dreams.

Trapped in the isolated water prison was his physical body, yet even the Vendice’s final mean of incarceration could never hold back the freedom of his ever free thoughts. While his body slept, his spirit wandered. He walked through dreams of others in which dreams were almost inseparable whether they were just old memories or illusions.

He wandered in his sleeps. And sometimes in those deeper than death sleeps, he sank back into his own memories – so old that his physical body didn’t even recognize.

In those dreams, he was only a child but his eyes were already the mismatched color of sky blue and ruby red – though there was no kanji in his red eye yet. It was strange, and might be what kept children the same age as he was away from him. But back then, he didn’t mind. He inherited his blue eye from his mother and the red one from his father.

And at least, he knew his father and mother‘s bond was strong enough that he could play an innocent child to believe that they loved each other deeply. His mother’s soul belonged solely to his father and his father would always be loyal to his mother as long as his mother still had the contract.

His mother was the lord of the manner, rightfully inherited the name and title of ‘Earl Phantomhive’. His father was his butler – a demon and a butler – who could do anything…and everything as long as it was his mother’s order.

“Yes, my lord,” was what he always replied.

His mother always said he looked more and more like his father the more he grew and Mukuro was proud that he took after him – his father who was very talented. Still, there were things that he also knew he took after his mother. Those were…the color of his one eye, his hair and…the fact that he and his mother both loved chocolates.

Chocolates made by his father were the best.

The servants who failed in everything they did were entertaining enough to keep Mukuro happy. They were so funny - sometimes up to the point of pitiful – that Mukuro even forgot to question the mystery of his birth, giving his parents were both male.

Sometimes, when he let himself sink into those dreams, things that he thought he had already forgotten seemed to resurface, making him once again remember.

He dreamt of a sunny day when his parents were taking him out not just for a walk. It was spring and the flowers bloomed everywhere. He remembered so well the sweet mixture of many flowers’ scents hanging in the air as his mother shared him a bar of chocolate and his father, dressed always in a proper suit of butler, held his little hand.

Today he was going to meet his private tutor.

Mama Ciel strongly insisted that he had proper education and Papa Sebastian, multi-talented as he was, didn’t have all the time to teach his son having so many little chores and a demanding master to serve.

Mukuro remembered his first private tutor because aside from being a first, he was also the last. His tutor, surprisingly, was still young and very handsome. He had white hair and piercing violet eyes and he smiled the most angelic smile that was strangely disturbing his father should be proud of.

He knew his father was the one picking the tutor for him, obviously.

Oddly enough, he remembered he never asked his tutor his name but the angelic-looking tutor told him to address him as ‘master’.

So ‘master,’ he was. Little Mukuro nodded.

And from that day, he began to understand bit by bit…the secret of his mysterious birth.

…

“Mukuro-kun~~~”

The sound of his name crooned annoyingly melodically in his ear and the captured illusionist snapped his eyes opened. That all too familiar voice was too clear – clearer than the same one calling him in his dream.

The illusionist immediately put on his trademark smile.

“Did you have a sweet dream? Did you dream of me?” The owner of the voice chuckled before running one strong hand playfully across Mukuro’s smooth back. Long fingers entangled themselves in those long silky blue tresses.

So long…so pretty…

Maybe he didn’t look as much like Papa Sebastian as he used to be.

Byakuran smiled as he moved closer to gently kiss his captive on the lips.

The gentle façade before the real pleasurable torment.

“Are you ready for today’s lesson?” Byakuran’s smile was so angelic and at the same time strangely disturbing as Mukuro learned his sadistic vibe. “What should I teach you today? How about more lessons on obedience?”

Mukuro’s smile widened. He already knew his ever lovely and sarcastic reply.

“Yes, master,” was what he always said.

.

Somehow, while writing this, I was tempted to do a long and proper fic than just a drabble. But my time is running out. So...this one is enough...just for now. *sighs*

HOME TUTOR...

Wed, 22 Oct 2008 10:53:50 GMT

Lately, I have been assigned the position of home tutor for my grade 6 cousin due to the request of my aunt. 2 hours a day...I never thought it could be so tiring that when I come home I have to go straight for a nap. Finally understand that to be a teacher is not really easy. Makes me feel grateful towards my old teachers more.

Gods, I miss schoollife. Never thought I would miss it so much when I was still a student. And next month, I'll be a postgraduate student. Time sure flies really fast. *sighs*

And since I have nothing better to do today, (Yes, I already finished with today's tutoring.) I ended up doing these quizes:

What Be Your Nerd Type? Your Result: Literature Nerd Does sitting by a nice cozy fire, with a cup of hot tea/chocolate, and a book you can read for hours even when your eyes grow red and dry and you look sort of scary sitting there with your insomniac appearance? Then you fit this category perfectly! You love the power of the written word and it's eloquence; and you may like to read/write poetry or novels. You contribute to the smart people of today's society, however you can probably be overly-critical of works. It's okay. I understand.
Musician
Gamer/Computer Nerd
Anime Nerd
Drama Nerd
Social Nerd
Artistic Nerd
Science/Math Nerd
What Be Your Nerd Type? Quiz Created on GoToQuiz

Literature nerd?
You could say that I'm one though my life doesn't concentrate 100% on reading/writing.
But yes, you could say that...

What Kind of Horse Are You? Your Result: Paint Horse You are unique, different, and not afraid to show it. You are modest but not shy. People know they can trust you. You will go with the flow but not all the time.
Mini
Arabian
Shire
Quarter Horse
What Kind of Horse Are You? Quiz Created on GoToQuiz

What!? No bucking horse in the result? XD~

you are lemonchiffon
#FFFACD

Your dominant hues are red and green, so you're definately not afraid to get in and stir things up. You have no time for most people's concerns, you'd rather analyze with your head than be held back by some random "gut feeling".

Your saturation level is low - You stay out of stressful situations and advise others to do the same. You may not be the go-to person when something really needs done, but you know never to blow things out of proportion.

Your outlook on life is very bright. You are sunny and optimistic about life and others find it very encouraging, but remember to tone it down if you sense irritation.

the spacefem.com html color quiz

Right...totally hit the spot.

Feeling sleepy again...maybe I should take another nap. Zzz...

DRABBLE: A TIDBIT OF LIBERTY

Sun, 12 Oct 2008 18:55:03 GMT

A silly crap for today...

Title: A Tidbit of Liberty
Fandom: Katekyo Hitman Reborn!
Language: English/Thai
Pairing: Byakuran/Mukuro
Rating: R
Warning: BL, blood, crackiness, PWP, and some OOCnesses

“Which flavor would you like, Mukuro-kun?”

Byakuran asked, smiling sweetly as he addressed the bloody blue haired-beauty inescapably chained to his king-size bed. He was, after all, a king…or at least, decent enough to be one.

Well, he was once or twice called ‘The One and Only Sadistic King of Wonderfully Glamorous Flowers’ by those lovely little sardonic lips he had grown addicted to kissing and making bleed. His now one-eyed prisoner was so addictive he couldn’t stop having; knowing those screams and incontrollable moans were the sweetest, especially when he succeeded in drawing them out of his prisoner’s unwillingness.

But today, he decided to try something new for a change. He would show his ‘Slave Queen’ that the King was not only…sadistic but also generous enough to grant the Queen a tidbit of liberty.

So…right. Back to the question.

“Peach n' cream, strawberry, cherry, chocolate & marshmallow, honey or passion fruit?”

The white haired-don’s smile grew brighter as he ran his long fingers playfully across each lube’s lids, humming a tune that was both musical and annoying enough to make Mukuro’s constant smile twitch.

“Oh? And what are you up to today, my beloved King?” The illusionist, still, managed to make a cackle, tilting his pretty yet bloody head to the side to add a supposedly innocent effect despite his nudity and all the evidences of semen and blood having been spilled on the once clean bed sheet.

“Why, my Queen,” The white haired-don crooned sweetly, playing along with the game he had come to like. “You should be grateful and happy that I grant you the liberty to choose the flavor of today’s lube. It should be fair, given that I am the one who choose the decorating flowers for this room in order to specially suit you.”

One beautiful blue eye narrowed slightly yet dangerously.

Bluebottles. Delicacy.

How insulting…

Still, the captured illusionist laughed. “Kufufu. Am I that honored to be thought of as so fragile?”

The hollow amusement in his laughter matched the empty socket of his right eye as the heavy chain sang a clink.

It was then that Byakuran decided.

“Chocolate & marshmallow is good.”

And then, he sealed those cynical lips.

.....

...

..

“Actually…” Mukuro finally spoke up after he had endured the fifth bloody round. “I prefer pineapple.”

“อยากได้รสไหนดีล่ะ...มุคุโร่คุง?”

เบียคุรันถาม พลางยิ้มหวาน เมื่อยามเอ่ยกับร่างงามเจ้าของเรือนผมสีน้ำเงินที่ชุ่มโชกไปด้วยโลหิตที่ถูกล่ามเอาไว้กับเตียงขนาดคิงไซส์ของเขา...ยังไงซะ...เขาก็เป็นถึงราชา...หรืออย่างน้อย...ก็คู่ควรจะได้เป็น

อย่างน้อยๆ...ครั้งหนึ่งหรือสองครั้ง เขาก็ถูกเรียกว่า ‘ราชาซาดิสม์หนึ่งเดียวแห่งบุปผชาติเบิกบานเกินเหตุ’ ด้วยริมฝีปากงามที่ชอบประชดประชันที่เขากลายมาเสพติดที่จะจุมพิตและทำให้หลั่งเลือด นักโทษผู้คงเหลือนัยน์ตาเพียงข้างเดียวของเขา...ช่างน่าหลงใหลจนหยุดที่จะเสพมิได้ เมื่อเขารู้ดีว่า...เสียงกรีดร้องและเสียงครางที่ควบคุมมิได้นั้น...แสนหวานที่สุด...โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อเขาสามารถทำให้มันหลุดลอดจากความไม่ยินยอมของนักโทษของเขาได้

แต่วันนี้...เขาตัดสินใจจะลองเปลี่ยนทำอะไรใหม่ๆเสียบ้าง...เขาจะแสดงให้ ‘ราชินีทาส’ ของเขาเห็นว่า...ราชา...ไม่ใช่แค่ซาดิสม์แต่ก็ใจดีพอจะมอบอิสระเล็กๆน้อยๆให้กับราชินีได้

เพราะอย่างนั้น...ใช่...กลับมาที่คำถาม

“พีชแอนด์ครีม สตรอเบอร์รี่ เชอร์รี่ ช็อคโกแลตแอนด์มาร์ชเมลโล่ น้ำผึ้ง หรือว่าเสาวรสดีล่ะ?”

รอยยิ้มของเจ้าของเรือนผมสีขาวแย้มกว้างขึ้น เมื่อเขาลากนิ้วไปตามฝาสารหล่อหลื่นแต่ละขวดอย่างขี้เล่น ฮัมเพลงที่ทั้งไพเราะแต่ก็กวนประสาทพอที่จะทำให้รอยยิ้มที่เหมือนจะถาวรบนริมฝีปากของมุคุโร่กระตุก

“โอ๋ แล้ว...วันนี้มีแผนอะไรอีกละครับ...ราชาที่รัก” หากแต่...ผู้ใช้มายา...ยังคงสามารถจะแค่นหัวเราะ พลางเอียงศรีษะแสนสวยแต่ก็โชกเลือดไปข้างๆ เพื่อให้ดูราวกับจะไร้เดียงสา แม้ว่าเรือนร่างเย้ายวนจะเปลือยเปล่าและบนผ้าปูที่นอนยังเต็มไปด้วยหลักฐานของน้ำรักที่ปนเปกับโลหิต

“ทำไมล่ะ ราชินีของฉัน” เจ้าของเรือนผมสีพิสุทธิ์เอ่ยเสียงนุ่ม ยอมเล่นตามเกมที่เขาเริ่มที่จะชอบ “เธอควรจะดีใจและทราบซึ้งที่ฉันมอบเสรีภาพในการเลือกรสหล่อลื่นของเราในวันนี้สิ...นี่ยุติธรรมแล้วนะ เพราะฉันเป็นคนเลือกดอกไม้ประดับห้องนี้ให้เหมาะสมกับเธอเป็นพิเศษไง”

นัยน์ตาสีท้องฟ้าแสนงามหรี่เล็กลง...แม้เล็กน้อย...แต่ก็...อันตราย

บลูบอทเทิล...ความเปราะบาง

สบประมาทกันเหลือเกินนะครับ...

อย่างไรก็ดี...สายหมอกที่ถูกคุมขังหัวเราะ “คึหึหึ ผมได้เกียรติขนาดนั้นเลยเหรอครับ...ที่จะถูกเห็นว่าเปราะบาง?”

ความเย้ยหยันที่ว่างเปล่าในเสียงหัวเราะของชายหนุ่ม...ว่างเปล่าพอๆกับดวงตาข้างขวาที่บัดนี้กลวงโบ๋ เมื่อสายโซ่หนักอึ้งส่งเสียงกรุ๋งกริ๋ง

ตอนนั้นเอง...ที่เบียคุรันตัดสินใจ...

“ช็อคโกแลตแอนด์มาร์ชเมลโล่ละกัน”

ก่อนที่จะปิดจุมพิตประทับลงบนเรียวปากช่างประชดประชันคู่นั้น

.....

...

..

“จริงๆแล้ว...” มุคุโร่เอ่ยขึ้นในที่สุด หลังจากทนเลือดสาดไปได้ห้ารอบ “ผมชอบรสสับปะรดมากกว่านะครับ”

SHIPPING MEME

Tue, 30 Sep 2008 13:52:00 GMT

Tagged by itakoaya

1. List your top seven ships
2. Put all of them in order of your love for them; 7 to 1, 1 being your favorite.
3. Name their fandom.
4. Supply photos for said people.
5. Tag seven people.

Actually, I have more than 7 but since the meme requires only 7...here're the most recent, if not constant ones:

7. Roy Mustang x Edward Elric - [Fullmetal Alchemist]

Actually, this ship is a bit old but since recently there has been news about the new FMA anime, I've been looking up FMA fanfics/fanarts again. You never know how much you miss the pairing until the old, familiar feeling gets to you. It's like meeting an old friend...

6. Aragorn x Legolas - [The Lord of the Rings]

Another old but constant shipping for me. Classic, elegant and...tragic, considered that I love A/L angst fics to bits. It seems I can never escape the charm of Middle Earth...

5. Zack Fair x Aerith Gainsborough - [Final Fantasy VII: Crisis Core]

FFVII is also old enough to be considered constant fandom for constant shipping but the material of FFVII: CC is still pretty fresh. You can't help falling in love with this pairing, especially when you played the game more than thrice. Beautiful and tragic. I always cry whenever I see the ending movie...

4. Abarai Renji x Kuchiki Byakuya - [Bleach]

While the majority of Bleach fandom seems to be shipping Byakuya/Renji, I'm more contented to enjoy the coupling of Renji and Kuchiki-taichou this way - the stray dog striving for the moon. Besides, Byakuya-sama is prettier as uke. *shots*

3. Rokudou Mukuro x Hibari Kyoya - [Katekyo Hitman Reborn!]

When I start reading KHR, 6918 is the first pairing that I shipped. (But not the first one that I can think of.) Particularly, because Mukuro and Hibari are the types of characters that I tend to like, thus pair them together. Not to mention about the song 'Sakura Addiction', which is significant enough.

2. Uchiha Itachi x Uchiha Sasuke - [Naruto]

Actually, this pairing deserves the first prize regardless of how Kishimoto-sensei disappointed me with the final confrontation of these beautiful brothers; however, due to my current spark of obsession, it gets the 2nd place instead. Still, Uchihacest forever.

1. Byakuran x Rokudou Mukuro - [Katekyo Hitman Reborn!]

Out of the blue, senseless albeit priceless coupling of an obsession. Despite formerly being just a joke, 10069 currently gets no.1 because of its unrivaled smexiness, twistedness and epic air of fallacy and sweet ~~flowers~~ innuendos. Before I knew it, I've unexpectedly fallen in love with the absolute perfection that is the pairing of ~~marshmallow~~ orchid and pineapple.

~~(Really, what the world needs is a 10069 community...)~~

Tag 7 people... oh, well, I suppose the lucky people are those whoever happen to read this. XP

FIC: DREADFUL SAVIOR + A LITTLE BIT OF BYAKURAN FUN

Thu, 10 Jul 2008 07:39:02 GMT

It's been some time since I've last updated this journal. Actually, I'm not really in love with this pairing but...I'm on a weird pairing writing mood (even though this pairing is not so weird in Japanese fandom), I decided to give it a try...'cuz I'm extremely bored. ^^''

Title: Dreadful Savior
Fandom: Katekyo Hitman Reborn!
Pairing: Mukuro/Leonardo (Guido Greco)
Rating: PG-13
Language: English
Warning: BL, spoiler for chapter 168

The underground sewer was full of distasteful smells. It was so unpleasant that no one would want to come down here and at the same time so pleasant that the mixture of odors was so strong that even dogs found it undistinguishable. And that…was exactly what he wanted.

Coal colored-eyes glanced around to; again, make sure he was the only living thing here aside from the usual sewer habitants so-called ‘pests’. Well, as he was here, it seemed he was also considered a pest in human society.

He watched as dozen of rats piled and feasted upon a dead single rat which might have been their friend.

Filthy little creatures acting only on survival instinct.

He struggled toward the nearest dark, slimy wall where he could sit down and rest against. He didn’t mind the dirtiness, knowing he himself was dirty and filthy enough. The ragged white shirt was splattered all over with red blood which still smelt so strongly as if it was his own scent.

Thin lips curled as he studied each crimson blot. They made such a beautiful pattern. The chain of his still-on handcuff jingled and the lone murderous boy laughed his song of bloody jingle bells.

Fifteen corpses for a Christmas Eve.

The young, insane Guido Greco.

His song sounded twice creepy and hollow as it echoed in his now sanctuary of dirt and sewage. He sang and he laughed…laughed so hard that he didn’t know when the merry laughter had turned into a sob.

The merciless killer was crying. The heartless monster still had tears.

No matter how many people he had killed, his bloody life was still worthless.

Like those hunger-driven rats.

He cried like a little boy, weeping and muttering incoherence. His knees against his heaving chest, he hugged himself so tight and started to rock. He cried so hard that he didn’t hear the footsteps approaching…until the selfish rats fled.

“Kufufu. I think I smell some bloody rats so I decide to come take a look. Didn’t expect to find such a big rat here.”

And the dark sewer resounded with a gentle but mischievous laughter.

The boy immediately snapped his head up, swollen eyes glaring dangerously at the uninvited visitor daring to invade his sanctuary. ..

Only to see a tall, lean man with mismatched eyes.

One eye was red and beautiful…like blood. Yet there had never been blood that glowed so eerily in the dark. That odd red eye…it was…fascinating.

The man chuckled, noticing how the boy was gazing at his one red eye. “Kufufu. Do you like it?”

Guido was taken aback. He tried to scoot away from the smiling man. The man was beautiful. His hair, the strange color of blue, was so long and pretty that he could have been mistaken for a woman. Yet as much as he seemed to be a soft-spoken type of a person, Guido’s instinct was fully on alarm.

He knew how look could be deceiving.

“…This eye of mine.”

The man was beautiful…as beautiful as the color of his odd eye…as much as…he was dangerous.

That beautiful eye…was dangerous.

“Don’t come near me.” The boy hissed, feeling the chills run down his spine as every single hair stood on end.

“Are you afraid now?”

The kanji in the red eye changed, turning from number six into number three. And suddenly, the place was swarmed with hundreds of hungry sewer rats.

“That you will be feasted upon like that dead little rat?”

Fearful black eyes swept across the disgusting wave of carnivorous rats; however, the fear was there only for just a minute before it completely disappeared to blankness.

The young murderer closed his eyes.

He was already a rat. He was already a pest. His life was nothing but a dream of misery.

Slowly but surely, the filthy boy hummed his bloody jingle bell tune.

This would be his dead and the suffering would end soon.

“Kill me.”

Please kill me. This life isn’t needed.

But the end didn’t come. It took too long and too quiet to come.

Guido opened his eyes.

There were no rats. All of swarming hungry rats…disappeared as if they had never been there…as if they were…

Illusion.

Yet the beautiful man still stood with an alluring yet mischievous smile.

“I like your resolve.”

He said as he offered him a hand.

“Would you like to…come with me?”

Guido once again closed his eyes.

Here was a beautiful man with a beautiful eye. Here was a man so dreadful he made even the dead heart of a murderer tingle.

Here…is my savior.

The boy took that hand.

From this moment on, my life…is yours.

And the bloody contact was once again made before the roaring storm came.

………………

…………

……

“I like that song of yours. Teach me to sing that song some time, will you?”

Fin

I'm sorry but I can't help poking fun at TYL!Mukuro's hair. His ponytail is so long and girly that it's amusing (in a good way, of course!)

And since I was so bored ~~and I couldn't resist chapter 197!Byakuran~~...I present to you...

Gesso Family Host Club!!! XD~ *shot*

FIC: BLACK ROSE (END)

Mon, 19 May 2008 07:29:30 GMT

Title: Black Rose (part 3)
Fandom: Katekyo Hitman Reborn!
Pairing: 1006918
Rating: NC-17
Language: Thai
Warning: AU, shounen-ai/yaoi and vampirism
Note: Continued from part2

ไม่เคยคิด...ว่าจะได้กลับมาเหยียบที่นี่...ไม่เคยปรารถนา...จะได้เห็นปราสาทแห่งนี้...อีกเป็นหนที่สอง เขารักที่แห่งนี้...พอๆกับที่เขาเกลียดมัน

ที่...ที่จะให้กลับ...

“ไล่ผมแล้วจะให้ผมไปอยู่ที่ไหนละครับ”

ชีวิตคนดังมายา...ความทรงจำคือภาพลวงตาที่ไม่อาจคว้า...หากแต่รอเวลาสลายไป...

“ผมไม่มีบ้าน...ที่ที่จะให้ผมกลับก็มีแค่ที่ที่คุณอยู่เท่านั้นนะ”

กุหลาบดำเบ่งบานในสวนสวย กลีบละมุนและใบสะบัดไหวเมื่อลมฝนสาดซัด...ดอกเล็กดอกใหญ่ละลานตา...สายลมกระซิบพร่ำบอกถึงความปรารถนาในความหมายของบุปผาในเวลาที่ไม่อาจได้กลับไป

รักนิรันดร...

นิรันดรกาลคือสายหมอกที่ไม่อาจจับต้อง คำว่านิรันดรในคำเอ่ยของมนุษย์ไม่เคยจริงแท้...เหมือนกับสัญญา...ที่ใครบางคนไม่อาจที่จะรักษา...จนหัวใจของเด็กคนหนึ่งที่มีเพียงสัญญาผูกพันกับคนสำคัญเพียงผู้เดียวนั้นหงอยเหงาจนตายด้าน...แต่กระนั้น...แม้กาลเวลาจะผันผ่านไป...เด็กชายกลายเป็นชายหนุ่ม...ภาพความทรงจำที่ราวกับมายาฝันนั้น...กลับไม่เคยซีดจาง

จำได้ว่าพบหน้าครั้งแรก...ที่นี่

สวนที่เคยวิ่งเล่น...ไม่เปลี่ยนไปจากเดิม...กระทั่งประตูที่สีสันหลุดลอกไปตามกาลเวลาก็ยังคงอยู่ที่เก่า

แอ๊ด...

บานประตูเก่าส่งเสียงลั่นเอียดอาด เมื่อยามผลักเปิดเข้าไป...เชิงเทียนทอแสงนวลสว่างไสวจากที่ที่มันเคยตั้ง ชุดเกราะนักรบโบราณยังคงยืนนิ่งราวกับไม่เคยอ่อนล้า และ...แม้ภาพบนผนังจะซีดสีลงไปบ้าง แต่มันก็ยังคง...อยู่ที่เดิม

แม้แต่รอยเลือดในตอนนั้นก็ยังไม่ถูกชะล้าง...

แม้จะซีดจางแต่เขากลับยังจำได้ดีถึงห้วงเวลานั้น...

สีแดง สีแดง สีแดง

สีสันอันแดงฉานของโลหิตที่แปดเปื้อนร่างของพ่อแม่และคนที่เขารัก...รวมถึงอีกหนึ่งสาวใช้ที่ต้องตกเป็นเหยื่อปีศาจร้ายในครานั้น

ที่ที่ความรักเริ่มต้นและสิ้นสุด...ที่ที่ทุกสิ่งทุกอย่างถูกพรากไป...โลกของเขา...ไม่เคยเหมือนเดิมอีก

เปียโนหลังเดิมถูกฝุ่นเกาะจนแทบมองไม่เห็นสภาพเก่า มือที่เคยนุ่มนิ่มบัดนี้กลับหยาบกระด้างด้วยการฝึกซ้อมหาความเข้มแข็ง...

เพียงเพื่อเมื่อเข้มแข็งแล้ว...อาจสามารถลืมอะไรบางอย่างได้

แต่เขาไม่เคยลืม...ไม่อาจลืม...

มือแกร่งจับลูกบิดประตูห้องที่เขาจำได้ว่าเคยมาเยือนบ่อยแค่ไหน...ลูกบิดประตูที่เมื่อก่อนต้องเขย่งเอื้อมเพื่อที่จะเปิดมัน บัดนี้กลับอยู่ต่ำกว่าที่เคยคิด ลูกบิดประตูถูกบิดหมุนไป...และประตูที่นำไปสู่จุดหมายสุดท้ายก็เปิดออก...อย่างช้าๆ...

ช้าเสียจนหัวใจที่คิดว่าตายไปแล้วนั้นปวดแปลบ...

“มาแล้วเหรอครับ เคียวยะคุง”

ที่หลังบานประตู...คือรอยยิ้มบนริมฝีปากคู่เดิม...ที่เขาคุ้นเคย...

แต่มันก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

เส้นไหมสีน้ำเงินยาวสลวยแผ่กระจายเต็มเตียงนอนกว้าง ผ้าซาตินสีดำสนิทยับยู่ยี่และเปื้อนเปรอะ...เสียงนภาคำรามครืนราวกับจะตอกย้ำถึงเหล่าคนบาปดังกึกก้อง เรือนกายขาวหมดจดบิดเร่าด้วยภิรมย์ตัณหา

สังหารแวมไพร์มากี่ตนแล้ว...ใช่ว่าเขาไม่รู้...เหล่าปีศาจกระหายเลือดที่น่ารังเกียจที่หลงใหลเคลิบเคลิ้มในกามราคะ...ใช่ว่าไม่เคยบุกสังหารยามร่างงดงามที่ร้ายเล่ห์เหล่านั้นกำลังเริงรัก เขาฆ่าได้อย่างไม่รู้สึกอะไร หากแต่...

เหมือนเกินไป...ใบหน้านั้น...เหมือนกับคนคนนั้น...เหมือนจนน่ารังเกียจ ไม่สิ...

มันคือใบหน้าและร่างกายของคนคนนั้น...ที่กำลังถูกเอาไปกระทำย่ำยี

มือแกร่งยกปืนขึ้นเล็งยิงอย่างไม่รอช้า...ไม่มีความลังเลอีกต่อไป หากแต่...

นัยน์ตาสีนิลเบิกกว้าง จู่ๆร่างกายของเขาก็หยุดกึกโดยไม่ฟังคำสั่ง...นิ้วยาวค้างคาไม่อาจลั่นไก และสองขาก็แน่นิ่งยากจะขยับ...

กับดัก

ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!?

“อะ...อา.....อือ.....อะ....อ๊า...!!!”

ความปรารถนาถูกเติมเต็ม...เสียงครางแว่วหวานที่หวานเกินไปจนชวนให้เป็นบาปดังสะท้อนในห้องที่ไร้บานหน้าต่าง...ก่อนที่คำตอบที่ชวนให้เลือดในกายเย็นเยียบจะส่งผ่าน

“อา...เคียวยะ...จำไม่ได้เหรอครับ” ร่างงามดันตัวลุกขึ้น ก่อนจะเอนกายซบพิงแผ่นอกของผู้มีนามแห่งกล้วยไม้ขาว นิ้วยาวขาวซีดปาดเอาของเหลวขุ่นข้นที่เปื้อนเปรอะหน้าท้องแบนราบของร่างสูงขึ้นมาลิมรส ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราวกับกำลังเพ้อฝัน

“ว่าคุณก็เคยดื่มเลือดของผม”

-(x)(X)(x)-

“อย่าเพิ่งเดินเข้ามานะครับ เดี๋ยวเศษแจกันจะบาดได้”

แจกันใบสวยร่วงหล่น...เศษกระเบื้องลายครามกระจัดกระจายไปทั่วห้อง

“ขอโทษนะครับ เคียวยะคุงอุตส่าห์เอามาให้แท้ๆ” มือเรียวหยิบเก็บเศษแจกันมารวมกันเอาไว้ ที่ใกล้ๆกัน...ดอกไม้สีสดไร้ที่พักพิงนอนรอแน่นิ่ง

“…” เด็กชายมองภาพตรงหน้าด้วยความขัดใจ ก่อนจะเข้าไปคว้าข้อมืออีกฝ่ายเอาไว้ “แจกันกับมือนายมันแทนกันได้หรือไง ทำไมไม่เรียกคนใช้มาเก็บ”

“…”

“ไม่ได้เรื่องเลย เป็นพืชไร่ที่อ่อนแอจริงๆ” มือเล็กดึงมือที่โดนเศษแจกันบาดเข้ามาใกล้ ก่อนจะเลียทำความสะอาดแผลให้

“กลืนลงไปไม่ดีนะครับ เลือดน่ะ สกปรกออก” คนอายุมากกว่าเอ่ยเตือน หากแต่เด็กชายกลับกลืนมันลงไปแทนที่จะบ้วนทิ้ง นัยน์ตาสีรัตติกาลคมกริบผิดวัยจ้องมองอีกฝ่ายเขม็ง ราวกับจะเตือนว่าไม่ได้รังเกียจและอย่าขัดใจ

“คึหึหึ ดื้อจริงๆเลยนะครับ” เจ้าของเรือนผมสีน้ำเงินมองเด็กชายแล้วก็หัวเราะ

“แต่เลือดผมไม่ใช่น้ำสับปะรดนะครับ เคียวยะคุง”

-(x)(X)(x)-

“หึหึ มุคุโร่คุงนี่ใจร้ายจังนะ...บอกความจริงไปก็สิ้นเรื่อง” เบียคุรันเอ่ยเย้าร่างงามในอ้อมแขน

นักล่าแวมไพร์หนุ่มหันขวับ

มุคุโร่...?

นัยน์ตาสีรัตติกาลจ้องมองเจ้าของเรือนผมสีน้ำเงินเข้ม

นามเดียวกับคนคนนั้น...นามที่สลักอยู่บนแผ่นหินที่หนักอึ้งที่ชวนให้หัวใจเย็นเยียบ นามกรที่ทำลายดวงใจของเขา...มากเท่ากับที่มันเคยเยียวยา...

แล้วทำไม...

ราวกับอ่านความคิดได้ เจ้าของเรือนผมสีน้ำเงินเอ่ยด้วยนัยน์ตาที่เป็นประกายด้วยความสนุก

“ผมเคยเตือนคุณแล้วว่าไม่ให้กลืนลงไปนะครับ” ดื่มเอาโลหิต...นั่นหมายถึงยอมเป็นทาส...

สนุก...ที่ได้ทำลาย...เหยื่อที่เขาหมายตาซ้ำแล้วซ้ำเล่า...

เธอกลับมาที่นี่ทำไม

“รสเลือดของผมเหมือนน้ำสับปะรดรึเปล่าละครับ เคียวยะคุง”

ในเมื่อกลับมาแล้วก็ไม่มีใครจะให้พบ

ไร้เสียงตอบจากชายหนุ่มนักล่า...แต่มุคุโร่กลับรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ในหัว...

และถึงพบ...

คนที่ถูกแวมไพร์ดื่มเลือดจนแห้งเหือดตาย...จะฟื้นกลับมาอีกครั้งเป็นแวมไพร์...

ก็ใช่ว่าจะเหมือนเดิม

ริมฝีปากคู่สวยเหยียดยิ้มหยัน “ถูกแค่ครึ่งเดียวครับ...เพราะว่า...”

เด็กชายขี้เหงาคนนั้น...คนที่กำเนิดในตระกูลนักล่าแวมไพร์...ขี้เหงาแต่ก็แสร้งทำเป็นเข้มแข็งและแข็งกระด้าง...เหยื่อที่หมายตา...ผมก็แค่อยากเปิดหัวใจของคุณ...เปิดมันออก...เพื่อที่จะได้วางเอายาพิษอันพิเศษสุดลงไปในหัวใจนั้น...ยาพิษแสนหวานที่มนุษย์เรียกว่า ‘ความรัก’

“ผมเป็นแวมไพร์มาตั้งแต่แรก”

เด็กชายขี้เหงาที่อ่อนเดียงสา รู้ไหมว่าผมรักจนอยากจะทำลายคุณมากเพียงไร...

-(x)(X)(x)-

ห้องที่ไร้บานหน้าต่าง...ชายหนุ่มที่ไม่มีบ้านให้กลับไป...คนที่...ไม่เคยก้าวพ้นบานประตูเมื่อตะวันเจิดฟ้า...คนที่แสนลึกลับจนไม่มีคนอื่นใดกล้าเข้าใกล้...

ทำไมนะ...เมื่อได้ยินความจริงที่น่าจะเจ็บปวดชัดเจนเต็มสองหู...กลับรู้สึกโกรธ...เสียใจ...น้อยกว่าที่คิด...

หรือว่าดวงใจนี้...จะว่างเปล่าไปหมดแล้ว...ตายสนิท...จนไม่รู้สึกอะไรอีก...

แต่ถ้าเป็นเช่นนั้น...ทำไมถึงได้รู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่เปียกชื้น...จากนัยน์ตาที่เคยแห้งสนิท...ที่ซึ่งหยาดน้ำตาเหือดแห้งไปนานแล้ว

น้ำตาคือสัญลักษณ์ของคนอ่อนแอ...เขาไม่ใช่คนอ่อนแอ ทำไมจึงต้องร้องไห้ หรือว่าเพราะเจ็บใจ...กับความโง่งมของตัวเอง...ที่ปิดหูปิดตาไม่มองเห็นหรือฟังเสียงอะไร...

เพราะจริงๆแล้ว...เขาอาจจะรู้มาแต่แรก...รู้มาตั้งแต่ต้น...

แต่แค่ทำเป็นไม่รู้...ไม่อยากเชื่อ...ทำเป็นปิดตา...ปิดหู...เพียงเพราะ...

“ถ้าอย่างนั้นก็ห้ามไปเด็ดขาด นายจะต้องอยู่จนกว่าฉันจะสั่งให้ไป เข้าใจไหม”

ต่อให้พยายามเข้มแข็งแค่ไหน...เขาก็เป็นแค่เด็กตัวเล็กๆคนหนึ่ง...ที่อยากจะให้ใครสักคนยิ้มให้เขาบ้าง...

“เคียวยะคุง...”

ใครบางคนที่บัดนี้มาอยู่ตรงหน้า...ใครบางคนที่ทรยศความเชื่อใจของเขา...ใครบางคนที่...

“บอกแล้วไงครับ...ผมจะไม่ไปจากคุณจนกว่าความตายจะพรากผมไป”

ไม่ได้ผิดสัญญา

รอยยิ้มงดงาม...เย้ายวน...หากแต่ชั่วครู่หนึ่งแววตาที่เคยสนุกสนานกลับดูเศร้าสร้อยลงอย่างน่าประหลาด

“หรือว่าคุณจะสั่ง...ให้ผมไปตาย”

มนตร์สะกดให้ไม่อาจเขยื้อนขยับถูกถอดถอนไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้...ร่างงามดึงมือที่กุมปืนเอาไว้แน่นเข้ามาแนบใกล้...สัมผัสเย็นเยียบแต่ก็คุ้นเคยนัก...

โกหก...โกหก...โกหก...

นิรันดรกาลคือสายหมอกที่ไม่อาจจับต้อง...และในความยาวนานไร้ที่สิ้นสุดที่อาจทำให้สติวิปลาสไปได้...สิ่งที่ตามหา...บางทีอาจจะเป็นที่ที่จะตาย...กับคนที่เขาเลือกจะให้ฆ่าคร่า...จบสิ้นชีวิตอันยาวนานที่ไม่อาจเห็นตะวันบนแผ่นฟ้า...

เจ้าปีศาจที่ลวงหลอก

เด็กชายขี้เหงาที่เขาฝังเมล็ดพันธุ์เพื่อบ่อนทำลายนั้น...บัดนี้กลับเติบใหญ่สง่างามน่าใหลหลง...เด็กน้อยที่เคยแต่ทำหน้าปั้นปึ่ง...บัดนี้กลับสงบเสงี่ยมแต่อันตรายดังพญาราชสีห์...เด็กน้อยที่เขาได้หัวใจมาไว้ในมือและบดขยี้ให้มันป่นปี้เป็นธุลีผง...ดวงใจที่ว่างเปล่า...นัยน์ตาที่เหือดแห้ง...เหตุใดยามนี้...จึงมีหยาดน้ำตาไหลออกมาอีกครั้ง

วิปลาส

มุคุโร่ขยับ เคลื่อนกายเข้าจุมพิตซับหยาดน้ำตาใสนั้น...

เด็กชายขี้เหงาที่เคยอ่อนเดียงสา...คุณจะรู้ไหมว่า...บางทีผมอาจจะรักคุณ...

“ฆ่าผมสิครับ”

เหยื่อของผม...

ปัง!

เสียงปืนดังขึ้น...ลูกกระสุนถูกยิงออกไป...ของเหลวสีแดงฉานสาดกระจายเปื้อนเปรอะพื้นพรมของห้องที่ไร้บานหน้าต่าง เศษแก้วแตกกระจายไปทั่วพื้นห้อง...กระจัดกระจาย...เหมือนกับแจกันกระเบื้องลายครามที่เคยแตก...แตกละเอียด...เหมือนกับความทรงจำที่เป็นเพียงมายา

“ว้า~ เล่นซะแตกละเอียดเลยแฮะ” เสียงดังมาจากเจ้าของนัยน์ตาสีดอกไวโอเลตที่ยังคงนั่งอยู่บนเตียงนุ่ม “น่าเสียดายนะ ไวน์ชั้นดีซะด้วย” ใช่ว่าเขาจะนิ่งดูดายดูร่างงามตาย หากแต่...

มุคุโร่อ้าปากจะเอ่ยพูด หากแต่กลับถูกมือแกร่งผลักกระแทกกับกำแพงหิน และ...ก่อนที่ปืนบรรจุกระสุนเงินหนักอึ้งจะร่วงหล่นถึงพื้น...ริมฝีปากร้อนของนักล่าหนุ่มก็เข้าครอบครองริมฝีปากของร่างงามเย้ายวนนั้น บดขยี้...ขบกัดกลีบปากบางจนปริแตกให้เลือดที่ต้องสาปนั้นรินไหล ราวกับจะระบายความคั่งแค้นที่มีนั้น

เบียคุรันรู้ดีว่า...ฮิบาริจะไม่สังหารผู้ที่เขาทั้งรักและชิงชังนั้น

“เคียวยะ...เคียว-”

เพราะทั้งเขาและฮิบารินั้นเหมือนกัน...

“หุบปาก”

ลิ้นอุ่นเลียเอาไวน์รสเลิศที่ยังเหลือค้างเปื้อนเปรอะอยู่เต็มมือของเขา...

พวกเขาต่างตกเป็นทาสในสิ่งที่ร่างงามตรงหน้าสามารถหยิบยื่นให้...เขา...กับความต้องการความสัจจริงที่ไม่บุบสลาย กับฮิบาริ...ที่ไม่เคยรู้ใจตัวเองว่ากำลังตามหา...ต้องการ...เพียงสิ่งที่หายไป...

นัยน์ตาสีอเมนทิสต์หรี่ปรือลง...

ไม่เคยคิดจะมอบร่างงดงามที่เป็นดังสมบัติที่เขาหวงแหนนักหนาให้ผู้อื่นใด หากแต่ใช่ว่าเขาจะสูญเสีย...ในเมื่อ...หากมุคุโร่ชนะฮิบาริในเกมเดินหมากตรงหน้า...เขาก็รู้ทันเกมนั้น เพราะมีเพียงเขา...ที่สามารถเอาชนะมุคุโร่...ในเกมวางชะตาหมากได้

เทวดาไม่มีในโลก...จะมีก็แต่...พระเจ้าผู้สามารถลิขิตชะตา...

แต่เมื่อเขาหันหลังให้กับพระเป็นเจ้า...ในสวนต้องห้ามแห่งนี้ก็มีแต่ผู้ชนะในเกม...ที่จะเป็นพระเจ้า...

ลิขิตชะตาตัวหมาก...ดังแมลงตัวจ้อยที่เล็กเพียงธุลีดิน...บนหัตถ์ที่ชี้เป็นและตาย

ไม่อาจหนีพ้น...ดังสายโซ่ที่ผูกพันทุกสิ่งทุกอย่างบนกระดานหมากเอาไว้ด้วยกัน...รวมถึงผู้เล่น...

ตรวนพันธนาการแห่งความปรารถนา...ที่ยากจะสะบั้นลง

เสียงหอบครางเครือฟังหวานหูดังแว่วหวาน หากแต่เสียงอันหวานล้ำที่เล็ดลอดลำคอระหงกลับยิ่งทำให้อีกฝ่ายไม่อาจระงับโทสะ ยิ่งหวานล้ำเท่าใด...ก็ยิ่งรุนแรงทบทวี มือกร้านกระชากเรือนผมยาวดึงอีกฝ่ายเข้ามารับรสจูบที่ฝาดไปด้วยเลือด

โลหิต...ความชิงชัง...ความปรารถนา

“แค้นมากเหรอครับ...ที่ผมหลอกลวงคุณ”

อยากจะบดขยี้...อยากจะให้กรีดร้อง...ทรมานให้สาแก่ใจ...เท่าๆกับบาปอันไม่น่าให้อภัยที่ร่างตรงหน้าเคยทำ

“แกฆ่าคน” และคร่าหัวใจ...

แผ่นหลังนวลครูดกับกำแพงทึบ ร่างงามไถลลงไปกับกองกับพื้น ก่อนที่จุมพิตที่แสนเจ็บปวดจะตามซ้ำลงทาบทับ

ไม่จำเป็นต้องปราณี...กับปีศาจ...ที่ไม่เคยมีหัวใจ...ของมนุษย์

“ผมไม่ได้ฆ่าพ่อกับแม่ของคุณ” คำตอบที่มาพร้อมกับรอยยิ้ม...

“แกโกหก” ปีศาจร้ายที่ไม่เคยเชื่อได้...

“...ก็แล้วแต่คุณจะเชื่อ แต่เหยื่อของผม...มีแค่คุณเท่านั้น” อาจจะเป็นแค่เรื่องนี้ที่เขาไม่ได้โกหก...

เหยื่อของผมเพียงคนเดียว...ผมจะไม่มอบสิทธิ์ที่จะควบคุมชีวิตเล็กจ้อยนี้...ให้กับผู้อื่นใด...ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์...

“ตอนนั้น...ที่ผมฆ่ามีเพียงศพเดียว” และเป็นความจริงตลอดมา

สาวใช้ที่ตาย...ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน...ทั้งที่รูปโฉมเธอสดสวย...จนผู้พบเห็นไม่น่าจะลืมเลือน

หรือว่าแวมไพร์

แล้วเหตุใด...จึงไม่เคยจำได้มาก่อนนอกจากวันที่เธอนอนตายอยู่ตรงนั้น...ก่อนที่ศพของเธอจะสลายเหลือเพียงเถ้าธุลีดินในยามเช้าเมื่อสุริยาขึ้น...

มือแกร่งบีบเคล้นต้นขาขาวจนแดงช้ำ สัมผัสจาบจ้วงรุนแรงเพียงอยากจะได้ยินเสียงกรีดร้อง...ที่อีกฝ่ายพูดมาจริงหรือเท็จสำคัญตรงไหน...ในเมื่อคนตรงหน้าคือปีศาจที่ช่วงชิงดวงใจ...จนเขาต้องกลายเป็นเพียงเปลือกนอกที่ว่างเปล่า...

ดังดอกหญ้าที่แห้งกรัง...

แต่ไม่ว่าจะทำเช่นไร...สิ่งที่ได้กลับคืนมาจากร่างตรงหน้า...กลับมีเพียงเสียงครางหวานกับรอยยิ้มราวกับผู้มีชัย...ราวกับจะบอกว่า...

หากคุณไม่สามารถปลิดชีวิตของผมได้...ผมก็ขอ...วิญญาณของคุณ

เป็นทาสนิรันดร...

“อา...อะ...อา...”

ของของผม...

สองแขนเรียวโอบคอชายหนุ่มเบื้องบน...นัยน์ตาพร่าเลือนจ้องมองใบหน้าที่เขาจำได้ดีไม่ว่าจะผ่านไปสักกี่ปี...จากเด็กน้อยมิรู้เดียงสาจนกลายมาเป็นชายหนุ่มผู้องอาจดังพญาราชสีห์...งดงามน่าใหลหลง...ของของเขา...ของที่เป็นของเขามาตลอดนับแต่วันที่เพาะเมล็ดพันธุ์ลงไปในดวงใจแสนว้าเหว่ที่หุ้มด้วยน้ำแข็งนั้น...

“เคียวยะของผม...”

ทั้งร่างกาย...หัวใจ...และดวงวิญญาณ...

“อ...อะ....อ๊า!!!”

ปลายเท้าเล็กจิกเกร็งเมื่อสิ่งที่ล่วงล้ำเข้ามาสร้างความเสียวซ่านที่แสนสุขสมให้ เรียวปากบางขยับเผยอ...เผยเขี้ยวคมที่ปรารถนาเหลือเกินที่จะฝังคมเขี้ยวลงบนซอกคอของบุรุษตรงหน้านั้น หากแต่กลับถูกห้ามเอาไว้...นิ้วยาวกดปิดปากช่างกระหาย ก่อนที่นัยน์ตาคมจะทอดมองลงมา

“ถ้าฉันยังไม่สั่ง...อย่าได้กัด” ชายหนุ่มว่า ก่อนจะโน้มตัวลง...เลียเอาซอกคอของร่างงามเบื้องใต้เสียแทน “หน้าที่ของแกคือทรมานร้องขอฉันอย่างเดียวก็พอแล้ว”

นัยน์ตาสองสีเหลือบมองคนเอ่ยสั่งผ่านหยาดน้ำใสที่เอ่อรื้น...วอนขอ...แต่ก็เพียงชั่วพริบตา ก่อนที่รอยยิ้มที่เป็นเอกลักษณ์คุ้นเคยจะปรากฏขึ้นบนดวงหน้าขาวซีดนั้น

“คึหึหึ...ใจร้ายจังนะครับ ถ้าอย่างนั้นขอผมดื่มจากคนอื่นแทนจะได้ไหม”

ริมฝีปากช่างพูดถูกริมฝีปากอีกคู่ประกบปิด...รุนแรง...หึงหวง...ก่อนที่จังหวะทำนองรัก...หากจะเรียกได้ว่ารัก...ขยับเร่ง เสียงพูดเงียบหายมีเพียงเสียงลมหายใจและเสียงครางครวญดังกระเส่า...หนึ่งวินาทีแสนสั้นแต่ก็ยาวนาน...และเมื่ออัสนีบาตส่งเสียงคำรามกึกก้อง...ความปรารถนาแสนยาวนานที่ถูกพันธนาการด้วยความคั่งแค้นก็ถูกปลดปล่อยออกมาจนหมดสิ้น...

เหยื่อเพียงหนึ่งเดียวของผม...คุณจะรู้บ้างไหม...ว่าผมต้องการและรอคอยคุณ...ตลอดมา...

ในนิรันดรกาลที่อ้างว้างและเงียบเหงา...ว่างเปล่าราวกับสายหมอกอันเลือนราง

กุหลาบสีดำถูกแซมลงบนเรือนผมสีน้ำเงินสวย ก่อนที่อีกสองแขนแกร่งจะดึงร่างที่เย็นเยียบกลับสู่อ้อมอก จุมพิตซับเอาน้ำตาสีโลหิตที่รินไหลจากดวงเนตรต้องสาปสีแดงฉาน

“มุคุโร่คุง...เธอรู้ไหม...บางทีฉันก็อยากให้เธอหลั่งน้ำตาให้ฉันบ้าง” เจ้าของเรือนผมสีดังหิมะตกใหม่กระซิบ บนใบหน้างามดังเทวดาปั้นแต่ง...ไม่มีแม้แต่รอยยิ้ม มือแกร่งลูบไล้เส้นไหมสีน้ำเงินนุ่มนวลอย่างแผ่วเบา ก่อนจะดึงเอาใบหน้าสวยเข้ามาใกล้คอของตน

เกมจบแล้ว

“ถ้าหากเธอยอมตายได้เพื่อเขา ต่อให้ต้องใช้กำลังบีบบังคับ...เธอก็ต้องอยู่ต่อไป...เพื่อฉัน”

ชีวิตของเธอไม่ได้เป็นของของสิ่งที่เธอครอบครองเพียงผู้เดียว

จุดสิ้นสุดของการเดินทางอันยาวนาน

คำตอบรับมีเพียงคมเขี้ยววาวที่สัมผัสผิวเนื้อสีอ่อน แต่ก่อนที่โลหิตอันแดงฉานจะได้ถูกดื่มเข้าไป อีกมือแกร่งก็กระชากเรือนผมของร่างงาม แย่งเอาคมเขี้ยวนั้นไปไว้ที่คอหนึ่งที่ไม่เคยถูกดื่มมาก่อน

นัยน์ตาสีรัตติกาลวาวโรจน์อย่างอันตราย...เจ้าของเรือนผมสีเดียวกับปีกกาเอ่ยบอกคำสั่ง

“กัด”

ริมฝีปากสีสดคลี่เหยียดแสยะยิ้ม “พวกคุณนี่ชอบออกคำสั่ง...จริงๆนะครับ” ก่อนที่คมเขี้ยวขาวจะฝังลงบนลำคอที่เขาโหยหาที่จะดื่มจาก ลิ้มเอารสเลือดที่แสนจะหวานปนขมนั้น

เบียคุรันหัวเราะเบาๆ เบียดกายเข้าแนบชิดแผ่นหลังขาวสวมกอดร่างงามจากด้านหลัง ฮิบาริส่งเสียงคำรามในลำคอราวกับจะขู่ขย้ำ เมื่อนิ้วหยาบของอีกฝ่ายสอดล้ำช่องทางสัมผัสผนังอ่อนนุ่มภายในที่ยังเปียกลื่นด้วยคราบราคะ หากแต่...เรียวปากนุ่มและลิ้นซุกซนที่มากับคมเขี้ยวที่ต้นคอของเขาที่บัดนี้ระริกสั่นเพียงเพื่อจะสะกัดกลั้นเสียงครางกลับยิ่งเคล้นดูดหนักจนทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างตรงหน้าเริ่มที่จะพร่าเลือนไป...

แม้แต่ความแค้นและความว่างเปล่า...

หรือมิใช่...?

กุหลาบดำบานสะพรั่งในสวนสวย พิรุณพร่างพรมจากท้องฟ้า ยามนี้ทิวาหรือราตรีมิอาจรู้ได้...สายลมพัดผ่าน...ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป...หยดน้ำใสบนกลีบดอกสีเข้มสะท้อนแสงอัสนีบนฟากฟ้าเป็นกระกายดังเกล็ดแก้ว...กุหลาบดำต้องสายฝนที่โปรยปรายหนัก...วายุโหมสะบัดให้กลีบที่เคยเบ่งบางต้องร่วงโรยไป...กุหลาบดอกเก่าโรยราแล้ว...ให้ลืมเลือน...หายสิ้นไป เพียงเพราะกุหลาบดอกใหม่กำลังแย้มบาน...

แด่เธอผู้เป็นนิรันดร

—Fin—
The journey has ended…or not?

Epilogue *f-locked

FIC: BLACK ROSE (CONTINUED)

Mon, 19 May 2008 07:15:57 GMT

Title: Black Rose (part 2)
Fandom: Katekyo Hitman Reborn!
Pairing: 1006918
Rating: NC-17
Language: Thai
Warning: AU, shounen-ai/yaoi and vampirism
Note: Continued from part 1

ได้ยิน...เสียงกระซิบที่ดังแว่วไม่หยุดหย่อน...กระซิบพร่ำถึงคำถามไม่ยอมเงียบหาย...ราวกับยิ่งพยายามจะไม่เงี่ยฟังเสียงนั้นเท่าไร...เสียงที่น่ารังเกียจกลับยิ่งดังขึ้น...ราวกับกำลังตะโกนอยู่ในหู...

เธอมาที่นี่เพื่ออะไร...เธอมาที่นี่เพื่ออะไร

น่ารำคาญ...

เธอมาที่นี่เพื่อหวังจะพบใครหรือ

ไม่อยากจะได้ยิน...

ทั้งๆที่เธอรู้ว่าไม่มีใครอยู่รอพบอีกแล้ว

เมื่อไหร่เสียงที่น่ารังเกียจนี้...จะเงียบหายไปเสียที...

นัยน์ตาสีเดียวกับรัตติกาลกวาดมองไปทั่ว...เมืองสีเทาแห่งนี้...ไม่หลงเหลือคงเค้า...ของสิ่งที่เขาจดจำได้อีกในวันวาน...และ...

“พี่ชาย...มาจากที่อื่นเหรอ ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลย” เด็กหญิงตัวเล็กๆเอ่ยถามอย่างสงสัยใคร่รู้ ดวงตาดำขลับราวลูกปัดบนใบหน้าอ่อนเยาว์จ้องมองมาทางเขาไม่กระพริบราวกับกำลังสำรวจพิจารณาสิ่งแปลกปลอม หากแต่...น่าแปลก...ที่แม้ยังอ่อนเดียงสา...แต่ใบหน้าของเด็กหญิงกลับไม่มีแม้รอยยิ้ม...จนดูราวกับตุ๊กตา...

คงไม่มีผู้ใดจดจำเขาได้...

“ฉันจะมาจากที่อื่นหรือเปล่าก็ไม่เกี่ยวกับเธอ” ชายหนุ่มเอ่ยตอบอย่างขอไปที เขาไม่มีเวลาว่างขนาดจะมาเอ็นดูเด็กตัวเล็กๆ

เมืองที่เงียบเหงาแห่งนี้...มักจะตื่นก่อนที่อรุณจะขึ้น...ราวกับหวาดระแวงเสมอ...ว่าหากเชื่องช้า...อาจต้องสูญเสียอะไรไป

แล้วเวลาที่เธอเสียไป...กับการตามหาสิ่งที่เธอตามหา...มันคุ้มค่ากันแล้วหรือ

ตั้งแต่มาที่นี่เสียงเล็กๆที่น่ารำคาญนั่นก็กวนประสาทเขาไม่หยุด...คอยร้องบอกคำพูดจี้ใจดำและประชดเสียดสี...จนบัดนี้..เสียงเล็กๆนั่นกลายเป็นเสียงตะโกนที่ประดังเข้ามาไม่หยุดราวกับน้ำป่าหลาก...มันทำให้ความอดทนของเขาแทบขาดสะบั้น...

ต่อให้ตามหา...ก็ใช่ว่าจะพบ...

หุบปาก

ต่อให้พบ...แล้วจะทำอะไรได้...

หุบปาก

ล้างแค้น...สำเร็จแล้ว เคยคิดไหมว่าจะเป็นยังไงต่อ

หุบปาก...

เพราะสุดท้าย...ก็ไม่มีที่...ให้เธอกลับไป...

“หุบปาก!”

เสียงตะคอกดังทำให้ผู้คนรอบๆหันมามองกันหมด หากแต่ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะเอ่ยต่อว่าอะไร...เพียงเพราะสายตาคมกริบดังพญาเหยี่ยวของชายหนุ่มสะกดทุกความเคลื่อนไหวเอาไว้ให้หยุดนิ่ง...ราวกับเวลาหยุดเดินไปชั่วครู่...จนกระทั่ง...

“…” เด็กหญิงกระชับตุ๊กตากระต่ายในอ้อมกอดแน่น ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบสนิทราวกับไร้ความรู้สึก “ขอโทษนะ พี่ชาย แต่ว่าที่เมืองนี้น่ะ ไม่ค่อยมีคนแปลกหน้ามาเยือนสักเท่าไหร่หรอก”

“…” ชายหนุ่มไม่เอ่ยอะไร นัยน์ตาคมมองตามร่างเล็กของเด็กหญิงเดินลับหายไปที่สุดมุมถนน...และ...เขาคงจะไม่รู้สึกติดใจอะไรหากทางที่เด็กหญิงจากไปคือถนนเส้นที่เชื่อมระหว่างตัวเมืองใหม่กับตัวเมืองเก่า

ในเวลาก่อนที่ฟ้าจะสางและตะวันจะขึ้น...

นัยน์ตาสีรัตติกาลหรี่เล็กลง...

ชายหนุ่มตัดสินใจตามเด็กหญิงลึกลับไป...

-(x)(X)(x)-

ที่ระหว่างตัวเมืองใหม่กับตัวเมืองเก่า...คือชานชาลาที่เขาจำได้ดีว่าอยู่มาตั้งแต่ก่อนเขาจะเกิด เขาจำได้...ว่าสมัยก่อนชานชาลาแห่งนี้ผู้คนเคยพลุกพล่าน แต่บัดนี้...มันกลับเป็นเพียงสัญลักษณ์ที่บ่งบอกเส้นแบ่งของเมืองที่มีผู้คนมีชีวิต...กับเมืองที่...คงจะมี...เพียงวิญญาณ ชานชาลาแห่งนี้...ร้างแล้ว...ไร้สิ้นซึ่งผู้คนใดๆ...เป็นเพียงสถานที่เก่าๆที่ถูกเลิกใช้...ทอดทิ้ง...นานนับปี

สายลมเย็นโชยพัดให้สายหมอกที่คลุมแผ่เบาบางลง...เสียงที่น่ารำคาญเงียบหายไปแล้ว...บัดนีเสียงที่ดังอยู่ในหูกลับเป็นเสียงของหัวใจตัวเองที่กำลังเต้นระรัวเร็วขึ้น...ชายหนุ่มกำมือแน่น...รู้สึกถึงความตื่นเต้นที่วิ่งพล่านสูบฉีดราวกับโลหิต...ตื่นเต้นและ...

...หวาดกลัว?

คนอย่างเขา...ต้องหวาดกลัวอะไร...

ความหวาดกลัว...ความอ่อนโยน...ความรัก...เขาทิ้งมันไปนานแล้ว...นานพอจะให้หัวใจนี้ตายด้าน...ไม่คิดถึงสิ่งอื่นใดนอกจากให้บรรลุเป้าหมาย...ว่างเปล่า...จนลืมสิ้นแม้วิธีจะหัวเราะ...ลืมเลือนแม้แต่...รอยยิ้มของตัวเอง

แล้วเขาต้องหวาดกลัวอะไร...เมื่อเขาเข้มแข็ง...พอๆกับที่หัวใจนั้น...ตายด้านสนิท

พยายามควบคุมตัวเองให้สงบ...ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้า...เอนกายพิงผนังกำแพงที่สีหลุดลอก...ก่อนจะหลับตาลง...

เสียงพูดคุยของเด็กหญิงกับใครบางคนดังแว่วมาให้ได้ยินเป็นระยะ...เรื่องที่คุยกัน...เขาไม่คิดจะสนใจ...

มาเฟีย...สังหาร...เป้าหมาย...ค่าตอบแทน...ธุรกิจร่วม...คำเหล่านี้ลอยมาให้ได้ยินเป็นระยะ หากเป็นคนธรรมดา หากได้ยินคำพูดบอกสังหารที่ราวกับไร้น้ำใจจากปากเด็กสาวอายุไม่เท่าไหร่คงต้องตื่นตกใจ...หากแต่สำหรับเขา...มันก็เป็นแค่...เสียงลมที่ผ่านหู...ไร้ความหมาย...ไร้ความสำคัญใดๆ...หากแต่...

“ธุระมีแค่นี้ใช่ไหม ฉันต้องรีบกลับนะ...ยูนิ”

เสียงนุ่มที่ฟังแล้วชวนให้มีน้ำโหมากกว่าไพเราะเสนาะเอ่ยบอกจุดสิ้นสุดของบทสนทนา...เขาได้ยินเสียงเด็กหญิงบริภาษอะไรบางอย่างที่ไม่เหมาะควรกับวัยวุฒิเบาๆ ก่อนที่เสียงฝีเท้าที่เขาจับจังหวะได้ว่าเป็นของฝ่ายชายจะดังสะท้อนให้ได้ยินในความเงียบของสุสานชานชาลา

ชายหนุ่มไม่รอช้า...เด็กหญิงไม่ใช่เป้าหมายของเขา...หากแต่เป็นชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีเดียวกับหิมะตกใหม่...ที่กำลังจะเลือนหายไปในเงามืด...

-(x)(X)(x)-

ในเงามืดใต้เรือนพักผู้โดยสารของชานชาลาเก่า...เจ้าของเรือนผมสีขาวสะอาดหยุดฝีเท้าลง นัยน์ตาสีอเมนทิสต์ทอประกายระริกด้วยอารมณ์ขัน เมื่อรู้สึกถึงความเย็นเยียบของโลหะบางอย่างที่เขาคุ้นเคยดีจ่อระประชิดที่แผ่นหลัง

“เอาของอันตรายแบบนั้นมาเล่น คิดดีแล้วเหรอ” คนโดนปืนจ่อแย้มรอยยิ้มอย่างอารมณ์ดี ราวกับไม่ยี่หระต่อกระบอกปืนอันเป็นดังมัจจุราชที่พร้อมจะลงเคียวปลิดชีพเขาได้

“แก...” ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีดำสนิทเอ่ยเสียงเข้ม นัยน์ตาคมสีรัตติกาลที่จับจ้องร่างสูงตรงหน้าทอประกายกร้าว...ไร้ปราณี และ...อันตราย...

“แก...มีกลิ่นของแวมไพร์”

เบียคุรันหัวเราะ “ถ้าเดาไม่ผิด...เธอคงจะเป็นนักล่าล่ะสิ”

“ฉันเป็นคนตั้งคำถาม”

“แอบฟังพวกฉันคุยกันอยู่ตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนี่”

“ถ้ายังไม่เงียบ ฉันยิงแกทิ้งแน่”

เจ้าของเรือนผมสีขาวหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะดังก้องในเรือนพักร้างราวกับเหล่าวิญญาณพากันช่วยกู่ก้อง และ...ทันใดนั้น! ฝูงค้างคาวที่ควรจะหลับใหลในยามใกล้จะเช้าก็พวยพุ่งออกมาจากหน้าต่างรถจักรไอน้ำเก่าที่จอดนิ่ง

กี๊~~~~~!!!

พร่างพรูเข้าใส่มนุษย์ผู้บุกรุกอาณาเขตแห่งความเงียบของพวกมัน

เสี้ยววินาที...หากแต่ผู้เป็นนักล่ากลับรับรู้ได้โดยสัญชาตญาณ...ปากกระบอกปืนเคลื่อนจากแผ่นหลังของเจ้าของเรือนผมสีขาว กลิ่นอายแวมไพร์ที่ชัดเจนเข้มข้นกว่าแผ่ออกมาจากหลังคารถจักรด้านหลัง ชายหนุ่มหันหลังกลับไป...ไวแค่พอจะสบเห็น...นัยน์ตาสีแดงก่ำแปลกประหลาดเบื้องหลังม่านปีกค้างคาวจำนวนมหาศาลที่สยายปีกมืดครึ้มจนดูราวกับเป็นความมืดที่มืดดำยิ่งกว่าความมืดเดิมในชานชาลานั้น

“ชิ!” อย่างรวดเร็ว ปืนในมือถูกสับเปลี่ยนกับทอนฟาคู่ ท่อนโลหะหนักอึ้งรุกไล่ฝูงค้างคาวที่โฉบเข้าใส่เพื่อเร่งไล่ตามสายหมอกปีศาจที่ลอยลับออกไปต่อหน้า บุรุษอีกคนหายตัวไปแล้ว แต่นี่ไม่ใช่เวลาจะใส่ใจ...กลิ่นอายแวมไพร์ที่รุนแรงจนชวนให้เลือดในกายเดือดพล่านนี้...เขาจำได้ดีไม่มีวันลืม...

มัน...ผู้ที่พรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากเขา...

มัน...ผู้สมควรชดใช้ด้วยความตายตลอดกาล

ที่อยู่ตรงหน้า...คือสุสานรถไฟ...รถไฟเก่าที่ไม่สามารถใช้การได้อีก...ถูกนำมาทิ้งไว้ที่นี่ บรรยากาศที่ดูเศร้าสร้อยชวนให้ผู้มาเยือนสบพบภาพอันแสนเศร้าต้องรำลึกถึงความหลัง หากแต่...นักล่าที่ไม่หลงเหลือหัวใจ...ไม่แม้เพียงอยากจะเมียงมองรำลึกถึงมัน...ในเมื่อใต้โดมหลังคาที่ผุพัง...คือเงามืดที่ปีศาจหนึ่งกำลังเร้นกาย...

ปีศาจกระหายเลือดที่เขาไล่ตามมาตลอดชีวิต

นัยน์ตาคมสอดส่ายไปรอบๆ...มองหาแต่เพียงเป้าหมายที่ทำให้ชีวิตของเขานั้นว่างเปล่า เพียงแต่ไม่ต้องตามหานาน...เสียงที่คุ้นเคยจนน่าประหลาดก็ดังมาจากซากหลังคารถไฟบุโรทั่งคันหนึ่ง

“มองหาใครอยู่เหรอครับ”

ชายหนุ่มค่อยๆหันหลังกลับไป...ทอนฟาคู่มือถูกสลับเปลี่ยนเป็นปืนบรรจุกระสุนเงิน หากแต่ก่อนที่ปากกระบอกจะได้ทันจ่อเป้าหมายดี...รูปลักษณ์ที่สายหมอกตรงหน้ารวมตัวให้ปรากฏ...กลับทำให้นัยน์ตาสีนิลต้องเบิกกว้าง

“นาย...” เสียงที่จะเอ่ยพูดพลันเงียบหาย...ลำคอพลันแห้งผาก...น้ำลายพลันหนืดเหนียวจนยากจะกลืนลงคอ...

“คึหึหึ...ผมดู...คล้ายกับใครบางคนรึไงครับ” ร่างที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนหลังคารถเอ่ยถาม พลางเหยียดรอยยิ้ม นัยน์ตาสองสีทอประกายราวกับมีเลศและรู้ทัน

“ไม่ได้เจอกันซะนานเลยนะครับ...ฮิบาริ เคียวยะ”

-(x)(X)(x)-

ในปราสาทหินแกรนิตหลังงาม...ยังมีห้องหนึ่งที่ไร้ซึ่งบานหน้าต่าง...

มันควรจะเหม็นอับ...ไร้ชีวิตชีวา...และซึมเซา...

หากแต่เสียงหัวเราะใสกลับดังก้องให้ยินแว่ว...ในห้องอันควรจะไร้ชีวิตชีวานั้น...

“คึหึหึ...เคียวยะคุงนี่หน้าตาไม่เป็นมิตรเอาซะเลยนะครับ” เสียงหัวเราะเป็นของเจ้าของเรือนผมสีน้ำเงินแปลกตา “หน้าตาก็น่ารักดีออกแท้ๆ” เขาพูด...กับเด็กผู้ชายตัวเล็กๆที่ยืนทำหน้าปั่นปึ่งบูดบึ้งอยู่ในห้อง...

“เรื่องของฉันน่ะ ผู้ใหญ่น่ะยุ่งแต่เรื่องของผู้ใหญ่ก็พอแล้ว” เด็กชายย่นคิ้ว นัยน์ตาคมดุถลึงมองคนตรงหน้าราวกับจะขู่ให้กลัว

“หึหึหึ...ก็ถ้าให้ผู้ใหญ่ยุ่งแต่เรื่องของผู้ใหญ่ แล้วเด็กอย่างเคียวยะคุงมาอยู่กับผมทำไมละครับ” เรียวปากสวยเหยียดรอยยิ้มรู้ทัน จนร่างเล็กถึงกับสะอึก

ใบหน้าอ่อนเดียงสาแดงจัดด้วยความโกรธและอาย “งั้นก็ออกไปสิ นายก็เหมือนกับคนอื่นๆนั่นแหละ!” เด็กชายตะโกนไล่ แต่กลับเป็นฝ่ายจะเดินออกจากห้องไปเสียเอง

อุตส่าห์คิดว่านายไม่เหมือนคนอื่น...ไม่เหมือนคุณพ่อกับคุณแม่...อุตส่าห์คิดว่ามีคน...ที่มองเห็นเขาอยู่ในสายตา...มองเห็นเขาเป็นอย่างอื่นมากกว่าผู้สืบทอด...แต่ไม่ว่าใครๆก็เหมือนกัน...ไม่ว่าใครๆก็...

“ไล่ผมแล้วจะให้ผมไปอยู่ที่ไหนละครับ”

แขนเรียวดึงร่างเล็กเข้ามาสวมกอด...

“ผมไม่มีบ้าน...ที่ที่จะให้ผมกลับก็มีแค่ที่ที่คุณอยู่เท่านั้นนะ”

ริมฝีปากบางสัมผัสจุมพิตหน้าผากมนแผ่วเบา แต่ก็เรียกให้สีเลือดฝาดแต่งแต้มใบหน้าของเด็กชายจนแดงก่ำไปถึงหู ร่างเล็กปูดแก้ม ก่อนจะเชิดหลังขึ้นตรงอย่างที่คิดว่าสง่าผ่าเผยที่สุด มือเล็กกอบกุมมือเรียวของคนโตกว่าเอาไว้ ก่อนจะเอ่ยสั่ง

นัยน์ตาสีแซฟไฟร์เหลือบมองใบหน้าจริงจังของเด็กชายตัวน้อย ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจือหัวเราะ “เยส มายลอร์ด” ประทับจุมพิตลงบนมือเล็กที่กุมมือของเขาไว้แน่นนั้น...

“ผมจะไม่ไปจากคุณ...จนกว่าความตายจะพรากผมไป”

-(x)(X)(x)-

ปัง!

ไกปืนถูกเหนี่ยว...กระสุนเงินนัดแรกถูกยิงออกไป ตัวกระสุนเฉียดใบหน้าที่คุ้นเคยดีไปเพียงหนึ่งเส้นขน

ไม่ได้พลาด...แต่จงใจขู่....

“นัดต่อไป...ไม่พลาดแน่” นัยน์ตาสีรัตติกาลแข็งกร้าวจ้องร่างตรงหน้าเขม็ง “ตอบคำถามของฉันมา...ทำไม...แกถึงมีใบหน้านั่น”

ใบหน้าเดียวกันกับคนที่เขารักที่สุด...คน...ที่ผิดสัญญา...

“ฉันไม่ได้สั่ง...แล้วทำไมถึงตาย...ทำไมไม่อยู่รอ...”

...คนสำคัญเพียงคนเดียวคนนั้น...

“ดุจังเลยนะครับ” เจ้าของเรือนผมสีน้ำเงินหัวเราะคิก นัยน์ตาสองสีพิศมองร่างของชายหนุ่มตรงหน้าตั้งแต่ศรีษะจรดปลายเท้า “เมื่อก่อนก็น่ารักดีออกแท้ๆ”

ปัง! กระสุนนัดที่สองถูกยิงออกไป...หากแต่แวมไพร์ตาสองสีหาได้นั่งนิ่ง...ร่างงามแวบหายไปจากบนหลังคารถไฟที่ผุพังราวสายหมอกที่ไม่อาจจับต้อง

อยู่ที่ไหน...นัยน์ตาคมราวกับเหยี่ยวสอดส่ายหาร่างของปีศาจกระหายเลือดที่สมควรถูกฆ่า หากแต่พื้นที่รอบกายนั้นกลับว่างเปล่า...มีเพียงอากาศธาตุ...

มองไม่เห็น...ไม่ได้ยินเสียง...

หายไป...

...อยู่ที่ไหน...

สายลมเย็นโชยมาพัดพากลิ่นหอมหวานที่คุ้นเคยดีว่าเป็นกลิ่นกุหลาบ...มือเรียวเย็นดังน้ำแข็งลูบไล้สัมผัสพวงแก้มของชายหนุ่มจากเบื้องหลัง พลางเสียงนุ่มก็กระซิบที่ข้างหู...

“ผมอยู่ที่นี่ต่างหาก”

ไวกว่าความคิด ฮิบาริคว้าข้อมือบาง จับร่างงามเหวี่ยงลงอย่างไม่ปราณี เจ้าของเรือนผมสีน้ำเงินถูกเหวี่ยงล้มลงบนเศษเหล็กที่คาดว่าคงจะเป็นส่วนใดส่วนหนึ่งของรถไฟเมื่อนานมาแล้ว...ชิ้นส่วน...ที่เคยมีความสำคัญ

คิ้วเรียวเลิกขึ้นราวกับไม่ยี่หระ หากแต่เยาะเย้ย...เมื่อปากกระบอกปืนถูกจ่อมาที่ตรงหน้า

“ตอบคำถามของฉันมา”

“คึหึหึ...แล้วคุณคิดว่ายังไงละครับ...ทำไมกัน...ผมถึงมีใบหน้าของคนที่สำคัญที่สุดของคุณ”

แกร๊ก

นัยน์ตาสีนิลแข็งกร้าวกระด้าง...ไม่ให้อภัย...ปากกระบอกปืนเลื่อนมาจ่อตรงริมฝีปากของแวมไพร์

“อย่ามาเล่นลิ้น ไม่งั้นแกได้กินกระสุนแน่”

“คึหึหึ...หึหึหึ...” ร่างงามหัวเราะ “นั่นเป็นคำสั่งให้ผมไปตายเหรอครับ...เคียวยะคุง”

คำเรียกที่บาดหู...

วินาทีเดียวที่ฮิบาริชะงัก ริมฝีปากสีสดก็เผยออ้า...อมเอาปากกระบอกปืนแสนอันตรายนั้นเข้าไป...ลิ้นเปียกตวัดเลียลำปืนโลหะยาว...ราวกับมันเป็นอะไรบางอย่างที่น่าพิสมัยและกระตุ้นอารมณ์ราคะ

ภาพตรงหน้าแทบทำให้ชายหนุ่มลืมหายใจ ภาพของคนที่มีใบหน้าเดียวกันทับซ้อนขึ้นมาในความทรงจำ ก่อนหน้านี้...ตอนที่ยังเป็นเด็กไม่เคยแม้แต่จะคิด...แต่ภาพตรงหน้า...กลับทำให้เขารู้สึกร้อนและชาวูบขึ้นมาอย่างน่าประหลาดจน...สะกดเขาเอาไว้...ราวกับถูกมนตร์สะกดให้แน่นิ่ง...ได้เพียงแต่จ้องมอง...

เจ้าของเรือนผมสีน้ำเงินยิ้ม “เคียวยะไม่อยากจะยิงผมแล้วเหรอครับ” มือขาวซีดจับปากกระบอกที่เปียกชุ่มด้วยน้ำลายของตนลากไปตามวางที่ต้นคอระหง “ยิงตรงนี้” เสียงนั้นเอ่ยกลั้วหัวเราะ พลางนิ้วเรียวก็สะกิดคอเสื้อให้เปิดออก ก่อนจะจับอาวุธนั้นนาบวางที่อกซ้าย...เหนือตุ้มเนื้อสีหวาน...ที่ที่หัวใจที่ไม่เต้นดำรงอยู่

“หรือว่าตรงนี้ดีละครับ”

นัยน์ตาสองสีใต้แพขนตายาวช้อนขึ้นเหลือบมองคนตรงหน้าอย่างท้าทาย

“ผมจะได้ตายสนิทอย่างที่คุณต้องการ แต่...ไม่นึกไม่ฝันเลยนะครับว่าจะมีวันที่เด็กขี้เหงาอย่างคุณ...ไม่ต้องการผมอีกต่อไป”

คำพูดและสายตาท้าทายของอีกฝ่าย ราวกับจะทำให้ฮิบาริได้สติ มือแกร่งกระชากปืนออกจากในครอบครองของปีศาจร้ายที่พยายามจะทำให้เขาไขว้เขว ข้อมูลตัวหนังสือมากมายที่เคยอ่านจากห้องสมุดของนักล่าไหลบ่าเข้ามาในหัวรวดเร็วราวน้ำป่าหลาก

“แกอย่าพูดเหมือนกับรู้จักฉัน!”

เจ้าปีศาจที่หลอกลวง

‘แวมไพร์...สามารถขโมยรูปลักษณ์ของบุคคลที่ต้องการจะปลอมแปลงได้ สวมหนังและร่าง...และเปลี่ยนถ่าย...ราวกับเสื้อผ้า...’

กริ๊ก...

เสียงขึ้นนกดังขึ้นทำลายความเงียบที่เข้าครอบงำอีกครั้ง แต่ไม่ใช่เสียงปืนในมือของเขา นัยน์ตาคมสีรัตติกาลตวัดมองคนที่สามารถเข้ามาประชิดด้านหลังของเขาโดยไม่รู้ตัวได้ด้วยหางตา

“พอแค่นั้นจะดีกว่านะ...ฮิบาริคุง”

สิ่งที่สบกลับมาคือรอยยิ้ม...อ่อนโยน...สว่างใส...ราวกับเทวดา...หากแต่นัยน์ตาสีเดียวกับดอกไวโอเลตกลับบ่งบอกชัดว่า...ไม่มีคำว่าให้อภัย

หากเขาลงมือเหนี่ยวไก...คนข้างหลังก็พร้อมจะเหนี่ยวไกของเขาด้วยเช่นกัน

“ช้านะครับ คุณเบียคุรัน” เจ้าของเรือนผมสีน้ำเงินแสร้งทำเป็นตัดพ้อ “คิดจะให้ผมโดนยิงตายไปจริงๆรึไงกัน”

กลัวรึเปล่า...เสียดายหรือเปล่า...ชีวิต...

เจ้าของเรือนผมสีขาวสะอาดยิ้ม “ฉันเห็นว่าเธอกำลังสนุกตะหาก”

“คึหึหึ...เหลือเกินจริงๆนะครับ” ร่างงามขยับรอยยิ้มตอบ ก่อนจะค่อยๆลุกขึ้นยืน “ทีนี้...จะเอายังไงดีละครับ”

...ไม่เลย...

“ฉันจะขย้ำแกให้ตาย” ฮิบาริขู่คำราม ก่อนจะปัดมือซีดขาวที่ยื่นมาหาเขาออกไปด้วยความรังเกียจ

ร่างงามมองมือของตนที่ถูกปฏิเสธอย่างไม่ไยดี อะไรบางอย่างที่ไม่สามารถอ่านได้สะท้อนอยู่ในนัยน์ตาสองสีคู่นั้น...ชั่วครู่ก่อนจะจางหายไปในสีสันไม่เข้าคู่อันไร้ก้นบึ้ง “อา...ถ้าอย่างนั้น...”

ลมแรงกรรโชกพัด...ฝูงค้างคาวส่งเสียงหวีดแหลมก่อนจะบินฮือเข้ามาในสุสานรถไฟ บดบังทุกสิ่งทุกอย่างในขอบเขตสายตาจนหมดสิ้น...คงเหลือแต่เพียงน้ำเสียงนุ่มที่ฟังแสนจะคุ้นหู...

“ถ้าแค้นนักก็มาสิครับ...มาหาผม...ที่ที่ทุกสิ่งทุกอย่างเริ่มต้น...และสิ้นสุด”

แค่ต้องการมีชีวิตอยู่ต่อ...เพื่อถามเรื่องบางเรื่องให้แน่ใจเท่านั้น...

สิ้นคำ...ฝูงค้างคาวก็สลายลง...ไม่คงเหลือสิ่งใด...นอกจากสุสานรถไฟของชานชาลาเก่าอันว่างเปล่า...เงียบงัน...ไร้ซึ่งวี่แววของแวมไพร์ที่น่ารังเกียจตนนั้น และบุรุษ...ผู้หันหลังให้กับพระเป็นเจ้า...

เมฆดำทำท่าจะตั้งเค้า...วันนี้ทั้งวันคงจะไม่เห็นสุริยา...

-(x)(X)(x)-

ไม่มีดอกไม้มาให้...และไม่มีแม้แต่คำหวาน...มีเพียงความเงียบกับความคิดมากมายที่วนเวียนไม่รู้จบ เมื่อยามจ้องมองแผ่นป้ายหินที่สลักนามของผู้จากไปนั้น...

ใครกัน...ที่ว่าเมฆาบนฟากฟ้านั้นเป็นอิสระ...ในเมื่อมันยังถูกผูกมัดเอาไว้กับโลก...

“นายเท่านั้นที่ห้ามไปจากฉัน...เพราะฉันไม่อาจลืมนายได้...” เด็กน้อยเอ่ยสั่งชี้ชัดคำสัญญา

ใครเลยจะรู้ว่า...เพราะปรารถนาอิสระ...เมฆาจึงได้ลอยละล่อง...เฝ้ามองหาที่ใดสักแห่งบนแผ่นฟ้า...ที่มันจะลอยได้สูงกว่าที่อ้อมแขนแห่งโลกาจะเอื้อมถึง...เพราะการที่ถูกโลกใบนี้ผูกมัดเอาไว้...มันเจ็บปวดที่สุด

“...เพราะนายคือโลกของฉัน” เพราะรู้ว่า นอกจากคนคนนี้แล้ว...เขาไม่มีใคร

โลก...ที่บัดนี้ช่างว่างเปล่าเหลือเกิน...

โลงศพที่ขุดขึ้นมาจากใต้แผ่นหินสุสาน...ไม่มีซึ่งร่างอันไร้วิญญาณหรือแม้แต่กระดูกและธุลีฝุ่นของผู้เป็นที่รัก...คงมีเพียงแต่กุหลาบสีดำ...ที่บานสะพรั่งอยู่เต็มโลง...ราวกับจะเย้ยหยัน...ในสิ่งที่ไม่มีวันลืม...

ของสำคัญที่ถูกช่วงชิงไป

ทุกสิ่งทุกอย่างกำลังจะสิ้นสุด...แทนที่ความว่างเปล่า...

ของของฉัน...

...ด้วยความว่างเปล่า...

-(x)(X)(x)-

“อา...ฝนตก...อีกแล้วล่ะครับ” นัยน์ตาสองสีหรี่ปรือฉ่ำเยิ้ม บานกระจกใสที่เย็นจัดเพราะน้ำฝนไม่สะท้อนภาพของร่างงาม...หากแต่พร่ามัวด้วยลมหายใจที่ถี่กระชั้นขึ้นเรื่อยๆ ปลายนิ้วเรียวยาวที่แตะสัมผัสบานกระจกสั่นระริก...มากพอๆกับที่เรียวปากบางเผยออ้าหอบหายใจที่ราวกับจะกระตุกขาดได้ทุกเมื่อ

“มุคุโร่คุง...คิดว่าฮิบาริคุงจะมาไหม” เสียงเจือหัวเราะเอ่ยถาม หนึ่งมือแกร่งวางทาบลงบนมือเรียวสวยที่ประทับบนแผ่นกระจก ขณะที่อีกหนึ่งรั้งสะโพกมนเอาไว้มิให้ขยับหนี

ส่วนอ่อนไหวที่แข็งขืนไล้วนบริเวณปากช่องทางอ่อนนุ่ม ถูไปมาซ้ำๆแต่ไม่ล่วงล้ำราวกับจะแกล้งให้ทรมานเล่น

“อ......อ๊ะ...” มือเรียวที่สัมผัสกระจกสั่นระริก...หากแต่ไม่กล้าที่จะออกแรงมากไปกว่านี้ด้วยกลัวกระจกบางจะปริร้าว...ลมหายใจหอบถี่กระชั้น...จนน้ำเสียงที่เอ่ยตอบฟังขาดห้วง “ม...มาสิครับ...เขาต้องมาแน่”

“หือม์ อะไรทำให้เธอมั่นใจขนาดนั้นกัน” มือแกร่งลูบไล้สะโพกสวย ต่อเมื่อสะโพกนั้นพยายามจะขยับดันให้อีกฝ่ายรุกล้ำเข้าไปในร่างให้พ้นจากความต้องการแสนทรมาน มือนั้นจึงจับ...บังคับให้หยุดนิ่งลงอีกครั้ง ก่อนจะใช้ส่วนอ่อนไหวไล้ที่ปากทางเข้าสีชมพูนั้นอย่างเนิบช้า

เสียงครางท้วงหลุดลอยจากริมฝีปากสีแดงสดบ่งบอกถึงความทรมานจากความต้องการที่มากล้ำ หากแต่นัยน์ตาคู่สวยกลับเป็นประกายระริกราวกับกำลังสนุก “หึหึ ต้องมาสิครับ เพราะว่าผม...เป็น ‘ของของเขา’ นี่นา...อา...ไม่สิ...จริงๆแล้ว...”

เล็บคมสีดำครูดไปตามกระจกบางใสเกิดเสียงกรีดแสยงหู

“จริงๆแล้ว...เขาต่างหาก...ที่เป็น ‘ของของผม” สิ้นคำเสียงร้องแหลมก็ดังสะท้อนก้อง อีกฝ่ายรุกล้ำเข้ามาในร่างโดยไม่ให้สัญญาณก่อน แก่นกายร้อนที่แทรกเข้ามาในร่างที่เย็นเยียบของเขา...ราวกับเปลวเพลิงที่จะแผดผลาญธารหิมะให้ละลายได้

“พูดแบบนี้...ไม่คิดว่าฉันจะหึงเหรอ”

หิมะนิรันดรตรงหน้า...มีหรือจะอยากยกให้ผู้อื่นครอบครอง

“คึหึหึ...แล้วไม่คิดบ้างหรือครับว่าบางที...ผมอาจจะจงใจทำให้คุณหึง...”

มือแกร่งเลื่อนไล้จากสะโพกมน...เปะป่ายไปทั่ว...ก่อนจะเลื่อนขึ้นสูง...สัมผัสกลีบปากนุ่มรสชาติเหมือนกับไวน์ที่เขาไม่เคยดื่มอิ่ม ก่อนนิ้วยาวเรียวจะสอดผ่านกลีบปากนั้น...สัมผัสเขี้ยวคมที่แสนอันตราย

“ฉันไม่ชอบใจที่จะเห็นเธอไปกัดคนอื่น รู้ไหม”

นิ้วเรียวกดเข้ากับเขี้ยวนั้น...กดให้ผิวปริแตก...และโลหิตซึมไหล... มือบางผละจากกระจกที่อีกฝั่งฟาก...หยาดวรุณสัมผัสเกาะและไหลกลิ้งลงมาไม่หยุด...กุมมือใหญ่เอาไว้ ก่อนจะดูดเอาโลหิตจากบาดแผลเล็กๆนั้น ก่อนจะเลียปิดแผลเบาๆ

“หึหึหึ ผมยังไม่เคยกัดเขาเลยนะครับ” เสียงหัวเราะกระตุกขาดห้วง เมื่ออีกฝ่ายโถมกายเข้าหาอย่างรุนแรงผิดกับอารมณ์ที่แสดงบนใบหน้า “อะ...อ๊า!”

ริมฝีปากของร่างสูงจรดประทับบนเนินไหล่เนียน เบียคุรันกระซิบ “งั้นให้ฉันกัดเธอบ้างดีไหม” ก่อนจะขบกัดผิวกายสีอ่อนจางจนปริแตก...ดื่มเอาโลหิตสีขุ่นที่ต้องสาปเข้าไปราวกับเลือดนั้นเป็นไวน์รสเลิศที่แสนหวาน

คำสาปที่ไม่อาจถอดถอน

“ฮ้า...อึก...” กลิ่นเลือดปนเปกับอารมณ์ราคะ...ความร้อนรุ่มที่ถาโถมทำเอามุคุโร่แทบคุมสติไม่อยู่ ขาขาวสั่นระริก...เสียงครางกระเส่าสลับกับเสียงลมหายใจถี่...เนิ่นนาน...กว่าร่างงามจะเอ่ยอะไรได้

“รู้ไหมครับ...คุณเป็นมนุษย์คนเดียวที่ทำให้ผมจนมุมได้” คนที่ทำให้ร่างของเขาต้องสั่นเทิ้ม

“แล้วบนโลกใบนี้จะไม่มี ‘มนุษย์’ คนนั้นเมื่อไหร่กันละ หือม์” เสียงเอ่ยเน้นถามอย่างมีเลศ

“คึหึหึ...ก็...จนกว่าผมจะเลิกเสียดายความสามารถในการยืนเป็นเทวดาแสนเจิดจ้ากลางเปลวแดดของคุณละมั้งครับ”

โลกที่มีเพียงราตรียาวชั่วกัลป์...ไม่ได้สวยงาม...เช่นความฝัน...

เพราะนิรันดรกาลที่โดดเดี่ยว...คือความฝัน...ที่ไม่มีวันตื่นจากได้..

...จนกว่าความตายที่ทั้งหวาดกลัวและโหยหา...จะพรากไป

เบียคุรันเหยียดรอยยิ้ม...ยิ้มที่ส่งไปไม่ถึงนัยน์ตาสีอเมนทิสต์คมปลาบ...

“อือ......อะ...ฮั่ก......อา......อา....อ๊า!”

นภาส่งเสียงคำรามก้องเมื่ออัสนีบาตแบ่งแยกแผ่นฟากฟ้า

“โลกนี้...ไม่มีเทวดาหรอกนะ”

เพราะรู้ว่าไม่มีเทวดา...จึงได้หลงใหลปีศาจตรงหน้า...และปรารถนามากยิ่ง...กว่าสิ่งใด...

Click to Continue

FIC: BLACK ROSE

Mon, 19 May 2008 06:58:36 GMT

HBD lvlelody-chan!!!

สุขสันต์วันเกิดเมเม่จัง เรื่องช้ำๆขอให้ผ่านไป (ยกเว้นสับปะรดช้ำ (ฮา)) เรื่องดีๆขอให้เข้ามา ขอให้มีความสุขมากๆในวันเกิดและวันต่อๆไปนะจ๊ะ~ ส่วนฟิกวันเกิดนี้ก็...หวังว่าคงจะถูกใจบ้างไม่มากก็น้อยน้า~ X3

Title: Black Rose
Fandom: Katekyo Hitman Reborn!
Pairing: 1006918
Rating: ~~NC-169~~ NC-17
Language: Thai
Warning: AU, shounen-ai/yaoi and vampirism

ไม่รู้…ว่าทำไม...ถึงได้กลับมาที่นี่...

ไม่รู้...ว่าทำไมถึงได้คิดจะกลับมาเยี่ยมเยียนที่นี่อีก...

เพียงเพราะ...ไม่เคยคิดอยากจะกลับมา...

กลับมา...ยังที่ที่เป็นจุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุดของทุกสิ่ง...

—Black Rose—
Slavish Devotion

ใครกัน...ที่บอกว่าเมฆานั้นมีอิสระ...ใครกันที่บอกว่าเมฆขาวที่ลอยล่องบนฟากฟ้านั้นมิอาจถูกผูกมัด...เมฆาลอยเลื่อนคล้อยเคลื่อนมา...มิอาจหนีจากโลกาได้สักที... แม้นหมู่เมฆที่เป็นดังนาวาแห่งอิสราบนสายธารของฟากฟ้า...ก็ไม่อาจลอยไปไกลเกินกว่า...ที่โลกจะไม่อาจไขว่คว้าได้...ยังคงถูกผูกมัด...เอาไว้กับโลก...โลกใบนี้...ที่ไม่หลงเหลือสิ่งใดเอาไว้ให้เมฆานั้น...

นอกจากความทรงจำ...

สีอันแดงฉานของโลหิต

ไม่ได้...มีช่อดอกไม้มาให้ ไม่ได้...มีคำหวานมาเยี่ยมเยียน คงมีแต่ความเงียบที่หนักอึ้งยิ่งกว่าแผ่นหินที่สลักนามของผู้เป็นที่รัก...ผู้ที่เขาเคยรัก...เพียงเพราะ...หัวใจที่ตายไปแล้ว...ไม่อาจรู้สึกถึงความรักได้อีก...ไม่รู้จักความรัก...เพราะว่า...เมื่อยามเมียงมองแผ่นป้ายเหนือหลุมศพที่เงียบเหงานั้น...ความรู้สึกโศกเศร้าที่คิดว่าน่าจะมี...กลับว่างเปล่า...

ฉันมาที่นี่...เพื่ออะไร

ว่างเปล่า...ราวกับไม่มีอะไรอยู่ที่นั่น...

ฉันกำลังจะไป...ที่ไหน

เพราะอะไรบางอย่างที่ควรจะอยู่ตรงนั้น...มันไม่สามารถเรียกคืนมาได้อีก...ไม่อาจได้พานพบอีกแล้ว...กับสิ่งที่เสียไป...

แล้วเมื่อไหร่...การเดินทางที่ไร้ความหมายนี้จึงจะจบลง

ลมเย็นกรรโชก...หอบเอาเมฆฝนสีครึ้มปกคลุมฟากฟ้า...นัยน์ตาสีรัตติกาลจับจ้องสิ่งที่เมื่อชั่วครู่พริบตาหาได้มีมาก่อนไม่...กุหลาบสีดำบานสะพรั่งอวดโฉมและสีสัน...ที่ราวกับจะล้อเลียนความมืดดำของฟากฟ้าทมิฬกาฬ...นภาส่งเสียงคำรามครืน...และแล้ว...

หยดน้ำฝนหยดแรกก็ตกลง...

-(x)(X)(x)-

สายฝน...สาดเทลงมาไม่หยุดหย่อน...ม่านฝนสีเทาปกคลุมเมืองที่ไร้ชีวิตชีวาอยู่แล้วจนทึบหม่นสนิท...สีเทาอันชวนให้หดหู่จนแม้แต่สีสันของบุปผาแรกแย้มที่เรียงรายกันบนแผงหน้าร้านขายดอกไม้ก็มิอาจช่วยทดแทนอะไรได้... เสียงกีบเท้าหุ้มเหล็กของอาชาสีดังถ่านไหม้ย่ำไปตามพื้นถนนหินที่เจิ่งนองไปด้วยน้ำฝน รถม้าคันหนึ่งกำลังเคลื่อนผ่านตัวเมืองอันเงียบเหงาไปอย่างช้าๆ...

หยาดน้ำฝนตกกระทบบานหน้าต่างใสที่สะท้อนภาพเงารางของผู้โดยสารด้านในซ้ำแล้วซ้ำเล่า... นัยน์ตาสีอเมนทิสต์มองออกไปยังทิวทัศน์ด้านนอกอย่างเบื่อหน่าย...ก่อนมือแกร่งจะดึงผ้าม่านให้บดบังทิวทัศน์อันน่าเบื่อนั้นเสียสนิท

“เลโอคุง~” เสียงนุ่มเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ นัยน์ตาคมสีอเมนทิสต์เหลือบมองเด็กหนุ่มผมดำที่นั่งมาด้วยกัน ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีขาวสะอาดเปลี่ยนจากท่านั่งเท้าคางหันกลับมาขยับรอยยิ้ม “ช่วยบอกคุณสารถีทีสิว่าฉันเปลี่ยนใจแล้ว จะกลับล่ะ”

เลโอนาร์โดอ้าปากค้าง “หา~~~!!! กลับเหรอครับ!? ต...แต่ว่า...ท่านเบียคุรัน...”

“อื้ม กลับ” เบียคุรันยิ้ม “บอกยูนิไปว่า เรื่องธุระเอาไว้คุยกันวันอื่นก็ได้...” ราวกับ ‘ธุระ’ ที่ว่าเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยที่ไม่สลักสำคัญพอจะเก็บมาคิดกังวลในหัว “วันอื่น...แล้วก็...”

แม้ใบหน้าจะยังมีรอยยิ้มอยู่ หากแต่สายตาเย็นเยียบที่ชายมองมา กลับทำให้ความหนาวสะท้านแล่นปลาบไปตามแนวสันหลังของเด็กหนุ่ม

“ที่อื่น...น่ะนะ”

“ค...ครับ...ผมจะ...จะเรียนตามที่สั่ง” เลโอนาร์โดกลืนน้ำลายหนืดลงคอ ก่อนจะลุกขึ้นเปิดหน้าต่าง ชะโงกออกไปตะโกนบอกสารถีถึงคำสั่งของผู้เป็นนาย ไม่ช้า...บังเหียนหนังก็ถูกดึงกระชากให้อาชาเทียมรถเปลี่ยนทิศทาง...

จ๋อม...

เสียงฝีเท้าม้าย่ำไปตามทางถนนลาดหินที่เจิ่งนองไปด้วยแอ่งน้ำขัง...

กุบกับ...กุบกับ...กุบกับ...

เลี้ยวออกไปอีกทิศทางที่ห่างจากตัวเมืองอันซบเซาไป...

-(x)(X)(x)-

หากตัวเมืองที่รถม้าแล่นผ่านเมื่อครู่ว่าซบเซาแล้ว...ตัวเมืองเก่าที่อยู่ถัดออกไปไม่ไกลนักกลับดูเงียบเหงาเสียยิ่งกว่า...เงียบงัน...รกร้าง...ไร้ผู้คน ราวกับมีเพียงดวงวิญญาณเท่านั้นที่อาศัยเฝ้ามอง...รอคอยผู้มาเยือนสถานที่อันเงียบหงอยจากเงามืดที่มองไม่เห็น ผู้คนย้ายจากตัวเมืองเก่าไปอาศัยอยู่ที่ตัวเมืองใหม่กันหมดแล้ว บ้างก็ย้ายจากเมืองนี้และไม่หันหลังกลับมาอีก...จนตัวเมืองเก่าแห่งนี้มีสภาพไม่ต่างจากเมืองร้าง...เป็นดังสุสาน...ที่ทับฝังสุมซ้อน...ของความทรงจำที่สมควรลืมเลือน...

ลมฝนกรรโชกแรง...หอบพัดเอาป้ายบอกทางเก่าๆที่จวนจะหลุดแหล่มิหลุดแหล่ให้ปลิวไปตามกระแส สารถีชราปัดป้ายเก่าๆที่ปลิวมาติดหมวกใบโปรดของเขาออกเสียให้พ้นทาง ก่อนจะลงแส้เร่งให้ม้าเทียมรถเร่งฝีเท้าขึ้นไปตามทางที่ขรุขระลาดชันสูงขึ้นไปบนเนินเขา...สูงขึ้นไป...ตามทางลูกรังที่คดเคี้ยวราวกับงู...สูงขึ้นไป...จนแลเห็นยอดปราสาทหินแกรนิตที่ตั้งอยู่ริมชะง่อนผาเด่นตระหง่าน...ทะมึนเป็นเงาดำมืดยิ่งกว่าม่านเงาฝน

กุบกับ...กุบกับ...กุบกับ...

รถม้าเคลื่อนเข้าไปใกล้ตัวปราสาทขึ้นเรื่อยๆ...จนกระทั่ง...ปราสาทที่เห็นเล็กเพียงเท่าปลายก้อย...บัดนี้กลับสูงตระหง่านจนมองไม่เห็นยอดอยู่ตรงหน้า... สารถีดึงบังเหียนให้ม้าชะลอฝีเท้าลง ก่อนรถจะจอดสนิทที่ปลายสะพานหินตรงหน้าประตูรั้วทองเหลืองที่กรำแดดฝนมานานจนดูเก่าคร่ำคร่า

เลโอนาร์โดหยิบร่มสีดำคันใหญ่ที่วางพิงผนังรถอีกฝั่งหนึ่งไว้ ก่อนจะลุกขึ้นไปเปิดประตู หากแต่... “!?” มือแกร่งกลับรั้งห้ามเด็กหนุ่มเอาไว้

“ส่งแค่นี้แหละ เลโอคุง” เบียคุรันยิ้ม ก่อนจะหยิบเอาร่มมาจากมือเด็กหนุ่ม “รีบกลับไปส่งข่าวให้ยูนิจะดีกว่านะ เดี๋ยวจะโกรธเอาได้อีก”

ไม่รอคำตอบ ชายหนุ่มกางร่ม ก้าวลงจากรถ โบกมือบ๊ายบายให้ ก่อนจะผลักประตูทองเหลืองแล้วเดินหายลับจากครรลองสายตาของเด็กหนุ่ม...ไวเสียยิ่งกว่าจะทันให้กล่าวอะไรได้... พอรู้สึกตัวอีกที...เลโอนาร์โดก็ถึงกับหน้าซีดเมื่อรู้ชัดถึงชะตากรรม...

“คุณยูนิ...ต้องโกรธแน่ๆ...”

-(x)(X)(x)-

สนธยายังไม่มาเยือน หากแต่ม่านฝนกลับบดบังตะวันที่เจิดฟ้าจนมืดมิดสนิทไร้สิ้นแสง เปลวไฟในตะเกียงแก้วไหววูบสั่นระริก เมื่อลมฝนโหมกระหน่ำพัด ก่อนจะดับวูบลง ให้พื้นที่ที่นั่งใต้ร่มซุ้มหินทรงหลังคาโค้งมืดดำกลืนหายไปกับเงากาฬ หนังสือปกหนังถูกปิดลงวางข้างๆเมื่อแสงไฟดับวูบ คงเหลือแต่เพียงนัยน์ตาข้างหนึ่งที่เด่นชัดแม้ในเงามืดด้วยสีสันอันแดงฉาน...ดังอัญมณีที่เปื้อนเลือด

“กลับมาไวจังนะครับ” ริมฝีปากสวยเหยียดรอยยิ้มบาง เมื่อร่างสูงใต้คันร่มสีดำสนิทตัดกับเรือนผมสีพิสุทธิ์โผล่พ้นมุมหนึ่งของปราสาทตรงเข้ามายังสวน

“ถ้าจำไม่ผิด...โบสถ์อยู่อีกฟากหนึ่งของตัวเมืองใหม่ไม่ใช่เหรอครับ”

มือเรียวลูบไล้ตะเกียงแก้วในความมืดเบาๆ พลันเปลวเพลิงก็ลุกโชติคืนชีวิตอีกครั้ง แสงไฟฉายภาพของเจ้าของมือเรียวขาวซีดให้เด่นชัดขึ้น

ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า...พระองค์ทรงอยู่หนใด...

นัยน์ตาสีอเมนทิสต์จับจ้องใบหน้าคมที่ติดจะสวยหวานมากกว่าคงความงามตามแบบบุรุษเพศ “คงเพราะ...นัดในที่ที่ไม่อยากจะไปล่ะมั้ง?” ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีขาวสะอาดเหยียดรอยยิ้มตอบ “ว่าแต่...เธอล่ะ ออกมาข้างนอกแบบนี้ ไม่เป็นอะไรแน่เหรอ”

ที่ที่ได้ชื่อว่าใกล้พระเจ้า...เพื่อรอการอภัย...

“คึหึหึ...คงเพราะผมกลัวคุณไปแล้วไม่ได้กลับมาละมั้งครับ เลยต้องมานั่งรออยู่ที่นี่” ร่างงามเอียงคอน้อยๆ พลางหรี่แพขนตาสีเข้มลง

ทุกบาปให้อภัย...ได้หรือ...

เบียคุรันหัวเราะ มือข้างที่ว่างอยู่ค่อยๆปลดหูกระต่ายที่คอเสื้อที่ผูกไว้เรียบร้อยดีออก “หึหึ ถ้าฉันไม่กลับมาจริงๆ เธอคงไม่มานั่งรออยู่ที่นี่ละมั้ง?”

จึ่งได้ต้องสารภาพ เพื่อรอเพียงพระเมตตา

เปลวไฟจากตะเกียงเต้นระริกไหว...เงามืดฉายทาบลงบนใบหน้าคมสวยจนยิ่งเห็นเด่นชัดว่าใบหน้างามนั้นซีดขาวราวกับไร้สีเลือด จะมีก็เพียงแต่...ริมฝีปากคู่สวยที่ยังคงสีสดอิ่มราวกับเป็นที่เดียวที่จะทาแต้มด้วยโลหิต ร่างงามหัวเราะเบาๆ นัยน์ตาสองสีใต้แพขนตาที่หรุบต่ำจับจ้องไปที่ต้นคอของอีกฝ่ายเมื่อยามกระดุมสองเม็ดบนถูกปลดราวกับหลงใหลและเคลิบเคลิ้ม

แล้วบุตรที่ถูกพระเจ้าทอดทิ้งเล่า...

ร่างสูงเลิกคิ้วน้อยๆ เมื่อเห็นความหิวกระหายสะท้อนในอัญมณีสองสีคู่นั้น มือแกร่งลูบต้นคอตัวเองเบาๆ หากแต่สายตากลับบอกว่ายุกระเซ้ามากกว่าเชิญชวน

ไยจึงไม่เคยเอ่ยขอร้อง...

“หิวแล้วไม่ใช่เหรอ มุคุโร่คุง”

ลมแรงกรรโชกพัด...เปลวไฟจากตะเกียงดับวูบลง...และเพียงชั่วพริบตา...ร่างงามก็หายไปจากภาพตรงหน้า...ร่มสีดำคันใหญ่หลุดลอยจากมือแกร่ง...สายฝนเย็นเยียบสาดเทลงมา...หากแต่...

สัมผัสของร่างที่ปรากฏตรงหน้ากลับเย็นเสียยิ่งกว่าน้ำแข็ง

เล็บคมสีดำสนิทกรีดลงบนต้นคอขาววาดเป็นรอยกากบาทสีแดง ลิ้นเล็กลากเลียไปตามรอยแดงที่วาดไว้อย่างช้าๆ ราวกับจะทดสอบขีดจำกัดความอดทนของอีกฝ่าย

เมื่อได้รับการปลุกเร้า แขนแกร่งกระชับเอวร่างบางดึงเข้ามาใกล้จนสะโพกของทั้งสองแนบชิดกัน ขณะที่มืออีกข้างจับใบหน้าของอีกฝ่ายให้ประชิดกับซอกคอของตนเร่งให้รีบดื่มแทนที่จะเล่นซุกซน

ร่างบางลอบสบถเบาๆถึงคนเอาแต่ได้ที่ไม่ยอมเล่นตามเกม แต่ก็นั่นแหละ...ใช่ว่าเขาเองจะไม่เคยเล่นโกงเสียเมื่อไหร่ เพราะในเกม...การเป็นผู้ชนะย่อมเป็นที่พึงปรารถนาเสมอ เพราะการเดินหมาก...ที่ราวกับทำให้ตัวหมากต้องเดินตามเส้นทางที่ขีดไว้...เริงเต้นไปตามจังหวะราวกับแมลงตัวจ้อยที่สิ้นไร้กำลัง...เป็นเพียงเศษธุลีดินบนหัตถ์ของพระผู้เป็นเจ้าน่ะ...

…ว่าต้องการการให้อภัย

น่าสนุกที่สุด...ไม่ใช่เหรอ

“ดื่มสิ”

ในสวนที่ต้องสาป...ที่ซึ่งกุหลาบสีดำเบ่งบาน คู่เขี้ยวขาวของบุตรที่ถูกพระเจ้าทอดทิ้งฝังคมลงดื่มโลหิตของมนุษย์...บุตรแห่งอาดัมผู้หนึ่งหยิบยื่นโลหิตของตนให้แก่ปีศาจร้าย หันหลัง...ให้กับสวนเอเดนศักดิ์สิทธิ์ชั่วนิรันดร เพียงเพราะ...

โลหิตสีสดแปดเปื้อนดวงหน้าขาว เมื่อยามคมเขี้ยวและเรียวปากนุ่มดังกลีบกุหลาบถูกถอดถอน ร่างงามใช้นิ้วเรียวปาดเลือดนั้นมาเลียเอา ก่อนที่สายฝนจะชะล้างให้เลือดนั้นจืดจางสูญเปล่า... ร่างสูงมองกริยานั้นโดยไร้สิ้นความหวาดกลัว...ราวกับร่างตรงหน้าหาใช่ปีศาจกระหายเลือดแต่เป็นเพียงลูกแมว มือแกร่งเชยคางมนขึ้นเบาๆ ก่อนจะโน้มตัวลงประทับจุมพิต...ลิ้มเอารสเลือดที่ยังคงติดอยู่บนลิ้นเล็กและกลีบปากนุ่มนั้น

บุรุษนั้น..มีสวนที่สะพรั่งด้วยกุหลาบที่แดงฉานยิ่งกว่าโลหิต...และดำมืดยิ่งกว่ารัตติกาลข้างแรม...ที่ซึ่งบาปที่หยิบยื่นโลหิตให้ปีศาจไม่อาจให้อภัย...เป็นเอเดน...ของเขาเอง เมื่อเขาปรารถนา...เพียงจะครอบครองปีศาจที่แสนเย้ายวนที่เขาหลงใหลนั้น

ลิ้นเปียกเกี่ยวกระหวัดกันและกันด้วยความร้อนรุ่มดังเพลิงกาฬที่ยากจะดับได้...วรุณโปรยปรายลงมาไม่หยุดหย่อน หากแต่เพลิงแห่งราคะกลับยิ่งโหมกระหน่ำเผาผลาญร้อนแรงเสียยิ่งกว่า ร่างงามขาวซีดถูกกดลงกับผืนหญ้านุ่มในสวน...

กลิ่นไอดินผสมปนเปกับกลิ่นหอมหวานของพฤกษาลอยขึ้นฟุ้งกับละอองฝน เสื้อผ้าอาภรณ์ที่เปียกจนชุ่มโชกเกาะแน่นติดผิวกายราวกับเนื้อหนังที่สอง เม็ดฝนใสกลิ้งผ่านสันจมูกคมและจากปลายเส้นผมสีดังหิมะตกลงอย่างเชื่องช้ากว่าที่ร่วงหล่นจากฟากฟ้าลงบนเปลือกตาบาง...พรมรดพวงแก้มนุ่ม...หรือแม้แต่เกาะอยู่...บนกลีบปากสวยเบื้องใต้...

มือแกร่งเกลี่ยเอาเส้นไหมสีน้ำเงินที่เปียกปอนออกจากดวงหน้าขาว เปิดทางให้อีกคู่เรียวปากซ้ำลงจุมพิตซับเลียเอาหยาดวรุณเย็นใสออกไปราวกับด้วยริษยา

“ถ้าฝนเกิดหยุดตกตอนนี้ มุคุโร่คุง กลัวรึเปล่า...แสงตะวันน่ะ”

แสงตะวันเจิดจ้าที่หลังม่านเมฆามืดหม่น...

“คึหึหึ...ถึงผมจะตอบว่ากลัว คุณเองคงไม่คิดจะปล่อยผมไป...ใช่ไหมละครับ”

กี่ร้อยกี่พันปีแล้วที่ไม่ได้ทอดสายตามองแผ่นฟ้าสีคราม...

“คุณอยากให้ผม...รอคอยความตาย...”

นานแสนนาน...ในนิรันดรกาลที่ทุกสิ่งทุกอย่างราวกับว่างเปล่า...นิรันดรกาลในความไม่จีรังนั้นคือความไม่มี...แล้วในโลกอันแสนมืดมนที่เขาอยู่นี้...ที่ซึ่งมีเพียงจันทราและดาราแขวนห้อยบนฟากฟ้า...จะอีกนานสักเพียงไรนะ...ก่อนที่สติทั้งมวลจะสูญให้กับความบ้าคลั่งวิปลาส...สูญเสียตัวตน...และความทรงจำเก่าๆที่เคยมี...

“มุคุโร่คุง...ชอบการรอคอยไม่ใช่เหรอ”

ยังจำได้หรือเปล่า...ว่าครั้งหนึ่งยังเคยมีหัวใจเช่นมนุษย์...จำได้หรือเปล่า...ว่าครั้งหนึ่ง...ก็เคยมีความรัก...จำได้หรือเปล่า...ว่าความรักที่มิใช่ความใคร่นั้นเป็นเช่นไร...

“อา...อา...”

จำได้...แต่ก็เลือนรางเต็มที...

โกหก...โกหก...โกหก...

จำได้...ความทรงจำที่สดใหม่ที่สุด...มันคลับคล้าย...เหมือนว่าจะใช่...ลวงหลอก...แต่ก็หลอกว่าได้รัก...

วิปลาส

เพราะฉะนั้น...เพราะทั้งโหยหาและชิงชัง...จึงต้องขยี้มันให้ป่นปี้ไป...จึงได้...

“รอ...” นัยน์ตาสองสีเหม่อมองท้องนภาที่กำลังร่ำไห้...ที่ซึ่งม่านฝนสีเทาซุกซ่อนดวงตะวันที่ใกล้จะลาลับขอบฟ้า...ที่ซึ่ง...เมฆา...ไม่เคยจางหายไป... “อา...”

รอคอย...

ก่อนเสียงครางหวานจากลำคอจะแปรเปลี่ยนเป็นเสียงกระซิบ...

“ผมกำลังรอคุณ...อยู่นะครับ”

กุหลาบดำบานสะพรั่งในสวนของปีศาจ...การรอคอยกำลังจะสิ้นสุดลง...กำลัง...จะสิ้นสุด...

มือแกร่งฉุดรั้งร่างบางให้ลุกขึ้น เสื้อผ้าอาภรณ์สูงราคาที่สวมใส่ถูกปลดเปลื้องดึงทึ้งจนหลุดลุ่ย เส้นไหมยาวสีน้ำเงินเข้มเปียกน้ำเกาะอยู่บนเนินไหล่ขาวลู่ไปตามผิวกายสีซีด เจ้าของเรือนผมสีพิสุทธิ์เกลี่ยเอาเรือนผมยาวนั้นไปด้านหลัง นิ้วยาวเรียวสัมผัสลากไล่ไปตามผิวกายนุ่มที่ถูกเผยจากที่ซุกซ่อนอยู่ใต้อาภรณ์สีมืดมิด

ไม่มี...ความเย็นเยียบใด...จะทำให้เขาปรารถนาได้มากมายถึงเพียงนี้...

รักอื่นใดเล่าจะยั่งยืน...

ไม่มี...หิมะใด...จะแปดเปื้อนโลหิตได้งดงาม...ให้ร้อนผ่าว...ยามสัมผัสได้เท่าหิมะที่เป็นดังเหมันต์นิรันดรนี้...

ความใคร่อื่นใดเล่าจะยากมอดดับ...

ไม่มีบาปใด...จะหอมหวานและเย้ายวนดังเช่นบาป...ที่ทำให้เขาหันหลังให้กับพระผู้เป็นเจ้า...ดังเช่นความสัจจริงใจความลวงหลอก...และความลวงหลอกแสนมดเท็จในความเป็นจริงที่รวดร้าวนี้

ความปรารถนาอื่นใดเล่าจะไร้จุดสูญสิ้น...

“ถ้าให้ผิวสวยๆโดนแดดเผาก็น่าเสียดายแย่สิ” เสียงนุ่มกระซิบที่ข้างใบหู...ให้ลมหายใจอุ่นที่ปริ่มล้นไปด้วยความปรารถนาพรมรดร่างที่เย็นเยียบ ก่อนจะช้อนเอาร่างนั้นขึ้นอุ้มในอ้อมแขน

ร่างงามกระพริบตา สะบัดเอาเม็ดน้ำฝนใสออกให้ร่วงหล่นจากแพขนตายาว ก่อนจะคลี่คืนรอยยิ้มที่ไม่รู้ว่าจางหายไปจากริมฝีปากเมื่อใด “คนอย่างคุณ...เสียดายเป็นด้วยเหรอครับ”

ไม่ช้าสวนใต้นภาที่ร่ำไห้ก็เลือนหายไปหลังบานประตูที่ถูกลมพัดให้ลั่นปิดลงเองสนิทราวกับต้องมนตร์คาถา เช่นเดียวกับเปลวเทียนนับร้อยที่สว่างขึ้นฉับพลันที่ก้าวเข้ามาในปราสาทที่ไร้สุ้มเสียง

ดังเช่นเธอผู้เป็นนิรันดร...

“นั่นเป็นคำถาม...จากแวมไพร์ที่มีชีวิตนิรันดรงั้นเหรอ” ก่อนที่คำถามหนึ่งที่ถูกยอกย้อนกลับจะดังขึ้นทำลายความเงียบที่สมบูรณ์แบบนั้น

จากคำถามตามมาด้วยเสียงเอียดอาดของบันไดเก่า จริงอยู่ว่าสามารถบูรณะได้...แต่ดูเหมือนว่ามุคุโร่จะชอบให้มันเป็นอยู่เช่นนั้น...เขาจึงปล่อยให้มันเก่าและผุพังไป...

นิรันดรกาลดังสายหมอก...ไหลมาแล้วก็ไหลไป...ไม่อาจจับต้องได้

“…” นัยน์ตาสองสีหรี่ปรือลง แวมไพร์รูปงามเสมองกระจกที่ไม่อาจสะท้อนเงาของตัวเองครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ย “...เกี่ยวกันด้วยเหรอครับ”

ผ่านรูปปั้นบนกำแพงและชุดเกราะไร้ผู้สวม...ร่างสูงใช้ขาถีบประตูห้องที่แง้มอยู่ก่อนแล้วให้เปิดออกกว้าง...นำพาสู่ห้อง...ที่ไร้ซึ่งบานหน้าต่าง...ที่ซึ่งเตียงสี่เสาที่คลุมด้วยฉากม่านสีดำที่ราวกับจะบ่งบอกถึงสัญลักษณ์แห่งบาปตั้งแน่นิ่ง...รอคอยอยู่ที่มุมหนึ่งของห้อง

ร่างสูงวางร่างบางลงบนเตียงนุ่ม ปลดเปลื้องพันธนาการแห่งอาภรณ์ที่เปียกปอนออกจากเรือนกายหมดจดนั้น สัมผัสเรือนร่างนั้นด้วยสิเน่หาราวกับคลั่งไคล้ในนิรันดรกาลอันไร้ที่สิ้นสุดนั้น...ราวกับเทิดทูน...ในสิ่งที่ไม่อาจทำลายได้ ในเมื่อ...

ริมฝีปากคม...ขบเม้ม...ทิ้งรอยจุมพิตเอาไว้ทั่ว...

นี่...เป็นยิ่งกว่าความลุ่มหลง...

“อะ...อา...” สองขาเรียวแยกออกกอดรัดเอวของคนตรงหน้าเอาไว้...ยั่วยวน...เร่งเร้า...ให้สนองความต้องการ...

แค่คำพูดของเขาเพียงคำเดียวก็สามารถปลิดชีวิตคนได้

นัยน์ตาสองสีที่ลึกล้ำยิ่งกว่าก้นบึ้งสมุทร...จ้องมองมายังเขา...วิงวอนอย่างไร้สุ้มเสียง...ด้วยพิษไฟปรารถนา

นี่...คือสิ่งที่เขารู้ดีว่าตามหามาทั้งชีวิต...

กริ๊ง...

ไม้กางเขนเงินถูกนำออกมาจากที่ซุกซ่อน...สีเงินของมันทอประกายในความมืดราวสายป่านของใยแมงมุมที่แน่นเหนียว...คมกริบราวคมดาบที่ถูกตีจนบางเฉียบ...เบียคุรันเหยียดยิ้ม ก่อนจะวางกางเขนเงินลงนาบประทับต้นขาขาว...

เบื่อหน่าย...กับเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก...กับรอยยิ้มที่ได้ยินหลายๆคนบอกซ้ำแล้วซ้ำเล่าตั้งแต่สมัยเด็ก... ‘เธอมีรอยยิ้มที่เหมือนเทวดา’ หากแต่...มีเทวดาใดเล่าจะเสแสร้งและลวงหลอก...เมื่อรอยยิ้มนั้นไร้ซึ่งสิ่งที่มาจากก้นบึ้ง... หากเขาเป็นเทวดา เทวดาย่อมไม่ทุกข์...ย่อมไม่โศกเศร้า...ย่อมจีรังยืนยั่ง...แต่รอยยิ้มของเทวดาก็ไม่อาจทำให้เขาเป็นเทวดา...ก็แค่...

“อ๊า!!!” เสียงหวานครวญคราง...กรีดร้อง...เล็บดำคมจิกครูดลงบนแผ่นหลังของมนุษย์ผู้อุกอาจ... เมื่อไม้กางเขนที่ควรจะเย็นเยียบในมือของผู้ไร้ศรัทธากลับร้อนรุ่มดังเพลิงกาฬที่แผดผลาญผิวกายสีอ่อนจางให้มอดไหม้

เทวดาจอมปลอมที่สามารถมอบได้เพียงความตาย

“ฉันรักเธอ...” กางเขนเงินลากไล่ให้ความร้อนรุ่มดังไฟนั้นแผดผลาญ...ร่างเบื้องใต้บิดเร่าด้วยความทรมาน...ร้อนรุ่ม...เล็บยาวกรีดเสื้อของอีกฝ่ายจนฉีกขาด...ครูดเนื้อใต้อาภรณ์ผ้าจนโลหิตซึมไหล... “อา...อะ...” จะต่างกันก็แต่เพียง...

...เพื่อสนองต่อความปรารถนาที่ว่างเปล่า...

เมื่อริมฝีปากบางที่เผยออ้า...ขยับเข้าหาต้นคอของอีกฝ่ายอย่างโหยหาที่สุด...เมื่อริมฝีปากนั้นสัมผัสผิวเนื้อที่ร้อนผ่าว...คมเขี้ยวสีขาวก็ถูกฝังลงซ้ำที่เดิมที่เขาปรารถนาอีกครั้ง...ดื่มเอาโลหิตสีครั่งเข้าไปด้วยความหิวกระหายเพื่อหล่อเลี้ยงลำคอที่แห้งผาก...

หันหลังให้กับพระผู้เป็นเจ้า

บาดแผลที่เกรียมไหม้...ก็ผสานจนไม่เหลือเค้าใด...และที่รินไหล...ก็มีเพียงโลหิตของมนุษย์...

กริ๊ง...

กางเขนเงินร่วงหล่นลงบนพื้น...และถูกลืมเลือนไร้ความหมาย...เมื่อร่างสูงโน้มตัวลงประทับจุมพิตที่ต้นขาที่เขาเคยสร้างบาดแผลนั้น...มือเรียวเลื่อนลงสัมผัสเรือนผมสีขาวสะอาดตาเบาๆราวกับจะแสดงความรักใคร่ หากแต่เมื่อนัยน์ตาสองคู่สบประสานกัน...ค่ำคืนนั้น...ก็ไร้ซึ่งคำพูดอื่นใด...ร่างสูงทิ้งตัวลงทาบทับเร่งเรียกเอาเสียงครางครวญหวานให้ดังสะท้อนสะท้านไปในราตรีที่เต็มไปด้วยบาป...กับบททำนองรัก...ที่ถูกเริงเล่น...ซ้ำแล้วซ้ำเล่า...

นี่...เป็นมากกว่าความใคร่...มากกว่าเพียงตัณหาราคะ...หรือมิใช่...?

แด่เธอ...ผู้เป็นนิรันดร

Click to Continue

EXTEEN REOPENED

Tue, 13 May 2008 14:48:23 GMT

เอิกส์ ไม่ได้อัพเสียนาน ไม่ใช่ว่าหายไปไหนหรอกค่ะ แต่พอดีน้องคอมเกิดหมดสภาพเลยต้องส่งศูนย์เปลี่ยนอะไหล่เป็นการด่วน ผลคือคอมสำรอง...อืดมาก...ไอ้นั่นก็เล่นไม่ได้ ไอ้นี่ก็เล่นไม่ได้ สุดท้ายเลยต้องนั่งจ่อมอยู่กะน้อง PSP... TTvTT'''

กลับเข้ามาโดน irr แท็คเข้าให้...กะว่าจะเอาแท็คมาอัพที่นี่ แต่คิดว่าไหนๆก็ไหนๆ...เปิดบลอก exteen ไว้น่าจะสะดวกกว่า เพราะงั้น...บลอกที่ exteen ก็...กลับมาเปิดแล้วนะคะ (ไม่ได้ใช้บลอกเก่านะคะ เพราะว่าจำพาสกะเมล์ที่สมัครไว้ไม่ได้แล้ว ^^'')

Link: http://hiyuura.exteen.com

แต่คาดว่าฟิกส่วนใหญ่ (โดยเฉพาะที่ติดเรท) คงจะเอามาลงที่นี่เหมือนเดิม เพราะยังไงมันก็ยังเป็นส่วนตัวกว่า แหะๆ ^^'' (แต่ถ้าลงที่ exteen อาจจะตัดตอนแล้วลิงค์กลับมาที่นี่นะคะ)

ตอนนี้...to-do-list...เหลือ...รายงานฝึกงานที่ยังทำไม่ได้สักที เพราะไม่มี office 2007 กับเตรียมเรื่องต่อปริญญาโท แล้วก็อัพฟิกที่บอกไว้ว่าจะเลิกดองค่ะ เหอๆๆ แต่ยังไงๆ...คงต้องเร่งฟิกวันเกิดของเมเม่จังให้เสร็จทันวันที่ 25 นี้ซะก่อน เง้อ~ น้องคอม...กลับมาหาแม่เร็วๆสิลูก orz'''

DRABBLE: TO FORGIVE

Thu, 24 Apr 2008 14:29:01 GMT

It has been so long since I've last written any ItaSasu...well, any Naruto fic. But after reading some latest chapters' spoilers the mood suddenly kicked in again, so here's an extremely short ItaSasu drabble. Well, I didn't know how much I miss this pairing until I was in the middle of typing this. TTvTT

Title: To Forgive
Fandom: Naruto
Pairing: Itachi/Sasuke (Uchihacest)
Rating: PG
Language: English
Word Count: 248
Warning: Shounen-ai, incest and spoilers

Sasuke hated Itachi. At least, he was told to live to hate him. He hated the one who killed his beloved family…the one who had taken everything away from him. Everything…including Itachi himself…because…no one could ever replace the hole where the one he had called brother used to be.

Sasuke hated Itachi…hated him because Itachi had always been a liar. When he was just a little boy, he was too naïve to never stop hoping…until the so-called ‘hope’ was heartlessly taken away.

There was never ‘tomorrow’.

Itachi’s ‘tomorrow’ was never supposed to be…because that ‘tomorrow’’s fate was already sealed the day he had decided to start to lie.

“Forgive me, Sasuke.”

His brother always said. He could still hear his brother’s gentle voice ringing in his ears, haunting him, torturing him even now that it was crystal-clear in his reality…that Itachi had forever gone.

Away with his never-fulfilled promise of ‘tomorrow’.

‘Forgive me. Forgive me. Forgive me.’

Sasuke hated the words ‘forgive me’, for he was too tired of hearing those two damnable words.

‘Forgive me. Forgive me. Forgive me.’

Sasuke hated the words ‘forgive me’, for when he was a little child – too innocent, too ignorant – he had always forgiven him.

Yet, even now that his brother was already dead and ‘the truth’ was revealed before him, Sasuke couldn’t bring himself to forgive him…

Because Itachi was there no more to listen...to a sentence his inner self was screaming, dying to speak:

.....

...

..

.

“…I forgive you.”

FIC: FRAGMENTS OF MEMORIES

Wed, 23 Apr 2008 10:37:51 GMT

Title: Fragments of Memories
Fandom: Katekyo Hitman Reborn!
Pairing: Past Giotto/Chrome and mild Mukuro/Chrome
Rating: PG-13
Warning: Shounen-ai
Language: Thai
Note: This fic is based on ALTOR Doujinshi Game so basically 'Chrome' is not Nagi

ราตรีเอย เจ้าช่างเงียบงัน ไร้สุ้มเสียง...

อ้อมกอดอันไม่อาจคว้าจับของเจ้าโอบอุ้ม...รอขับกล่อม...

ให้สรรพชีวาหลับใหลสู่ห้วงนิทราฝัน...

หากแต่อ้อมแขนของราตรี ไฉนเลยจะนำพาให้ใกล้ห้วงฝันเข้า...

เมื่อภาพที่สะท้อนในนัยน์ตา...เป็นยิ่งกว่าความฝัน...

ความทรงจำ...ที่น่าจะลืมเลือน...

—Fragment of Memories—
Never too far…

A place in time
Still belongs to us
Stays preserved in my mind
In the memories there is solace
~Never Too Far, Mariah Carey

//ผม...เกลียดที่นี่...//

สีของนภานอกกรอบหน้าต่างบานยาวเป็นสีดำสนิท ตัดกับสีแดงของผ้าม่านกำมะหยี่ที่ขลิบปลายด้วยพู่สีทองหรูหรา...

//จำได้ว่าเกลียด...ตั้งแต่ครั้งแรกที่ย่างเท้าเข้ามา...//

ที่ขอบหน้าต่างมีแจกันลายครามอยู่ใบหนึ่ง...จำได้ว่า...มันตั้งอยู่ที่นั่นมานานมาก...

//แต่ว่าครั้งแรก...ครั้งแรกสุด...มันคือเมื่อไรกันนะ...//

แต่แจกันใบนี้ ไม่ใช่ใบแรก...เพราะความทรงจำที่ลางเลือนบอกให้รู้ว่า...แจกันใบแรกที่เหมือนกันไม่ผิดเพี้ยนที่เคยอยู่ตรงนี้...ได้แตกไปแล้ว...

//...ตอนนั้น...//

และแจกัน...ที่เอามาวางตั้ง...ก็แค่เหมือนกับใบเดิม...ตกแต่งประดับประดาห้องด้วยความรู้สึกแบบเดิมๆ...หากแต่...มัน...ก็มิใช่แจกันใบเดิม...

คืนเดือนมืดมืดมิดสนิทไร้สิ้นแสง...เมื่อมองผ่านแผ่นกระจกใสออกไป...นอกจากสีสันอันดำสนิทของรัตติกาลแล้ว...คงมีเพียงแต่...สีสันอันขาวโพลนของหิมะที่โปรยปรายลงมาเท่านั้น... มือที่สัมผัสแผ่นกระจกเย็นเยียบ...เมื่อสายลมพัดพาเกล็ดหิมะสีขาวมาตกลงเกาะติดที่บานหน้าต่าง...ลมหายใจอุ่นที่ทอดถอน...แม้แผ่วเบา...สัมผัสแผ่นกระจกใสเย็น...เกิดเป็นไอจนภาพที่สะท้อนในกระจกบานใสนั้นพร่าเบลอ...

เปลวเทียนอ่อนแสงไหววูบระริกสั่น...คงจะลืมปิดหน้าต่างสักบานเป็นแน่...ลมหนาวจึงได้โชยเข้ามา...หนาวเย็นถึงขั้วหัวใจ...หัวใจ...ที่ปีศาจอย่างเขาไม่คิดว่าจะมี...

Glittering lights
Incandescent eyes
Still preserved
In my mind
In the memories I'll find solace

อัญมณีสองสีมองภาพสะท้อนของตัวเองในกระจกหน้าต่าง...เสียงลมหนาวที่เล็ดลอดกระซิบแผ่วราวกับจะบอกเล่าเรื่องราวของดวงวิญญาณ์ที่ถูกลืมเลือนครั้งแล้วครั้งเล่า...บอกกล่าว...ย้ำเตือน...ให้หวนนึกถึง...ความทรงจำหนึ่ง...ในคืนที่มืดมิด...กับน้ำเสียงหนึ่งที่แสนอบอุ่น...และนัยน์ตาสีเดียวกับฟากฟ้าที่แสนอ่อนโยน...เมื่อยามได้กลิ่นหิมะแรก...

//นี่ไม่ใช่ความทรงจำของผม...//

สายลมเหมันตร์ย้ำกระซิบซ้ำแล้วซ้ำเล่า...เสียงหวีดหวิวอื้ออึงนำพาเกล็ดหิมะพิสุทธิ์ทับถม...สุมทับแน่นหนา...จนภาพสะท้อนเลือนพร่า...ไม่ชัดเจน...อีกต่อไป...

เลือนพร่า...พร่าเลือน...คือภาพกระจกตรงหน้า...หรือเป็นนัยน์ตาเพียงข้างเดียวที่ไม่อาจมองสิ่งใดได้ชัดเจนอีกกันนะ...

หยดน้ำใสอุ่น...ไหลรินอาบนวลแก้ม...ไหลริน...จากนัยน์ตาข้างที่เป็นสีเดียวกับท้องฟ้า

//นี่...ไม่ใช่น้ำตาของผม//

มือเรียวที่วางประทับลงบนแผ่นกระจกยังคงวางอยู่ตรงนั้น...เปลวเทียนต้องลมไหวเพื่อม...ชั่ววูบ...สีสันอันแดงฉานดังโลหิตก็หายไปจากภาพสะท้อนตรงหน้า เหลือเพียงคู่นัยน์ตาสีฟ้าใสที่ดูราวกับไร้มลทิน...

“นี่...เป็นน้ำตาของคุณ...ใช่ไหม” เสียงกระซิบถามดังหายไปในความมืด...เงียบงัน...อ้างว้าง...ไม่มีคำตอบจากเงาสะท้อน

ริมฝีปากบางเผยรอยยิ้มหยัน ภาพความทรงจำของเขามันเลือนลาง...ราวกับมีสายหมอกมากางกั้น...

“เธอคือผู้พิทักษ์สายหมอกของฉัน”

ผู้พิทักษ์สายหมอก...ยังคงเป็นสายหมอกก็เพราะ...ไม่อาจมองเห็นบางสิ่งได้ชัดเจน...แม้ว่าจะท่องเที่ยวไปถึงหกชาติภพ...ตั้งแต่นรกถึงสวรรค์...แต่ไม่มีที่ใด...

ไม่มีที่ใดให้กลับมาได้ดังเช่นที่ที่ยืนอยู่ตรงนี้...

ไม่มีที่ใด...ที่เขาเกลียด...ดังเช่นตัวตนที่ไม่เจนชัดที่นี่...

และ...ไม่มีความทรงจำใด...ที่เขาอยากลืมเลือนมันไป...มากเท่ากับที่เขาอยากจะจดจำมันได้...เท่าความทรงจำ...ที่ราวกับถูกสายหมอกบดบังนี้...

“ชื่อของเธอ...”

“ชื่อของคุณ...บอกให้ผมรู้...ได้ไหม” เสียงที่เอ่ยถามเงียบแผ่ว...ยิ่งกว่าเสียงกระซิบ...ราวกับไม่อยากให้ชีวาอื่นใดมาได้ยิน...เพียงเพราะน้ำเสียงนั้น...แม้นแผ่วเบา...แต่กลับเศร้าสร้อยและวิงวอนขอร้อง...ยิ่งกว่าอะไร...

คำขอร้องที่ไม่เคยได้รับการตอบสนอง...

ในความทรงจำ... ‘เขาคนนั้น’... นภาที่อบอุ่นและกว้างใหญ่...นภาที่สูงส่งยิ่งกว่าแผ่นฟ้าที่มองเห็นจากพิภพ...นภาที่รอยยิ้มยังคงตราตรึงเอาไว้มิเสื่อมคลาย แม้นเขาจะลืมเลือนคำพูดอื่นใดไปแล้ว...คนที่ไม่ยอมให้เขาลืม...คนที่...ตัวเขาอีกคนที่บัดนี้เป็นได้แค่เพียงเงาสะท้อนไม่เคยคิดจะลืมเลือน...คน...ที่ไม่ยอมหายไป...จนทำให้เขาเริ่มที่จะรังเกียจ...

‘เขาคนนั้น’ เรียกเขาว่า...

“มุคุโร่”

ในคืนที่อ้างว้าง...เหน็บหนาว...เมื่อคิดว่าอยู่คนเดียวไม่มีใคร...เมื่อยามทรุดตัวลงกอดร่างอันสั่นเทิ้มเพราะฝันร้ายที่ไม่มีวันสิ้นสุดเอาไว้...เมื่อยามหลับตา...ลืมเลือนตัวตน...จนดิ่งสู่ภวังค์ที่ลึกล้ำยิ่งกว่าความคิด...จะมี...รอยยิ้มของเขาคนนั้นเสมอ...

Never too far away
I won't let time erase
One bit of yesterday
Cause I have learned that
Nobody can take your place

//ผู้ชายที่เก็บเด็กหลงทางเหลือขอกลับไปเลี้ยง...ผมเคยเจอมามากมาย...แต่ทำไม...ถึงได้ลืมไม่ได้...เพียงแค่คุณ//

รอยยิ้ม...กับนัยน์ตาอ่อนโยนนั่น...

หยาดน้ำตาที่ตัวเขาไม่ได้เป็นเจ้าของ...ไหลรินมาไม่หยุด...หยาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม...อุ่น...บ่งบอกถึงความเป็นมนุษย์...

อย่างช้าๆ...ริมฝีปากคู่ที่เหยียดรอยยิ้มหยันประทับลงกับริมฝีปากคู่เสมือนในกระจก...

//หากนัยน์ตาสีแดงข้างนี้สามารถหลั่งน้ำตาออกมาได้...ผมจะเป็นมนุษย์เหมือนกับคุณ...ใช่หรือเปล่า//

หากปีศาจนั้นไร้ความรู้สึก...ไร้หัวใจแล้ว...ไฉนเลยรอยยิ้มที่ราวกับจะหยันโลกกลับกลายเป็นเย้ยหยันตัวเอง แล้วเหตุใด...รอยยิ้มนั้นจึ่งได้ดูแสนเศร้า...

And though we can never be
I'll always think of you and me
Always remember

สายลมเหมันตร์พัดพาเปลวเทียนดับวูบ...ในความมืดที่ไม่อาจมองเห็นความแตกต่างของเวลา...สองแขนของหนึ่งดวงวิญญาณ์กำลังโอบเอื้อม...กอดร่างที่สั่นเทาของเด็กคนหนึ่ง...ที่ไม่มีที่ให้กลับไป...

“โคลม เด็กหลงทาง”

—Fin—
Can’t you see?